หน้าห้องสอบสวน
เซี่ยเฉิงหยวนยืนมองผ่านกระจก เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตลอดเวลา
เขาเคยสอบปากคำอาชญากรโหดเหี้ยมมามากมายนับไม่ถ้วน แยกแยะคำโกหกได้อย่างง่ายดาย
แต่หญิงสาวคนนี้ ตั้งแต่ท่าทางไปจนถึงสีหน้าแววตาเล็กน้อย ล้วนสมจริงจนไร้ที่ติ
หากคำให้การของนางได้รับการยืนยัน เหตุการณ์วันนี้อาจเป็นอุบัติเหตุจริง นางไม่เพียงไม่ผิด แต่กลับมีคุณความดี
หากไม่ใช่นางบังเอิญจัดการสายลับศัตรูคนนั้นได้ เขาคงยังหาหลักฐานไม่เจอไม่ช้า เอกสารลับฉบับนั้นคงถูกทำลายไปแล้ว
เพียงแต่ เมื่อได้ยินนางบอกว่าตนเองแต่งงานแล้ว เซี่ยเฉิงหยวนเองก็ไม่รู้ตัว หัวใจกลับหนักอึ้งลงอย่างบอกไม่ถูก
เวลาผ่านไปทีละนาที หนึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูห้องสอบสวนก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง
เฉินซูหลี่รีบเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยที่ยังมีคราบน้ำตา แสร้งทำเป็นเฝ้ารอด้วยความหวังมองทั้งสองคน
แอบสังเกตสีหน้าของพวกเขา
เวลานี้ เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองมีสีหน้าสลับซับซ้อน โดยเฉพาะตำรวจหญิง สายตาที่มองนาง นอกจากการตรวจสอบก่อนหน้านี้ กลับเพิ่มความเวทนาและความซับซ้อนที่ยากจะเอ่ยขึ้นมาอีกเล็กน้อย
เฉินซูหลี่รู้ว่าเรื่องเข้าที่เข้าทางแล้ว
ปลา ติดเบ็ดแล้ว
ตำรวจหญิงเดินเข้ามาใกล้ เบาลงอย่างยิ่ง ราวกับกลัวจะรบกวนนาง: “สหายเฉิน เราสืบสวนจนชัดเจนแล้ว มีเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกเธอ หวังว่าเธอจะ…ใจเย็นๆ หน่อย”
เฉินซูหลี่กะพริบตากลมโตที่ถูกน้ำตาชะล้างแล้ว บริสุทธิ์ไร้เดียงสา มองนางด้วยความหวัง: “พี่ตำรวจหญิง สืบจนชัดเจนแล้วหรือยัง หนูกลับบ้านได้หรือยัง”
นางเม้มปาก น้ำเสียงมีน้ำตาคลออีกครั้ง “หนูไม่อยากอยู่ที่นี่ หนูกลัว… อือๆๆ…”