ร่างสูงใหญ่ของเซี่ยเฉิงหยวนชะงักแข็งทื่อไปเล็กน้อย
เขามองดวงตาหยกคู่นั้นของเธอที่เต็มไปด้วยคำวิงวอนและความเจ็บปวด ถ้อยคำปฏิเสธทั้งหมดติดอยู่ในลำคอ เอ่ยออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว
เขารู้ว่าในใจเธอกำลังคิดอะไร
บางที มีเพียงปล่อยให้เธอจัดการทุกอย่างด้วยมือตัวเอง จึงจะเยียวยาบาดแผลลึกในดวงวิญญาณ และถอนปีศาจในใจออกมาด้วยตัวเองได้
หลังจากเงียบอยู่นาน ในที่สุดเขาก็พยักหน้าอย่างยากลำบาก น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า
“ได้ ฉันจะหาทางให้”
เสิ่นซูหลี่มองเซี่ยเฉิงหยวนอย่างตกตะลึง รูม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย
เธอไม่คิดเลยว่าคำขอไร้เหตุผลแบบนี้ เขาจะตอบตกลงจริง ๆ!
เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกเขาปฏิเสธ ต่อให้ถูกปฏิเสธ เธอก็จะไม่โทษเขาแม้แต่น้อย
ผู้ชายที่ขออะไรก็จัดให้ และทำทุกเรื่องจนสำเร็จแบบนี้หาได้ยากจริง ๆ
ชั่วขณะนั้น เสิ่นซูหลี่รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง แรงกระตุ้นบางอย่างพลุ่งพล่านขึ้นในใจ
ร่างกายขยับเร็วกว่าสมอง เสิ่นซูหลี่ยื่นมือทั้งสองข้างไปจับมือเซี่ยเฉิงหยวน แล้วประทับจูบเบา ๆ ลงบนฝ่ามือของเขา
ร่างของเซี่ยเฉิงหยวนแข็งทื่อยิ่งกว่าเดิม
เขารู้สึกได้ว่าริมฝีปากของเธอร้อนผ่าวราวกับเปลวไฟ สัญชาตญาณทำให้เขาอยากชักมือกลับ
แต่เขากลับหลงใหลสัมผัสนุ่มนวลของเธอ มือข้างนั้นจึงแข็งค้างอยู่กลางอากาศ
ไม่กี่วินาทีต่อมา
สมองของเสิ่นซูหลี่ถึงค่อยได้สติ แก้มพลันแดงก่ำ เธอรีบปล่อยมือของเขา
“ขอโทษ ฉัน ฉัน……” เสิ่นซูหลี่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
แต่เซี่ยเฉิงหยวนกลับคว้าข้อมือเธอไว้ทันที แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน
“คุณเป็นคนประทับตราให้ฉันเอง ต่อไปฉันก็เป็นคนของคุณแล้ว ห้ามกลับคำ” ต่อให้เธอกลับคำ เขาก็ไม่มีทางยอม
เสิ่นซูหลี่ดิ้นขัดขืนเล็กน้อย ก่อนจะเป็นฝ่ายซบหน้าลงบนอกเขา แล้วพยักหน้าแทบมองไม่เห็น
เธอพึมพำเสียงเบา “เซี่ยเฉิงหยวน ขอบคุณนะ……”
ถ้าไม่มีเขาคอยอยู่เคียงข้าง เธอก็คงไม่กล้าทำอะไรตามใจได้ขนาดนี้
ยิ่งกว่านั้น ชาตินี้เธออาจไม่มีวันรู้เลยว่าพ่อของเธอถูกคนอื่นสวมรอย……
“เจ้าแมวน้อย กลับกันเถอะ” เซี่ยเฉิงหยวนมองรอยเลือดแดงสดดุจดอกเหมยบนใบหน้าของเสิ่นซูหลี่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย