เสิ่นซูหลี่รีบเดินเข้าไปดึงคนขึ้นมา สีหน้าไม่ค่อยดีนักพลางมองเธอ “ชิงเหอ ทำอะไรน่ะ ใครให้คุณทำเรื่องพวกนี้?”
แต่รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่ชิงเหอกลับสดใส “โธ่ อาหลี่ ฉันอยู่เฉยไม่ไหว ก็เลยหาอะไรทำเล่น ๆ เองน่ะ”
“ดูสิ บ้านคุณไม่มีใครเก็บกวาดเลย ฝุ่นเกาะไปทั่ว ฉันทนดูไม่ไหวก็เลยลงมือทำให้เสียเลย”
“ยังไง คุณทำที่บ้านตัวเองไม่พอ ยังจะมาทำต่อที่บ้านฉันอีกหรือไง!” เสิ่นซูหลี่เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “พอมาบ้านฉัน คุณก็เป็นแขก จะให้แขกทำงานพวกนี้ได้ยังไง ถ้าคนอื่นไม่รู้เข้า คงนึกว่าฉันไม่เห็นคุณเป็นเพื่อน จงใจรังแกคุณในบ้านฉันแน่!”
หลี่ชิงเหอเห็นว่าเธอเริ่มไม่พอใจจริง ๆ ถึงได้วางผ้าเช็ดโต๊ะในมือลง “เอาละ ๆ ฉันเลิกทำก็ได้ อย่าโกรธเพราะเรื่องเล็กน้อยเลย ไม่คุ้มหรอก”
“ไม่ได้ ต้องลงโทษ! ลงโทษให้คุณดื่มชาเพิ่มอีกสักหลายแก้ว แล้วเขียนความรู้สึกหลังชิมให้ฉันอย่างน้อยห้าร้อยคำ!”
“หา? อาหลี่ คุณพูดจริงเหรอ ฆ่าฉันให้ตายยังจะดีกว่า! ฉันไม่เขียนหรอก!”
หลี่ชิงเหอกรีดร้องแล้วหันหลังวิ่งหนี แต่กลับถูกเสิ่นซูหลี่คว้าเปียผมไว้ทันที เจ็บจนเบ้หน้า รีบร้องขอชีวิต
“โอ๊ย เจ็บ ๆ ๆ! คุณหนูใหญ่ของฉัน รีบปล่อยมือสิ!”
มู่หวานจวินมองทั้งสองคนหยอกล้อกันอยู่ข้าง ๆ พลางยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก
เซี่ยเฉิงหยวนกำลังเตรียมวัตถุดิบทำมื้อกลางวันอยู่ในครัว พอได้ยินเสียงหยอกล้อดังมาจากข้างนอก รอยยิ้มตรงมุมปากก็ไม่จางหายไปเลย
เสิ่นซูหลี่เก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดทั้งหมดเข้าที่เรียบร้อยแล้ว จึงพามู่หวานจวินกับหลี่ชิงเหอเดินเข้าครัว
เพียงครึ่งชั่วโมง เซี่ยเฉิงหยวนก็เตรียมวัตถุดิบทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว
ดูจากความรวดเร็วและผลงานเช่นนี้ ก็รู้ได้เลยว่าเขาไม่ได้ทำแค่เอาหน้าให้คนอื่นเห็น
“คุณเซี่ย ในบ้านมีผู้หญิงตั้งหลายคน จะให้คุณผู้ชายคนเดียวมาวุ่นอยู่ในครัวได้ยังไง รีบออกไปพักผ่อนดื่มชาก่อนเถอะ มื้อกลางวันปล่อยให้พวกเราจัดการเอง” เสิ่นซูหลี่รีบเร่งให้อีกฝ่ายออกไป
เซี่ยเฉิงหยวนไม่ได้ดึงดัน เขายิ้มพลางถอดผ้ากันเปื้อนที่ไม่พอดีตัววางไว้บนเตา “ได้ ถ้าต้องการให้ช่วยอะไรก็เรียกผมได้เลย”
เสิ่นซูหลี่พยักหน้า แล้วยังไม่ลืมกำชับ “อย่าลืมกินยาด้วย”