อู๋เหลี่ยงเหลี่ยงรับเงินมา แม้จะรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่จะเบี้ยวหนี้ แต่ด้วยนิสัยมืออาชีพและความรอบคอบ เขาก็ยังนับตรวจอย่างละเอียดต่อหน้าทันที
เมื่อยืนยันว่าไม่ผิด เขาก็เผยรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวบนใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาว พลางพูดอย่างอารมณ์ดี "น้องสาว เงินไม่ผิด ครบเจ็ดพันพอดี! การค้าขายครั้งนี้ของเราถือว่าสำเร็จ!"
"รอฉันจัดการสินค้าชุดนี้เสร็จ ก็เตรียมจะไปมณฑลเจียงอีกครั้ง ตอนนั้นผลไม้ที่นั่นกำลังออกสู่ตลาดพอดี ถ้าเธอมีอะไรอยากฝากซื้อ ฉันจะแวะซื้อกลับมาฝาก "
เสิ่นซูหลี่ไม่ค่อยรู้จักผลไม้ของมณฑลเจียงมากนัก แต่การมีหนทางเพิ่มอีกสักทางก็เป็นเรื่องดีเสมอ
เธอคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "รอคุณกลับมาก็คงสองสามเดือนต่อมาแล้ว ตอนนั้นฉันอาจจะไม่อยู่ที่เมืองไห่เฉิงแล้ว คุณฝากโทรศัพท์ไว้เถอะ ถ้าจำเป็นฉันจะติดต่อคนในครอบครัวคุณเอง"
อู๋เหลี่ยงเหลี่ยงต้องเดินทางไกล ติดต่อคงลำบาก จึงทำได้เพียงติดต่อพ่อแม่ของเขา
อู๋เหลี่ยงเหลี่ยงรีบเขียนเบอร์โทรศัพท์สาธารณะแถวบ้านของตัวเองลงในรายการสินค้าทันที
"ได้ ถ้าจำเป็นก็โทรหาเบอร์นี้ ให้เขาบอกพ่อแม่ฉันก็แล้วกัน"
แม่ของอู๋เหลี่ยงเหลี่ยงที่อยู่ข้างๆ ยังคงกังวลเรื่องสำลีอยู่ ทนไม่ไหวจึงแทรกขึ้นมา พลางชี้ไปที่ถุงสำลีสองสามถุงแล้วกำชับ "หนูเอ๋ย สำลีพวกนี้ เพื่อให้ขนส่งสะดวก เขาอัดมันแน่นหน่อย เวลาใช้ก็จำไว้ว่าต้องเอาไปตากแดดให้ทั่ว แล้วตีฟูๆ หน่อย มันจะนุ่มฟูเอง พวกเราไม่ได้ทำของปลอม ของที่ให้หนูล้วนเป็นสำลีใหม่ดีๆ ทั้งนั้น"
เสิ่นซูหลี่มองป้าผู้เรียบง่ายคนนี้ ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มจริงใจออกมาบ้าง "รู้แล้วค่ะ ขอบคุณป้าอู๋"
ส่งอู๋เหลี่ยงเหลี่ยงครอบครัวนั้นกลับไปแล้ว เสิ่นซูหลี่ก็รีบลงกลอนประตูสนาม แล้วกลับมาที่ห้องโถงใหญ่ ขยับความคิดเพียงเล็กน้อย ข้าวของที่กองรวมกันเป็นภูเขาก็ถูกเก็บเข้าพื้นที่ทั้งหมด
เมื่อทำเสร็จทุกอย่าง เธอก็เข้าไปในห้องลับอีกครั้ง
เธอนำสำลีออกมาสองร้อยชั่ง แล้วแบ่งผลไม้อบแห้งและขนมขบเคี้ยวต่างๆ ที่ซื้อมาเผื่อไว้อย่างละยี่สิบชั่ง จัดวางอย่างเป็นระเบียบไว้ที่มุมห้อง