หน้าตู้นิรภัย ยังมีขั้นตอนการยืนยันตัวตนขั้นสุดท้าย ต้องตรวจสอบข้อมูลส่วนตัว ลายนิ้วมือ และข้อมูลสำคัญอื่นๆ ของลูกค้าอีกครั้ง
ผู้จัดการจางจื้อหยวน เป็นคนเคร่งครัด ทำงานเป็นขั้นเป็นตอน เขามองเสิ่นซูหลี่แล้วเอ่ยถาม
"สหายเสิ่น เราจำเป็นต้องดูใบฝากของและรายการสิ่งของที่คุณฝากไว้ รวมถึงหมายเลขตู้นิรภัยด้วย รบกวนคุณแสดงให้ดูหน่อย"
เสิ่นซูหลี่รีบหยิบใบฝากส่งให้เขา พร้อมกับถามขึ้นว่า "ฉันจะเอาออกมาทั้งหมดเลย"
"อ้อ ถ้าของเยอะแบบนี้ ธนาคารพอจะมีรถส่งของให้ฉันถึงที่หมายไหมคะ? ค่าใช้จ่ายฉันออกให้เอง"
"ได้อยู่แล้ว..."
สายตาผู้จัดการจางแฝงความกังวล มองเสิ่นซูหลี่แล้วพูดเตือนอย่างสุภาพ
"สหายเสิ่น คุณอาจจะยังไม่รู้ สิ่งที่แม่คุณทิ้งไว้ให้มีค่ามหาศาล สมัยนี้บ้านเมือง...ไม่ค่อยสงบสุข คุณแน่ใจนะว่าจะเอาออกมาหมด?"
"ถ้าไม่รีบร้อน ฝากไว้ในธนาคารน่าจะปลอดภัยที่สุด..."
ชาติที่แล้ว จางจื้อหยวนก็พูดแบบนี้เตือนเสิ่นซูหลี่เหมือนกัน
ในฐานะผู้จัดการ เขาไม่ควรยุ่งเรื่องส่วนตัวของลูกค้า
แต่เสิ่นซูหลี่รู้ดีว่า เขาเป็นคนรับใช้ที่ซื่อสัตย์ซึ่งแม่ทิ้งไว้ให้ คงเป็นห่วงที่เธอยังไม่รู้จักโลกแล้วจะถูกคนหลอกจริงๆ
แต่ชาติที่แล้วเธอไม่เข้าใจในน้ำใจนี้
และไม่เคยเก็บคำพูดเขาไว้ในใจเลย เอาแต่อยากเอาของพวกนั้นออกมาให้เร็วที่สุด
ครั้งนี้ ความอบอุ่นแผ่ซ่านในใจเสิ่นซูหลี่
เธอพยักหน้าให้จางจื้อหยวนด้วยความปรารถนาดี แล้วพูดว่า "ผู้จัดการจาง วางใจได้ ฉันจะเก็บของของฉันให้ดีเอง ช่วยเอาออกมาให้ฉันทั้งหมดเลย"