ดวงตาของมู่หวานจวินค่อย ๆ เป็นประกายขึ้นเรื่อย ๆ เธอเข้าใจเจตนาของเสิ่นซูหลี่ในทันที
ในยุคนี้ การได้ไปบุกเบิกชนบทเป็นเกียรติอันสูงสุด
การยอมถูกแยกจากกัน ถูกส่งตัวไปยังที่กันดารที่สุดเพื่อรอความตาย ย่อมสู้การลงมือเอง ทุ่มตัวเข้าสู่กระแสอันยิ่งใหญ่นี้ การได้เปลี่ยนภัยพิบัติครั้งใหญ่ให้กลายเป็นการเดินทางเพื่อเอาชีวิตรอดของตัวเอง!
เปลี่ยนจุดอ่อนให้เป็นจุดแข็ง!
มู่หวานจวินฟังแล้วตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ประกายไฟในดวงตาที่เคยหม่นหมองกลับลุกโชนขึ้นอีกครั้ง
เธอตื่นเต้นจนหน้าซื่อแดงก่ำ รีบพูดทันทีว่า "ดี ฉันเชื่อเธอ!"
"อาหลี่ แล้วเธอล่ะ? เธอจะไปชนบทด้วยไหม? ฉันฝันเห็นเธอถูกส่งไปที่ฟาร์มทางตะวันตกเฉียงเหนือ ที่นั่นแห้งแล้งเหมือนทะเลทรายโกบี เธอไปที่นั่นไม่ได้เด็ดขาด!"
"ฉันจะสมัครไปอยู่ดี เพียงแต่ยังคิดไม่ออกว่าจะไปที่ไหน" เสิ่นซูหลี่ไม่ปิดบัง
มู่หวานจวินพูดออกมาทันทีโดยไม่ทันคิด "งั้นเราไปมณฑลมั่วด้วยกันเถอะ! ฉันฝันว่าครอบครัวฉันถูกส่งไปที่นั่น แม้สภาพแวดล้อมจะลำบากเหมือนกัน ช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนต้องลงนาเก็บคะแนนแรงงาน แต่อย่างน้อยฤดูหนาวก็มีเวลาพักฟื้นเกินครึ่งปี ผลผลิตอาหารก็สูง อย่างน้อยก็ไม่อดตาย ไม่เหมือนทางตะวันตกเฉียงเหนือที่ต้องสู้กับลมและทรายตลอดทั้งปี แถมหาน้ำดื่มยังแทบไม่ได้ การล้างหน้าแปรงฟันและใช้น้ำกินน้ำใช้ธรรมดา ๆ ยังเป็นบททดสอบที่ใหญ่หลวง"
ในฝัน แม้นางจะถูกฆ่าตาย แต่หมู่บ้านในมณฑลมั่วนั้น ดีกว่ามณฑลชิง มณฑลทิเบต และตะวันตกเฉียงเหนือที่ลุงรองลุงสามไปอยู่มากโข!
เสิ่นซูหลี่มองเธอ แล้วจงใจเตือน "แต่เธอบอกเองไม่ใช่หรือว่า เธอถูกฆ่าตายที่นั่น? ตายทั้งท้องสามชีวิต เธอลืมแล้วหรือ? ไม่กลัวเลยเหรอ?"
เมื่อนึกถึงคนต้นเหตุที่ฆ่าครอบครัวของตัวเอง มู่หวานจวินตัวสั่นเทิ้มโดยไม่รู้ตัว เลือดที่เพิ่งจะกลับขึ้นหน้าก็ร่วงหายไปอีกครั้ง