เสิ่นซูหลี่รูม่านตาหดวูบลง คิดอะไรไม่ทัน สัญชาตญาณที่ถูกบ่มเพาะจากการลิ้มลองความตายนับครั้งไม่ถ้วนในชาติก่อน ทำให้เธอตอบสนองได้ในพริบตา!
เธอเอนตัวไปด้านหลังอย่างแรง พร้อมกับความคิดแล่นปราด ปืนพกเย็นเฉียบและประณีตอันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือแล้ว!
ในความมืด เธอมองไม่เห็นหน้ากันด้วยซ้ำ อาศัยเพียงไอสังหารนั้น เหนี่ยวไกอย่างไม่ลังเล!
ให้ตายสิ! ซูหยุนไห่ไอ้จิ้งจอกเฒ่านี่! ยังแอบทิ้งคนไว้เฝ้าที่นี่อีก!
ช่างเป็นคนรอบคอบไม่มีช่องโหว่จริงๆ!
"ปัง!"
เสียงปืนอันแหลมคมก้องกังวานในอุโมงค์แคบๆ สั่นสะเทือนจนแก้วหูแทบแตก!
ตามมาด้วยเสียง
"ตุบ!"
เสียงอะไรหนักๆ ล้มลงกับพื้น ท่ามกลางความมืดมิดที่เงียบสงัด ยิ่งชัดเจนเป็นพิเศษ
เปลวตะเกียงน้ำมันในห้องมืดกระพริบไหว แสงสลัวราวกับแดนผี
เสิ่นซูหลี่ถอยไปที่ปากอุโมงค์ หลังชิดผนังเย็นเฉียบ หัวใจเต้นรัวในทรวงอก ทุกครั้งที่เต้นทำให้แก้วหูอื้ออึงไปหมด
ปากอุโมงค์เป็นทั้งทางรอดและทางตายเพียงทางเดียว เธอยึดมั่นอยู่ตรงนั้น
มือกำปืนพกที่ยังอุ่นๆ อยู่แน่น ปลายนิ้วสั่นเทาเพราะออกแรง
เกิดใหม่ทั้งที แบกแค้นนองเลือดไว้เต็มตัว เธอหวงชีวิตมากกว่าใคร ไม่อยากตายกลางทางก่อนที่จะได้แก้แค้นสักครึ่งเดียว
ไม่กี่นาทีก่อน ในห้องมืดยังมีเสียงหอบหายใจอัดอั้นและเจ็บปวดดังออกมา ราวกับสัตว์ที่ติดบาดแผลกำลังเลียแผลของตัวเอง
เสิ่นซูหลี่ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
เธอรู้ดีว่าฝีมือยิงปืนกระจอกๆ ของตัวเองแค่ไหน เมื่อกี้ที่ยิงไปน่ะเป็นเพราะจนมุมจริงๆ จะให้โดนก็ถือว่าโชคดีแล้ว อย่าว่าแต่จะยิงให้ตายคาที่เลย