ภายในร้าน เย่หลิง蜷缩อยู่ที่มุมกำแพง ร่างกายสั่นเทา ดวงตางามเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา เสื้อผ้าช่วงบนถูกฉีกออกเป็นวงกว้าง เผยให้เห็นผิวขาวราวหิมะ大片
“啧啧，สาวน้อยช่างไม่เลวเลย……”
เบื้องหน้าเย่หลิง มีชายหนุ่มคนหนึ่งเลียริมฝีปาก แววตาร้อนแรง รูปร่างผอมบาง สีหน้าซีดเซียวอย่างผิดธรรมชาติ ดูแวบเดียวก็รู้ว่าหลงระเริงในกามคุณสุรามายาวนาน
พูดจบ เขาก็พุ่งตัวมายังเย่หลิงอย่างรวดเร็ว ยื่นมือไปสัมผัสผิวเปลือยขาวราวหิมะของนาง
“นั่นไม่ใช่莫宏แห่งสกุล莫รึ? ได้ยินว่าคนผู้นี้หลงใหลสตรีเป็นที่สุด ดูท่าจะจริง”
“ใช่แล้ว น่าสงสารสาวน้อยดี ๆ เช่นนี้ ต้องถูกทำลายอีกแล้ว”
ผู้คนรอบข้างที่มุงดูต่างกล่าวกันไปต่าง ๆ นา ๆ มีทั้งผู้ไม่พอใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าออกไปขัดขวาง แม้แต่คนเดียว เพราะอย่างไรเสีย สกุล莫ก็เป็นอันดับหนึ่งในสามตระกูลใหญ่แห่งเมืองผิงหยาง
“呜呜……เจ้าออกไป!” เย่หลิงน้ำเสียงสะอื้น น้ำตาหยดติ๋ง ๆ มือตีปะทะไปทั่ว พยายาม阻挡手咸猪ของอีกฝ่าย อย่างไรก็ตาม ท่าทางน่าสงสารของนางกลับยิ่งทำให้莫宏ใจ痒难耐 ร่างกายอดไม่ได้ที่จะมีปฏิกิริยา
ในขณะที่เขากำลังจะสัมผัสถูกตัวเย่หลิง ทันใดนั้น เสียงตวาดดังก้องก็ดังขึ้น
“แตะต้องนางแม้แต่น้อย เจ้าก็จงตายเสีย!”
莫宏ชะงักไป ตั้งแต่เกิดมาจนบัดนี้ ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาเช่นนี้ ไม่ต้องเอ่ยถึงสถานะของเขา แม้แต่พลังบำเพ็ญก็อยู่ขั้นหลอมแก่นหนึ่ง มีสักกี่คนที่กล้าพูดกับผู้บำเพ็ญขั้นหลอมแก่นเช่นนี้
ทว่า ขณะที่เขาชะงักงันไปชั่วขณะนั้น ร่างของเย่เฉินก็ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน หมัดหนึ่งพุ่งออกไป ตรงเข้าใส่ใบหน้าของ莫宏
ถึงแม้莫宏จะหมกมุ่นในสุรากามเป็นเวลานาน แต่พลังบำเพ็ญก็ไม่ต่ำ แถมยังมีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วยิ่ง เขารีบหลบหลีก หลุดพ้นจากการโจมตีนั้น
เขามองดูให้ดี ผู้มาคือวัยรุ่นคนหนึ่ง ใบหน้าเย็นชา ดวงตาสีดำสนิทประหนึ่งบรรจุหมู่ดาว เขารู้สึกว่าคนผู้นี้คุ้นตา พลางขมวดคิ้วจ้องมองเย่เฉิน
“เจ้า……เจ้าคือไอ้ขยะของสกุลเย่นั่น?”
เขาคุ้นเคยกับเย่เฉินเป็นอย่างดี เมื่อสามปีก่อน เย่เฉินคือฝันร้ายของคนรุ่นเยาว์ในสามตระกูลใหญ่ กดดันพวกเขาจนหายใจไม่ออก ตอนนั้นเขาโดดเด่นเกินไป แต่ภายหลังได้ยินว่าเขากลายเป็นคนไร้ค่า ถึงแม้จะไม่ได้เห็นเย่เฉินมาสามปี แต่ก็ยังพอจำได้เลา ๆ
“หนวกหู!” เย่เฉินตะโกนลั่น ก้าวเท้าพุ่งตรงไปยัง莫宏 มือทั้งสองร่ายคาถา ในใจพึมพำ
玄阳指
กลางอากาศ ปรากฏนิ้วมือสีแดงเพลิงขึ้นอย่างกะทันหัน พลังน่าเกรงขามพุ่งทะยาน นิ้วมือเพลิงเคลื่อนไปตามการเคลื่อนไหวของมือเย่เฉิน รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ พุ่งเข้าหา莫宏
玄阳指 วิชาเทวะระดับสามัญขั้นสูง ใช้พลังปราณแปรเปลี่ยนเป็นนิ้วมือ รวบรวมพลังไว้ที่จุดเดียว พลังทำลายล้างเทียบเท่าวิชาเทวะระดับวิญญาณขั้นต้น แดนจิ่วโจว วิชาเทวะแบ่งเป็นสามัญ วิญญาณ เซียน เทพ สี่ระดับ แต่ละระดับยังแบ่งเป็นขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูง สามขั้นย่อย
莫宏ตกใจ มองนิ้วมือเพลิงที่มีพลังน่าสะพรึงกลัว เขาไม่กล้าประมาท ในใจแผ่วเบาร้อง
ฝ่ามือภูผาเหล็ก
ทันใดนั้น เบื้องหน้าของ莫宏ก็ปรากฏฝ่ามือมหึมาขึ้น ขัดขวางหนึ่งนิ้วมือของเย่เฉินไว้ ฝ่ามือภูผาเหล็กคือวิชาที่แข็งแกร่งที่สุดของ莫宏 วิชาเทวะระดับสามัญขั้นสูง ถึงแม้พลังโจมตีจะอ่อนด้อยกว่า แต่พลังป้องกันกลับน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง
“破!” เย่เฉินร้องในใจ
พลังปราณหลั่งไหลราวกับคลื่นซัดเข้าหนุนนิ้วมือเพลิงไฟ เมื่อพลังปราณในร่างกายเหือดแห้ง เคล็ดวิชาเทวะกลืนฟ้าก็ทำงานเอง หนึ่งร้อยแปดวังวนขนาดเล็กดูดกลืนพลังปราณอย่างตะกละตะกลาม ร่างกายของเขากลับเต็มเปี่ยมในพริบตา
อำนาจของนิ้วมือเพลิงไฟกลับรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่มองกลับไปที่ฝ่ามือ ก็ค่อย ๆ เริ่มมีเค้าสลาย หน้าผากของ莫宏มีเม็ดเหงื่อใหญ่กลิ้งหล่น ร่างกายแทบจะหมดพลัง ในใจเขาคำราม
“เป็นไปได้อย่างไร? พลังปราณของเขาไม่หมดหรือ?”
砰
ในขณะนั้นเอง เสียงอู้อี้ดังขึ้น นิ้วมือเพลิงไฟทะลุผ่านฝ่ามือ
噗
莫宏กระอักเลือดสด ร่างกายอ่อนปวกเปียกแทบจะล้มลง เมื่อเห็นนิ้วมือเพลิงไฟพุ่งมา อยากหลบ แต่ก็ไร้เรี่ยวแรงแล้ว เขาหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูก
“ผู้อาวุโส ช่วยข้าด้วย”
สิ้นเสียง ร่างชราผู้หนึ่งก็ลงมาจากชั้นบนด้วยความรวดเร็วสุดขีด พลังที่แผ่ออกมาจากร่างนั้นทำให้ผู้คนรอบกายสั่นสะท้าน
ขั้นหลอมแก่นสูงสุด
ผู้อาวุโสมือทั้งสองร่ายคาถา พลังปราณเปลี่ยนเป็นใบมีดคมกริบ ฟันตรงไปยังนิ้วมือเพลิงไฟ
轰
เสียงกัมปนาทสนั่นหวั่นไหวดังขึ้น นิ้วมือเพลิงไฟแตกสลายในพริบตา เลือดซึมจากมุมปากของเย่เฉิน สีหน้าซีดเซียว ขั้นหลอมแก่นสูงสุดมิใช่สิ่งที่เขาจะต้านทานได้ในตอนนี้ เจตนาฆ่าในแววตาของเขาเปล่งประกายวาบหนึ่งแล้วหายไป
ก้าวเท้าพุ่งพรวดเดียว ก็แย่งชิงมีดยาวจากคนข้าง ๆ มาได้ แล้วฟาดฟันไปยังลำคอของ莫宏
“ไอ้เด็กเหลือขอ เจ้ากล้า!” ผู้อาวุโสสกุล莫ตวาดลั่นด้วยความโกรธ เขาอยู่ตรงบันไดโถงใหญ่ ระยะห่างจากสนามต่อสู้ของทั้งสองไกลถึงสิบจั้ง ไม่อาจห้ามปรามได้ทันที มือใหญ่สะบัด ใบมีดพลังปราณพุ่งออกไป ฟาดฟันไปยังเย่เฉิน เพียงแค่หน่วงเวลาเย่เฉินไว้สามลมหายใจ ก็เพียงพอแล้ว
เย่เฉินขมวดคิ้ว หากเขาหลบการโจมตีของผู้เฒ่า เช่นนั้นก็หมดโอกาสสังหาร莫宏 เพียงชั่วพริบตา ความเด็ดเดี่ยวในแววตาฉายวาบ เขาใช้玄阳指อีกครั้ง นิ้วมือเพลิงไฟปรากฏขึ้น พุ่งตรงเข้าใส่ใบมีดพลังปราณ
ขณะใช้玄阳指อยู่ มีดยาวในมือก็ฟาดฟันลงไปโดยไม่ลังเล
มีดร่วงหล่น ศีรษะของ莫宏กลิ้งหลุด ดวงตาเบิกโพลง ตายไม่หลับตา เขาไม่อยากเชื่อว่าเย่เฉินภายใต้แรงกดดันของผู้อาวุโสขั้นหลอมแก่นสูงสุด จะยังกล้าลงมืออย่างเด็ดขาดเช่นนี้
นิ้วมือเพลิงไฟแตกพังทลาย ใบมีดพลังปราณร่วงลงบนอกของเย่เฉินโดยตรง ร่างของเขากระเด็นถอยหลัง กระอักเลือดสดไหลริน อาภรณ์ที่อกฉีกขาด เผยให้เห็นบาดแผลน่ากลัว แต่โชคดีที่มี玄阳指ลดทอนการโจมตีของผู้อาวุโสสกุล莫ลง ดังนั้นถึงแม้เขาจะบาดเจ็บ แต่ก็ไม่ได้สาหัสมาก
“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน เจ้าตายซะ!” ผู้เฒ่าเห็น莫宏ตายแน่ ไม่มีทางฟื้นคืนชีพได้แล้ว ดวงตาของเขาแดงก่ำ กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง พลังปราณพุ่งทะยานขึ้น ตรงเข้าหาเย่เฉิน
ทว่า ในขณะที่ร่างของเขาเพิ่งขยับตัวนั้น ในที่เกิดเหตุ ก็ปรากฏพลังที่ไม่ด้อยไปกว่าของเขา ขวางกั้นอยู่เบื้องหน้าผู้อาวุโสสกุล莫
“莫德龙 ถิ่นของสกุลเย่เรา มิใช่ที่ให้เจ้าบังอาจล้ำเส้น”
เมื่อเห็นผู้มา ผู้อาวุโส莫德龙ขมวดคิ้ว แน่นอนว่าเขารู้จักคนนี้ คือผู้อาวุโสสามแห่งสกุลเย่ เย่เหวินเซิ่ง พลังของเขาอ่อนด้อยกว่าอีกฝ่ายเล็กน้อย ในเวลานี้ การที่เขาจะสังหารเย่เฉินย่อมเป็นไปไม่ได้แล้ว
“หึ เด็กนี่สังหารคุณชายน้อยของตระกูลเรา เจ้าต้องให้คำอธิบายกับข้า” ผู้อาวุโส莫德龙กล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน
“ฮ่า ๆ คำอธิบาย? 莫宏ก่อเรื่องในตลาดสกุลเย่ ตามกฎตระกูลเรา สมควรถูกประหาร!” เย่เหวินเซิ่งน้ำเสียงแข็งกร้าว มิอาจคัดค้าน
“ดี ดี เจ้าจำไว้ เรื่องนี้สกุล莫เราจะไม่มีทางปล่อยให้จบ” เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อาวุโส莫德龙โกรธจนควันออกหู เขากดข่มความคิดที่จะลงมือสังหารเย่เฉินไว้ก่อน ในเวลานี้อยู่ในถิ่นสกุลเย่ หากลงมือตอนนี้ คนที่เสียเปรียบต้องเป็นตัวเองอย่างแน่นอน หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ส่งเสียงเย็นชา จ้องไปที่เย่เฉินด้วยสายอาฆาตแค้น ก่อนจะเก็บศีรษะของ莫宏แล้วสะบัดแขนเสื้อจากไป
“แยกย้ายกันได้แล้ว” เย่เหวินเซิ่งโบกมือใหญ่
ผู้คนรอบข้างจากที่ตะลึงงันก็ได้สติ ต่างแยกย้ายกันไป
“ขอบคุณผู้อาวุโสสาม!” เย่เฉินประสานมือคารวะกล่าวขอบคุณ
เย่เหวินเซิ่งมองเย่เฉินด้วยแววตาชื่นชม ตบบ่าของเขา
“ดี ดี” กล่าวจบ เขาก็หันหลังกลับจากไป
“ท่านพี่ เจ้าไม่เป็นไรนะ อา บาดแผลยังมีเลือดไหล 呜呜…… เป็นความผิดของข้าเอง” เย่หลิงน้ำเสียงกังวล เมื่อเห็นบาดแผลน่ากลัวของเย่เฉินแล้ว ก็呜呜ร้องไห้อีกครั้ง
เย่เฉินยิ้มน้อย ๆ ลูบศีรษะของเย่หลิง
“ข้าไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องกังวล กลับกันเถอะ กลับกัน”
เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ทั้งสองก็หมดอารมณ์จะเดินต่อไปแล้ว เย่เฉินนำเสื้อผ้าตัวหนึ่งออกจากถุงมิติ สวมให้เย่หลิง ส่วนเย่หลิงก็คอยประคองเขา ทั้งสองเดินทางกลับสกุลเย่ตามเส้นทางเดิม ในขณะที่เย่เฉินทั้งสองเดินผ่านแผงลอยแผงหนึ่ง ในหัวของเขาก็มีเสียงของจิตวิญญาณกระถางดังขึ้น
“พ่อหนุ่ม เตาหลอมโอสถเล็กนั่นไม่ธรรมดา ซื้อมันซะ”