จูหมิงเยว่คิดไม่ถึงเลยก็ตอบตกลงไปทันที "ดี! แม่จะฟังลูก!"
แต่พอนึกขึ้นได้ ตัวเองไปมีผู้ชายนอกใจที่ไหนมาล่ะ!
นางรีบอธิบาย "ลูกเอ๋ย พวกลูกเข้าใจแม่ผิดจริง ๆ แม่ไม่ได้..."
"พอได้แล้ว!" ซูฉางอานขัดขึ้นอย่างหมดความอดทน
"อย่ามาแก้ตัวอีก! รอเรื่องเสร็จเรียบร้อย ผู้หญิงเลวคนนั้นเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว ยังไงก็ไม่กล้าเอาเรื่องของแม่ไปบอกพ่อ พวกเราก็จะช่วยปิดบังให้ แต่ต่อจากนี้ แม่ต้องตัดขาดกับผู้ชายนอกใจคนนั้นให้สิ้นเชิง! ไม่เช่นนั้น พวกเราก็ช่วยแม่ไว้ไม่ได้!"
"แล้วก็ ต้องบังคับให้พวกสารเลวนั้นเอาของมาคืนให้ครบทุกชิ้น! ไม่เช่นนั้น ก็อย่าหาว่าพวกเราไม่รักษาหน้า!"
ซูผิงอาน หลี่เจียวเอ๋อ และจางหลานฮวา ต่างก็จ้องเขม็งไปที่จูหมิงเยว่ด้วยสายตาดุร้าย ในใจแทบจะแค้นจนเลือดตากำเดา
ถ้าไม่ใช่นางทำตัวโง่เขลา พวกเขาจะตกอยู่ในสภาพแบบนี้ได้ยังไง แม้แต่เสื้อผ้าก็ยังไม่มีใส่ ถูกขังอยู่ในห้องจนมุม!
จูหมิงเยว่มีทุกข์ระทมที่พูดไม่ออก ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำเหลืองก็ล้างไม่ออกแล้ว! ได้แต่กัดฟัน จำใจรับเคราะห์นี้ไว้
นอกประตู
เสิ่นซูหลี่ได้ยินบทสนทนาด้านในชัดเจนทุกคำ
คนพวกนี้ โง่เขลาถึงขีดสุด และก็ชั่วร้ายจนถึงกระดูก!
ยังคิดจะหนีไปฮ่องกงอีก? ยังคิดจะทำลายความบริสุทธิ์ของนางอีก?
จะตายอยู่แล้ว ยังคิดแต่ความฝันดี ๆ อีก!
ดูท่าคนสองคนที่ผู้อำนวยการจางฝากให้คอยเฝ้าดูอยู่ริมกำแพง ก็ฝากไว้ถูกต้องแล้วจริง ๆ!
พวกเขาคงได้ยินบทสนทนานั้นทั้งหมดแล้ว! ถึงตอนนั้นสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นหลักฐานมัดตัวพวกเขา!
เสิ่นซูหลี่หันกลับมา เปลี่ยนสีหน้าเป็นท่าทางบริสุทธิ์ปนวิตก มองไปทางผู้อำนวยการจางที่อยู่ด้านหลัง "ท่านผู้อำนวยการ พวกเขาไม่เปิดประตู ฉันเรียกก็ไม่เปิด จะทำยังไงดี?"
ผู้อำนวยการจางส่งสายตาให้เพื่อนร่วมงานหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่ง แล้วลดเสียงลง
"เสี่ยวหวาง ไปชนประตูให้มันพัง! ฉันไม่เชื่อว่าพวกเขาจะกล้ากั้นคนของหน่วยงานเขตเราไว้ที่หน้าประตู!"
"ฉันจะดูให้เห็นกับตาว่า สารเลวทั้งครอบครัวนี้ ข้างในยังวางแผนการอันต่ำช้าอะไรอีก!"
ชายหนุ่มรีบพยักหน้า แล้วขึ้นไปใช้กำปั้น "ปัง ๆ ๆ" ทุบประตู เสียงดังจนกรอบประตูสั่นสะเทือน
ทำเอาคนในห้องทุกคนตกใจ!