วันที่ 2 กันยายน
ฝูสุยมาถึงสถานีแล้วพบกับจิ่งหนิงและซีอวี้
“สุยสุย ทางนี้” จิ่งหนิงยกมือโบกเรียกอย่างกระตือรือร้น
ฝูสุยลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปหา
“สุยสุยกินมื้อเช้ามาหรือยัง?” ซีอวี้ถาม
ตั๋วที่พวกเขาซื้อเป็นรอบ 10 โมงครึ่ง ที่พักของฝูสุยอยู่ไกลจากสถานีอยู่หน่อย ไม่แน่ว่าเธออาจยังไม่มีเวลากินอะไร
เป็นอย่างที่คิด ฝูสุยส่ายหน้า
“แต่ฉันซื้อของกินมาแล้ว” เธอตบเป้สีแดงเข้มที่สะพายอยู่เบา ๆ
จิ่งหนิงยิ้ม “ฉันกับซีอวี้ก็เอาของกินมาด้วย ตอนนี้ยังไม่เริ่มตรวจตั๋ว เธอกินขนมปังก่อนสิ”
เธอล้วงขนมปังก้อนหนึ่งจากกระเป๋าของซีอวี้แล้วยื่นให้ฝูสุย “อันนี้อร่อยสุด ๆ รีบลองดูสิ”
“ขอบใจนะ” ฝูสุยยิ้มกว้าง รับขนมปังจากมือเธอมา
พอเห็นฝูสุยกัดขนมปังเข้าไปคำหนึ่ง จิ่งหนิงกับซีอวี้ก็ถามอย่างคาดหวัง “อร่อยมากใช่ไหม?”
“อื้ม อร่อย” ฝูสุยเห็นด้วย ขนมปังนี่อร่อยมากจริง ๆ
อร่อยก็ชอบกิน...แต่จนเกินไป กินให้น้อยหน่อยดีกว่า
10 โมงครึ่ง รถออกจากสถานีเซี่ยเหอ เขตชางหมิงตรงเวลา
จากสถานีเซี่ยเหอไปสถานีถงหัวมีทั้งหมด 5 สถานี ตลอดทางมีนักเรียนขึ้นรถไม่น้อย
“ได้ยินหรือยัง? มีนักเรียนในโรงเรียนเราเกิดเรื่องด้วย” เสียงพูดคุยดังมาจากแถวที่นั่งด้านหน้า นักเรียนสามคนนี้ขึ้นรถที่สถานีก่อนหน้า
“คนห้องหนึ่งปีสามน่ะเหรอ?”
“ใช่ ๆ ฮวนฮวน เธอก็ได้ยินมาเหมือนกันเหรอ!”
“เจียเจีย เธอรู้รายละเอียดไหม?”
“รายละเอียดไม่ค่อยชัดหรอก พวกเธอก็รู้ว่าคนพวกนั้นทำตัวกับเราไม่ดี เรื่องพวกนี้ไม่มีทางเล็ดลอดมาถึงหูเราแบบละเอียด ๆ หรอก”
“เกาลุ่นคนนั้น ฉันว่าเขาสมควรแล้ว ก่อนหน้านี้ฉันเห็นเขารังแกเด็กผู้หญิงจากห้องสอบเข้า กักตัวอีกฝ่ายไว้ตรงทางเดินแล้วยังบังคับให้คบกับเขาด้วย”
“ดูสารรูปตัวเองบ้างเถอะ ถุย”
“ได้ยินว่าผู้หญิงคนนั้นลาออกไปแล้ว ทั้งที่อุตส่าห์สอบเข้าเขตซูหลานได้แท้ ๆ กลับต้องลาออกเพราะคนสารเลวแบบนั้น สักวันฉันจะจับเขาคลุมกระสอบแล้วอัดสักยก”