เมื่อทุกคนมาครบแล้ว รถก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนหยุนเซิ่ง
พอถึงโรงเรียนและส่งฝูสุยกับคนอื่น ๆ ไปที่จุดลงทะเบียนแล้ว นักเรียนทั้งสี่คนก็ย่อตัวลงคุยกันอยู่ข้าง ๆ
เยว่หลาง: “ปีนี้นักเรียนที่สอบเข้าได้ดูไม่เลวเลยนะ”
เจียงหนานซี: “จริงด้วย ได้ยินเหล่ากู้บอกว่ามีคนหนึ่งสอบได้คะแนนเต็ม แล้วเลือกเข้าโรงเรียนเรา”
ฮวาฉี่: “เขตอะไรสักอย่างนั่น... เขตซูหลานใช่ไหม ได้คะแนนเต็มจากข้อสอบระดับบีบวก เก่งใช้ได้เลย”
หลี่ฉิง: “พวกนายว่าคนนั้นจะได้มาอยู่ห้องเราไหม?”
“คงไม่หรอกมั้ง” ฮวาฉี่พูดพลางเอื้อมมือไปเด็ดหญ้าบนพื้น
เจียงหนานซีรู้สึกว่าย่อตัวแล้วไม่สบาย จึงนั่งลงกับพื้นเสียเลย เขามองฝูงชนตรงจุดลงทะเบียนแล้วถามว่า “ในนี้ใครคือคนที่ได้คะแนนเต็มนะ? อยู่ในกลุ่มผู้เรียกไพ่ระดับกลางพวกนั้นหรือเปล่า?”
“ไม่รู้สิ เดี๋ยวค่อยถามพวกเขาก็ได้” เยว่หลางรับคำ
หางตาของฝูสุยเหลือบเห็นคนกลุ่มนั้น เธอรู้สึกว่าพวกเขาดูสบาย ๆ ไม่ถือตัวดี คนเยอะขนาดนี้ยังนั่งยอง ๆ กับพื้นมองกันโต้ง ๆ เลย
หลี่ฉิงสบตากับเธอพอดี จึงส่งยิ้มหวานให้ แล้วพูดกับฮวาฉี่และคนอื่น ๆ ว่า “ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาดีจัง”
เจียงหนานซีพยักหน้า “จริงด้วย สวยกว่าหยุนหรงอะไรนั่นของโรงเรียนเจียเหวินตั้งเยอะ”
ฮวาฉี่: “น่าจะให้คนของเจียเหวินมาดูจริง ๆ ว่าคนสวยระดับท็อปเป็นยังไง เห็นเอาแต่ยกยอหยุนหรงกันอยู่ได้ ฉันเห็นจนเบื่อแล้ว”
เยว่หลาง: “ถ้าได้มาอยู่ห้องเราก็ดีสิ ได้เห็นคนสวยทุกวัน อารมณ์คงดีสุด ๆ”
“ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องให้คนในห้องเห็นก่อน” เขาเปิดสายรัดข้อมือ แอบถ่ายรูปฝูสุยแล้วส่งเข้ากลุ่มห้องเรียน
［เยว่หลาง กรรมการห้อง: เด็ก ๆ รีบมาดูสาวสวยคนใหม่ของชั้นปีสามกัน อีกหนึ่งนาทีฉันจะลบรูป］
คนในห้องโผล่มาตอบกันเร็วมาก ไม่ถึงนาทีก็ดูรูปกันครบ พอครบหนึ่งนาที เยว่หลางก็ลบรูปที่ส่งไป แล้วลบรูปในโทรศัพท์ด้วย
ในกลุ่มพากันถามข่าวสาวสวยเจี๊ยวจ๊าว