"ประธานครับ คุณ...คุณให้ผมไปขอโทษเขา แต่เขา..."
หัวหน้าซุนทำหน้าแดงก่ำ
เขาจบจากมหาวิทยาลัยมีชื่อ สาขาการเงินการธนาคาร
อะไรแบบไหนไม่เคยเจอ
แต่เรื่องพลิกฟ้าครั้งนี้หนังสือไม่ได้สอน
เขาไม่รู้จะทำยังไง!
ทั้งๆ ที่เป็นความผิดของเจ้าเด็กนี่แท้ๆ ทำไมเขาต้องไปขอโทษด้วย?
ยังมีกฎหมายบ้านเมืองอยู่หรือเปล่า?
"อะไรของเขา เขาอะไร ให้ขอโทษก็ขอโทษไปสิ" เจิ้งจื้อหมิงพูดเสียงเย็น
"แต่ประธานครับ เขาเตะปลั๊กไฟตก จนการโอนเงินไปสยามต้องสะดุด ต้องรออีกวันถึงจะทำเรื่องใหม่ได้ แบบนั้นเราจะผิดสัญญา ต้องเสียค่าปรับสามสิบล้าน!"
หัวหน้าซุนพูดอย่างน้อยใจ
จางหยวนได้ยินว่าผลกระทบหนักขนาดนี้ ก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมา
"เอ่อ ประธานเจิ้ง จริงๆ แล้วเป็นผมที่ซุ่มซ่ามทำเรื่องวุ่นวายเอง"
"ซุ่มซ่ามอะไร! ใจเย็นๆ ไม่ได้แค่สามสิบล้านเอง จะเป็นไรไป!"
เจิ้งจื้อหมิงเข้าข้างจางหยวนสุดตัว
ทุกคน: ???
บทแบบนี้ถูกหรอ?
หรือว่าแกเป็นลูกชายนอกสมรสของมัน?
เรียกว่าสามสิบล้านไม่ได้?
พี่ใหญ่ แกเป็นเซียนองค์ไหนกันแน่?
ทุกคนเริ่มไม่มั่นใจ สายตามองจางหยวนเปลี่ยนไป
"ประธานครับ นี่มันถูกต้องแล้วเหรอ?"
หัวหน้าซุนโกรธ โกรธมาก
เขาเกือบสงสัยว่าตัวเองยังไม่ตื่น
ยังฝันอยู่
ไม่อย่างนั้นจะมีเรื่องเหลือเชื่อขนาดนี้เกิดขึ้นได้ยังไง
ฟ้ามืดขนาดนี้เลยเหรอ?
แวบหนึ่ง เขาอยากจะปาบัตรพนักงานลงพื้นแล้วตะโกนว่า ฉันไม่ทำแล้ว!
แต่ค่างวดบ้าน ค่างวดรถ ค่าใช้จ่ายเมีย ก็หยุดเขาไว้ได้สำเร็จ
"ประธานครับ ผม..."
เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่จังหวะนั้นเอง ก็มีคนวิ่งหน้าตาตื่นจากข้างนอกเข้ามา
เหงื่อโทรมกายตะโกน: "หัวหน้าซุน หัวหน้าซุน อย่าเพิ่งโอนเงิน อย่าโอนเด็ดขาด!"
หืม?
ทุกคนหันไปมองคนที่วิ่งเข้ามาพร้อมกัน
นั่นคือหัวหน้าฝ่ายกฎหมาย ชื่อหลิวเว่ย
หลิวเว่ยวิ่งมาถึงหน้าหัวหน้าซุน เหงื่อเต็มหน้าผาก สีหน้าร้อนรน เหมือนเพิ่งเสียแม่ไป
เขาคว้าคอเสื้อหัวหน้าซุนตะโกน: "โอนไปหรือยัง? อย่าโอนเด็ดขาด เมื่อกี้ตำรวจส่งข่าวมา บริษัทที่สยามนั่นไม่มีอยู่จริง ทั้งเรื่องคือบ่วง เราถูกวางแผน!"
อะไรนะ?
ทุกคนตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เหมือนดอกทานตะวันยามเช้า พร้อมกันหันไปทางจางหยวน
จางหยวน: ???
หัวหน้าซุนงงไปเลย
ทั้งเรื่อง...คือบ่วง?
ฉันถูกวางแผน???
อีกฝ่ายเป็นมิจฉาชีพ?
ครู่ต่อมา เหงื่อเย็นก็ซึมหลังเขาไปหมด ตัวเขาอ่อนแรง โซซัดโซเซทรุดลงกับพื้น
หลิวเว่ยเห็นท่าทางหัวหน้าซุนแบบนั้น หัวใจก็เย็นวาบ
"คุณ...คุณ...โอนไปแล้ว?"
เขาหมอบลงคว้าคอเสื้อหัวหน้าซุน พร้อมตะโกนซ้ำอย่างไม่อยากเชื่อ: "คุณ...คุณโอนไปแล้วจริงๆ เหรอ??"
แต่ตอนนี้หัวหน้าซุนพูดอะไรไม่ออกแล้ว
เขาทำตัวเหมือนคนโง่ ดวงตาเหม่อลอย หน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทิ้ม
เหมือนคนตายที่ยังมีลมหายใจ
หลิวเว่ยเห็นท่าเขาแบบนั้น ก็เศร้าหมองเหมือนพ่อแม่ตาย ตุ้บลงนั่งกับพื้น
จบแล้วสิ!
คราวนี้จบเห่!
นั่นมันสิบล้านนะ!
หัวหน้าซุนผิดหลัก ส่วนเขาหัวหน้าฝ่ายกฎหมายผิดรอง
คราวนี้ขายกางเกงก็ยังใช้หนี้ไม่ไหว
จบแล้ว ชีวิตเขาจบแล้ว!!
หลิวเว่ยน้ำตาไหล อ้าปากจะร้องไห้โฮ
แต่จังหวะนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงหัวหน้าซุนเบียด คำพูด ออกมาจากซอกฟัน:
"ผม...ผมยังไม่ได้โอน!"
เอ๋?
หลิวเว่ยกลั้นน้ำตาไว้ทันที ลุกขึ้นคว้าคอหัวหน้าซุน ตะโกนอย่างตื่นเต้น:
"เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ? คุณ...คุณยังไม่ได้โอน?"
น้ำตาเขาหยุดแล้ว แต่หัวหน้าซุนน้ำตาไหลแทน
เขาพูดทั้งน้ำตา: "อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวเท่านั้น ผมกำลังจะกดปุ่ม enter แล้ว เป็นเขา...เป็นเขา..."
เขาชี้ไปที่จางหยวนทั้งตัวสั่น
"เป็นเขาเตะปลั๊กไฟตก คอม...คอมปิด!!"
หลิวเว่ยมองตามที่หัวหน้าซุนชี้ไปที่จางหยวน
นานที ก็พุ่งตัวเข้าไปกอดจางหยวนเหมือนเสือโคร่งตะครุบเหยื่อ
น้องชาย แกคือพ่อของฉัน ฉันเป็นแม่ แงๆๆ แกคือพ่อแม่ผู้ให้ชีวิตฉันอีกครั้ง!!
ตอนนี้หัวหน้าซุนก็ตั้งสติได้แล้ว
เขาคลานเข้ามาทันที กอดขาจางหยวนไว้ เช็ดน้ำมูกน้ำตาลงไป
ขอบคุณ น้องชาย ขอบคุณแกมาก แกคือผู้มีพระคุณของฉัน แกคือพ่อแท้ๆ ของฉัน ไม่สิ แกคือปู่แท้ๆ ของฉัน!!!
จางหยวน: ???
เฮ้ย ไม่ใช่สิ
อะไรกันเนี่ย?
ชีวิตฉันมันขึ้นๆ ลงๆ ยังงี้ได้ไง?
"พวกนายสองคน เฮ้ย ลุกขึ้นก่อน ลุกขึ้นก่อน อย่าปนรุ่นกัน เฮ้ย อย่าจับตรงนั้น โอ๊ย!!"
กว่าจะปลอบทั้งคู่ให้ลุกขึ้นได้
ทุกคนก็แตกฮือ
"โอ้โห ไม่ใช่น่า เป็นไปได้ยังไงวะ ไซไฟขนาดนี้?"
"เตะปลั๊กไฟตก ทำให้การโอนหยุด ช่วยบริษัทประหยัดเงินสิบล้านไปได้ มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย"
"เจ้าเด็กนี่เป็นปลาคาร์ฟนำโชคหรือไง? ดวงดีขนาดนั้น?"
"เรื่องบังเอิญมั้ง"
ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์กัน
ต่างมองจางหยวนด้วยความตกตะลึง
หลักๆ คือเรื่องนี้มันเกินจริงไป
พวกเขาไม่เคยเจอมาก่อน
หนังสือเรียนก็ไม่เคยสอน
แม้แต่ซูเยียนฉือก็แววตาตกตะลึงไม่แพ้กัน
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!!! ดี ดีมาก!!!"
เสียงหัวเราะกังวานดังขึ้น
คือเจิ้งจื้อหมิง
"เสี่ยวจาง นายทำคุณงามความดีครั้งใหญ่!!!"
เจิ้งจื้อหมิงเดินมากอดจางหยวนอย่างตื่นเต้น: "เพิ่งเข้าบริษัทก็ทำเงินให้บริษัทสิบล้านได้ เก่งมาก เก่งมากจริงๆ!!"
จางหยวน: ??? เฮ้ย ไม่ใช่สิ ผมไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง?
"ว่าไง อยากให้ฉันให้รางวัลอะไร?"
เจิ้งจื้อหมิงไม่เปิดโอกาสให้จางหยวนพูดด้วยซ้ำ: "งี้นะ ฉันให้โบนัสอีกหนึ่งล้าน เอาไปใช้ตามสบาย"
ทุกคนฮือฮา
รางวัลหนึ่งล้าน?
แม่เจ้า เจ้าเด็กนี่ดวงดีเกินไปแล้ว
แค่เตะปลั๊กไฟตกก็ได้ตั้งหนึ่งล้าน
บางคนทั้งชีวิตยังหาเงินไม่ได้เท่านี้
คนเทียบคนแล้วกันที่น่าหงุดหงิดจริงๆ
ทุกคนหลั่งน้ำตาแห่งความอิจฉา
"เอาล่ะๆ กลับไปทำงานกันได้แล้ว กระจายๆ!"
เจิ้งจื้อหมิงโบกมือให้ทุกคนแยกย้าย
กว่าทุกคนจะสงบลงได้ ก็ยังมีสายตาเหลือบมองจางหยวนเป็นระยะ
ประสบการณ์วันนี้ พอให้พวกเขาจดจำไปทั้งชีวิตได้เลย
โคตรมันส์
กลับมาที่ห้องทำงานประธาน
หัวหน้าซุนกับหลิวเว่ยกล่าวขอบคุณจางหยวนอีกครั้งอย่างจริงจัง
ซาบซึ้งเหมือนลูกหลาน
ยกให้จางหยวนเป็นผู้มีพระคุณของชีวิตเลย
จริงๆ แล้ว คิดดูแล้วจางหยวนก็ช่วยชีวิตพวกเขาจริงๆ
ถ้าเงินนั้นโอนออกไปจริงๆ
พวกเขาใช้หนี้ไม่ไหว ก็คงต้องไปกระโดดตึก
สองคนขอบคุณไม่รู้จบแล้วก็จากไป
เจิ้งจื้อหมิงไม่พูดพล่ามทำเพลง โอนอีกหนึ่งล้านเข้ามาทันที
[ติ้ง บัญชีธนาคารเลขท้าย 4531 ของท่านได้รับเงิน 1,000,000 หยวน ยอดคงเหลือปัจจุบัน 1,204,521 หยวน]
จางหยวนมึนไปเลย
วันนี้พายุชีวิตแรงเกินไป
ตอนเช้าแฟนสาวรังเกียจเขาจน เลิกกัน ตอนบ่ายบัญชีธนาคารมีเงินล้านกว่า
หัวใจดวงน้อยรับไม่ไหว
ไม่ได้ ต้องหาคนแชร์ ต้องหาใครสักคนแชร์แน่ๆ
คิดแล้ว ก็ส่งข้อความหาเฉินถิงถิง: ฉันมีหนึ่งล้าน
วินาทีถัดมาเฉินถิงถิงตอบ: หนึ่งล้านของแกสิ
จางหยวน: ไม่ใช่ของแกสิ ฉันมีจริงๆ [ภาพหน้าจอแชท]
เฉินถิงถิง: ??? [งง] งั้นแกให้ฉันสิ
จางหยวน: ให้ของแกสิ!
ส่งเสร็จก็บล็อกทันที สุขกายสบายใจ!
ไปเดินห้าง เดินห้าง!
ศูนย์การค้าอวี้ต๋า!
ซูเยียนฉือสำรวจรูปร่างจางหยวนแล้วพูดเสียงเย็น:
"ไปคีตันก่อนเถอะ รูปร่างนายก็ดี แบรนด์ทั่วๆ ไปไม่สะท้อนบุคลิก"
ในฐานะเลขา เธอก็ศึกษาชุดผู้ชายมาบ้าง
จางหยวนหน้าตาดี
สูง 180 รูปร่างสูงโปร่ง หน้าก็หล่อใช้ได้
เหมาะกับแบรนด์หรูมาก
"ได้สิ!" จางหยวนพยักหน้า
คีตันหรือแมนฮัตตันอะไรนั่น
เขาไม่เคยได้ยินชื่อเลย
ก็ต้องฟังซูเยียนฉืออยู่แล้ว
"งั้นไปกันเถอะ"
ทั้งคู่ขึ้นลิฟต์ไปชั้น 4
ผลปรากฏว่าพอออกจากลิฟต์ ก็เห็นเฉินถิงถิงกอดแขนเฟิงลู่เพื่อนสนิทของเธอ เดินช้อปปิ้งอยู่พอดี