นึกขึ้นได้อะไรบางอย่าง
สีหน้าของซูฉางอานเปลี่ยนไปทันที!
ตัวเองอยู่ในห้องของน้องชาย แล้วน้องชายล่ะ? ทำไมเขาไม่อยู่ในห้องของตัวเอง?
ซูฉางอานรีบกล่าวขอโทษจางหลานฮวา สีหน้าตึงเครียด รีบร้อนพูดว่า "น้องสะใภ้ ขอโทษนะ ผมเองก็ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ เมื่อกี้ผมไม่รู้ว่าเป็นคุณ คิดว่าเป็นพี่สะใภ้ของคุณก็เลย..."
"อีกอย่าง น้องชายของผมล่ะ? ทำไมเขาไม่อยู่ในห้องของเขา? ผมกังวลว่าเขาจะอยู่ที่ห้องของผม ผมต้องรีบไปดูหน่อย"
"ไม่สิ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดเรื่องนี้ เราต้องปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ก่อน อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด ไม่งั้นเราสองคนจะลงเอยยังไง นายก็รู้ดี ผมไปก่อน เดี๋ยวเราค่อยมาคุยเรื่องนี้ทีหลัง นายว่าไง?"
ซูฉางอานมองจางหลานฮวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล กลัวว่าเธอจะปฏิเสธแล้วทำให้เรื่องบานปลาย ซึ่งแบบนั้นก็คงจบไม่สวย
จางหลานฮวาก็คิดถึงจุดนี้เหมือนกัน ต้องรีบแยกย้ายกลับที่ของตัวเองก่อนที่เรื่องนี้จะถูกเปิดโปง!
ผู้ชายอาจจะไม่เป็นไร แต่ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของเธอก็จะพังพินาศย่อยยับ!
เธอสะอื้นไห้น้ำตาคลอเบ้า พยักหน้า "งั้นรีบไปเถอะ!"
ซูฉางอานลุกขึ้นยืนแบบเปลือยเปล่า สายตามึนงงมองไปรอบๆ ห้อง ในที่สุดก็เห็นกางเกงในกับเสื้อกล้ามตกเกลื่อนอยู่บนพื้น และก็ไม่มีอะไรอื่นอีกแล้ว!
แม้เขาจะรังเกียจว่านี่เป็นของน้องชายที่ใส่แล้ว แต่ตอนนี้ก็ไม่มีทางเลือกอื่น เขาจำต้องอดทนกับความรู้สึกไม่สบายใจนั้นสวมใส่ แล้วรีบออกไปให้พ้นก่อน
ส่วนจางหลานฮวาก็รีบสวมชุดนอนเพียงชุดเดียวที่เหลืออยู่ในห้อง
เสื้อผ้าพวกนี้ เป็นเพราะเสิ่นซูหลี่มีเมตตา เหลือไว้ให้เป็นผ้าปิดบังสุดท้าย ไม่งั้น เธอไม่อยากเห็นพวกเขาเปลือยเปล่าในสภาพน่าเกลียดแบบนั้นหรอก
เธอกลัวตาเดือย
ซูฉางอานกับจางหลานฮวาต่างก็เขินอายมาก ไม่กล้ามองหน้ากันเลย
"ข้าออกไปดูสถานการณ์ก่อน แล้วจะหาชุดของพี่สะใภ้ให้เจ้า..."
จางหลานฮวาก้มหน้ามองไม่กล้า มือทั้งสองกอดอกแน่น พยักหน้าอย่างเงียบๆ
ซูฉางอานสูดหายใจลึกๆ แล้วจึงรวบรวมความกล้าเปิดประตูห้อง
แต่เขานึกไม่ถึง
หน้าประตูกลับมีคนยืนอยู่!
ทำเอาตกใจแทบกระโดด!
เสิ่นซูหลี่ยืนอยู่หน้าประตูมาได้สักพักแล้ว