เสิ่นซูหลี่จึงพยักหน้า ชี้ไปยังจักรยานคันใหม่เอี่ยมคันหนึ่ง “ได้สิ งั้นฉันก็ไม่ให้เธอเสียเปรียบ คันนี้เป็นของซูหวานหวาน เพิ่งซื้อมาได้ครึ่งปี สภาพเหมือนใหม่ รับรองว่าไม่ขาดทุน”
เสิ่นซูหลี่เองก็มีจักรยานยี่ห้อฟีนิกซ์อยู่หนึ่งคัน ใช้มาสองปีแล้ว แต่ดูแลรักษาอย่างดีจนเหมือนใหม่ เป็นจักรยานส่วนตัวของเธอ ไม่ขายแน่นอน
หลี่ชิงเหอพยักหน้ารับทันที ดีใจเหมือนเด็กหนักสองร้อยชั่ง รอยยิ้มสดใสเปล่งประกายเต็มใบหน้า
“ฮิฮิ เอาคันนี้แหละ! ต่อไปเราสองคนก็เป็นเพื่อนซี้ที่มีจักรยานรุ่นเดียวกันแล้ว เท่สุด ๆ!”
“จริงสิ อาหลี่ เธอจะจัดการจักรยานพวกนี้ทั้งหมดจริง ๆ เหรอ” หลี่ชิงเหอมองเสิ่นซูหลี่ตาละห้อยแล้วถาม
เสิ่นซูหลี่ได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วเล็กน้อย ยัยนี่ดูท่าจะมีความคิดอื่นอีกสินะ
“ใช่สิ ทำไม จักรยานคันเดียวไม่พอสำหรับเธอหรือไง”
หลี่ชิงเหอเกาหัวอย่างเขิน ๆ แล้วพึมพำเสียงเบา “เอ่อ... รถของอาจารย์ฉันพังมาก ฉันก็เลยคิดว่า... โอกาสแบบนี้หายาก อยากเปลี่ยนคันใหม่ให้อาจารย์ด้วยน่ะ...”
เสิ่นซูหลี่รู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาเล็กน้อย
เธอรู้ดีว่าเด็กคนนี้มีเงินเก็บอยู่เท่าไร
แต่หล่อนกลับยอมควักเงินสองร้อยหยวนเพื่อซื้อจักรยานให้อาจารย์ที่เพิ่งฝากตัวเป็นศิษย์ ความจริงใจเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง
“ได้สิ เธอชอบคันไหนก็เอากลับไปพร้อมกันเลย” เสิ่นซูหลี่พูดอย่างใจกว้าง
หลี่ชิงเหอยิ้มจนตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
เดิมทีเธอก็อยากซื้อจักรยานยี่ห้อฟีนิกซ์ให้อาจารย์เหมือนกัน แต่จักรยานฟ่างหวงคันสุดท้ายดูเก่ากว่าคันที่เธอเลือกให้ตัวเอง
คันนี้เป็นคันที่จูหมิงเยว่เคยขี่ มีอายุสี่ปีแล้ว
เสิ่นซูหลี่พูดว่า “คันนี้ใช้มาสี่ปีแล้ว ให้แค่ 120 หยวนก็พอ”
หลี่ชิงเหอรู้ว่าเพื่อนสนิทตั้งราคาต่ำเกินไปแน่นอน จึงพูดว่า “ไม่ได้ อย่างน้อยต้อง 180 หยวน ฉันจะเอาเปรียบเธอมากขนาดนั้นไม่ได้”
เสิ่นซูหลี่รู้ว่ายัยนี่ถ้าดื้อขึ้นมา ต่อให้วัวสิบตัวก็ลากกลับไม่ได้ จึงได้แต่พยักหน้า “ได้ ตามใจเธอ!”
หลี่ชิงเหอดีใจทันที ดึงแขนเสิ่นซูหลี่มาอ้อน “ฮิฮิ อาหลี่ เธอดีจังเลย เธอเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภของฉันจริง ๆ~”