สองชั่วโมงต่อมา
บนเตียงใหญ่สำหรับสองคนเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง
ฉินตงนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง สีหน้าอิ่มเอมใจ
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีกระแสอบอุ่นสายหนึ่งไหลเวียนไปทั่วร่างกาย เรี่ยวแรงเต็มเปี่ยมจนใช้เท่าไรก็ไม่หมด
ส่วนเย่จวินเหยาที่อยู่ข้าง ๆ กำลังดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบังเรือนร่างที่เผยออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนจะพิงหัวเตียงอย่างอ่อนแรง
ใบหน้าเย็นชาหยิ่งทระนงที่เคยงดงามของเธอ เวลานี้ยังคงมีสีแดงระเรื่อหลงเหลืออยู่หลายส่วน บนหน้าผากยังมีหยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพราย
ขณะเดียวกัน ข้อมูลชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของฉินตง
【กายาเสวียนอิน: หนึ่งในสิบกายาพิเศษที่หาได้ยาก มีธาตุหยินเข้มข้นมาแต่กำเนิด หากหลอมรวมกับผู้ครอบครองกายานี้ จะช่วยเกื้อหนุนหยินหยางให้สมดุล】
【หญิงสาวผู้ครอบครองกายาเช่นนี้ ภายนอกเย็นชาและหยิ่งผยองไร้ผู้ใดเทียบ ทว่าจิตใจกลับเย็นเยียบดุจภูเขาน้ำแข็ง หากสยบเธอได้อย่างหมดจด เธอจะมอบใจให้จนหมดสิ้น และไม่เปลี่ยนใจไปจนวันตาย】
ฉินตงเบิกตากว้าง มองเย่จวินเหยา
ที่แท้เธอก็ครอบครองกายาเสวียนอิน หนึ่งในกายาพิเศษที่หาได้ยากนี่เอง
ครั้งก่อนที่โรงแรม
คงเป็นกายาเสวียนอินของเธอที่บังเอิญกระตุ้นกายามังกรศักดิ์สิทธิ์ของเขา จนทำให้เขาได้รับการสืบทอดจากบรรพชน
เมื่อเห็นฉินตงจ้องมองตนไม่วางตา ร่างบอบบางของเย่จวินเหยาก็สั่นสะท้านอย่างอดไม่ได้ เธอทั้งอับอายทั้งโกรธเกรี้ยว ก่อนเอ่ยว่า
“ถ้านายยังรังแกฉันอีก... ระวังฉันฆ่านาย!”
หมอนี่เป็นวัวหรือไง?
ตั้งสองชั่วโมงเต็ม ไม่รู้จักทะนุถนอมกันบ้างเลย
ฉินตงหัวเราะแหะ ๆ แล้วพูดหน้าด้าน ๆ ว่า
“คุณเย่ ข้าวกินมั่ว ๆ ได้ แต่คำพูดพูดส่งเดชไม่ได้นะครับ”
“เห็น ๆ อยู่ว่าคุณเป็นคนบอกก่อนว่าผมไม่กล้า นี่ผมก็แค่พิสูจน์ความสามารถของตัวเองเท่านั้น”
“นาย...” เย่จวินเหยาโมโหจนคว้าหมอนข้าง ๆ ขว้างใส่ “ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้!”
ฉินตงรับหมอนเอาไว้ แล้วรีบสวมเสื้อผ้าอย่างว่องไว
เย่จวินเหยาสูดหายใจลึก พยายามอดทนกับความปวดเมื่อยทั่วร่าง แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
หลังอาบน้ำเสร็จ เธอก็กลับมาเป็นเทพธิดาน้ำแข็งผู้สูงส่งและผลักไสผู้คนให้อยู่ห่างไกลเช่นเดิม
ราวกับหญิงสาวที่ร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตาอยู่บนเตียงเมื่อครู่ไม่ใช่เธอ
เย่จวินเหยาเดินไปนั่งที่โซฟา หยิบสัญญาที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกจากกระเป๋า แล้วโยนไปตรงหน้าฉินตง
“ดูสิ ถ้าไม่มีปัญหาก็เซ็นชื่อ”
ฉินตงหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย กวาดตามองผ่าน ๆ สองสามบรรทัด
《สัญญาแต่งงานปลอม》!
ระยะเวลาหนึ่งเดือน
ตลอดหนึ่งเดือนนี้ ฉินตงต้องพร้อมไปหาเธอทันทีที่เรียก และให้ความร่วมมือกับทุกแผนการของเย่จวินเหยา
แต่ห้ามเปิดเผยความสัมพันธ์ที่แท้จริงของทั้งคู่ให้คนนอกรู้เด็ดขาด
เพื่อเป็นการตอบแทน เย่จวินเหยาจะจ่ายค่าตอบแทนให้ฉินตงก่อนห้าล้านหยวน
เมื่อครบหนึ่งเดือนแล้ว จะจ่ายส่วนที่เหลืออีกห้าล้านหยวน
หลังอ่านสัญญาจบ ฉินตงมองเย่จวินเหยาด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
“คุณเย่ นี่เรียกว่าคุณเลี้ยงผมหรือเปล่าครับ?”
เย่จวินเหยาตีสีหน้าไร้อารมณ์ เอ่ยเสียงเย็นว่า “จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้ หนึ่งล้านหยวนแลกกับเวลาหนึ่งเดือนของนาย เอาหรือไม่เอา?”
“เอาสิ เอาแน่นอน!”
ฉินตงพยักหน้ารัว ๆ สายตากวาดมองเรือนร่างของเธออย่างไม่เกรงใจ
“คุณเย่ทั้งสวยขนาดนี้ หุ่นก็ดีขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงให้เงินผมหรอกครับ ต่อให้ให้ผมจ่ายเงินเอง ผมก็ยินดีทำ”
เย่จวินเหยาชะงักไปเมื่อได้ยิน รู้สึกว่าคำพูดของหมอนี่ฟังดูลามกอย่างไรชอบกล
ใบหน้าสวยของเธอเย็นชาลง “ในเมื่อไม่มีปัญหา ก็เซ็นชื่อเถอะ”
เมื่อครู่ในห้องน้ำ เธอตรวจร่างกายของตัวเองอย่างละเอียดอีกครั้ง
ไอเสวียนอินในร่างกายที่ทรมานเธอมานานกว่ายี่สิบปี กลับลดลงไปอีกเล็กน้อยอย่างไม่น่าเชื่อ
เรื่องนี้ทำให้เธอยืนยันได้ว่า กายามังกรศักดิ์สิทธิ์ของฉินตงสามารถสลายไอเสวียนอินในร่างกายของเธอได้
ฉินตงไม่รีรอ หยิบปากกาขึ้นมาแล้วเซ็นชื่อตัวเองอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นเช่นนั้น สีหน้าเย็นชาของเย่จวินเหยาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“บอกเลขบัญชีมา ฉันจะโอนห้าล้านหยวนเข้าบัญชีนายเดี๋ยวนี้”
ฉินตงโยนปากกาทิ้ง แล้วส่ายหน้าพูดว่า “ไม่ต้องหรอกครับ ผมฉินตงยอมจ่ายเงินซื้อบริการทางเพศ แต่ไม่มีวันขายตัวเด็ดขาด”
เย่จวินเหยาโกรธจนร่างบอบบางสั่นเทิ้ม
อะไรเรียกว่าจ่ายเงินซื้อบริการทางเพศ?
ไอ้สารเลวนี่เห็นเธอเป็นอะไรกันแน่!
แต่เธอก็ยังข่มความโกรธเอาไว้ แล้วพูดว่า “ในเมื่อเซ็นสัญญาแล้ว ตอนนี้ก็ไปกับฉันที่แห่งหนึ่ง”
“ไปไหนครับ?” ฉินตงถาม
“ไปพบคุณปู่ของฉัน” แววเศร้าหมองพาดผ่านดวงตาคู่งามของเย่จวินเหยา “ท่านใกล้ไม่ไหวแล้ว”
คุณปู่ของเธอป่วยหนัก และชีวิตกำลังเดินทางมาถึงปลายทาง
ความปรารถนาเดียวของผู้ชราในวาระสุดท้าย คือได้เห็นหลานสาวคนนี้พบคู่ครอง
เดิมทีตระกูลเย่จัดคู่หมั้นให้เธอไว้แล้ว เขาคือจ้าวควั๋ว รูมเมตของฉินตง ซึ่งเป็นคุณชายตระกูลใหญ่แห่งเมืองหนานเจียง
แต่เย่จวินเหยาสืบประวัติของจ้าวควั๋วจนรู้แน่ชัดแล้วว่า เขาเป็นเพียงลูกเศรษฐีเสเพลที่รู้จักแต่เที่ยวเล่นสำมะเลเทเมา ไม่รู้ว่าเคยล่อลวงผู้หญิงมาแล้วกี่คน
แค่มองเขา เธอก็รู้สึกรังเกียจจะแย่อยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำตามสัญญาหมั้นหมาย
เมื่อเทียบกันแล้ว ถึงฉินตงจะเป็นคนจน แต่ก็ไม่ได้ชวนให้รังเกียจขนาดนั้น อย่างน้อยก็ยังดีกว่า
“ให้ผมแกล้งเป็นแฟนคุณเหรอครับ?”
เมื่อเห็นความเศร้าลึก ๆ ในดวงตาของเย่จวินเหยา ฉินตงก็พยักหน้าตกลง
ทั้งสองลงไปชั้นล่าง ขึ้นรถเฟอร์รารีแล้วมุ่งตรงไปยังสถานพักฟื้นเมืองหนานเจียง
ระหว่างทาง เย่จวินเหยาขับรถไปพลางกำชับฉินตงไปพลาง
“เดี๋ยวพอเจอคนในบ้านฉัน ไม่ว่าใครจะถามอะไร นายก็บอกว่าตัวเองเป็นลูกเศรษฐี ครอบครัวมีทรัพย์สินเกินร้อยล้าน เข้าใจไหม?”
ฉินตงยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
สถานพักฟื้นอันดับหนึ่งแห่งเมืองหนานเจียง
ภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษมีคนเบียดเสียดกันเต็มห้อง บรรยากาศกดดันอย่างยิ่ง
ทุกคนมองชายชราบนเตียงผู้ป่วยด้วยสีหน้าเศร้าสลด
ชายชราผู้นั้นมีนามว่าเย่หวยอัน
ท่านเข้ารับราชการทหารตั้งแต่อายุสิบสี่ ผ่านสมรภูมิมาทั้งชีวิต เข้าร่วมศึกใหญ่มากกว่าสิบครั้ง และสร้างความดีความชอบอันยิ่งใหญ่ให้ประเทศ
แต่เมื่อประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียง ท่านกลับสละเกียรติยศทั้งหมดอย่างเด็ดเดี่ยว แล้วกลับมาใช้ชีวิตเป็นคนชราธรรมดาในหนานเจียง
ตอนนี้ท่านหมดสติไม่ได้สติ โรงพยาบาลใหญ่หลายแห่งต่างจนปัญญา สุดท้ายจึงทำได้เพียงย้ายท่านมาที่สถานพักฟื้นแห่งนี้
ข้างเตียงผู้ป่วย ชายชราคนหนึ่งในชุดถังจวงกำลังจับชีพจรให้ผู้ป่วยที่หมดสติ
ครู่ต่อมา ชายชราชุดถังจวงก็ชักมือกลับ ถอนหายใจยาว
“ทุกท่าน บาดแผลเก่าของท่านเย่กำเริบขึ้นมา ทำให้อวัยวะภายในทั่วร่างล้มเหลว...”
“ข้าพยายามสุดความสามารถแล้ว แต่ไม่อาจยื้อชีวิตท่านไว้ได้จริง ๆ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ยิ่งมีสีหน้าเศร้าสลด
ท่านผู้เฒ่าหมดสติมาสามวันสามคืนแล้ว อาการก็ทรุดหนักลงทุกวัน
แม้ทุกคนจะรู้อยู่แก่ใจ แต่ก็ยังทำใจตัดใจไม่ได้อย่างยิ่ง
ในตอนนั้นเอง เย่จวินเหยาก็พาฉินตงเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งในกลุ่มขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้ “จวินเหยา ไม่ใช่ว่าพ่อให้ลูกไปดูตัวกับเด็กตระกูลจ้าวหรือ? ทำไมถึงพาผู้ชายคนอื่นกลับมาด้วย?”
คนที่พูดคือพ่อของเย่จวินเหยา เย่เจี้ยนกั๋ว
ชั่วขณะนั้น สายตาของทุกคนในห้องผู้ป่วยต่างจับจ้องไปที่ฉินตง
ฉินตงมีสีหน้าสงบนิ่ง ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
เย่จวินเหยาสูดหายใจลึกแล้วพูดว่า “พ่อ หนูไม่ชอบจ้าวควั๋ว และไม่ยอมรับเขาเป็นคู่หมั้นด้วย!”
“ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหลังหนูชื่อฉินตง เป็นแฟนของหนูค่ะ”
“ครั้งนี้หนูตั้งใจพาเขามาให้คุณปู่พบเป็นครั้งสุดท้าย”
ทันทีที่พูดจบ ทุกคนก็พากันฮือฮา
เย่เจี้ยนกั๋วโกรธจัดยิ่งกว่าเดิม ตวาดตำหนิเสียงดัง
“เหลวไหลสิ้นดี!”
“การหมั้นหมายระหว่างลูกกับเด็กตระกูลจ้าว เป็นคุณปู่ของลูกกำหนดไว้ด้วยตัวเองตั้งแต่ตอนนั้น”
“ลูกคิดจะให้ท่านตายตาไม่หลับหรือ?”
ญาติผู้ใหญ่ตระกูลเย่ที่อยู่รอบข้างต่างพากันตำหนิเย่จวินเหยา
สีหน้าสวยของเย่จวินเหยาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอกัดริมฝีปากแน่น
“พ่อ ถ้าหนูแต่งงานกับคนสารเลวอย่างจ้าวควั๋ว แล้วต้องใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุข คนที่ตายตาไม่หลับจริง ๆ ก็คือคุณปู่ต่างหาก”
“ลูก!”
เย่เจี้ยนกั๋วโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ
“แค่ก ๆ ๆ...”
ทันใดนั้น เสียงไออย่างรุนแรงก็ดังมาจากเตียงผู้ป่วย
ทุกคนเห็นท่านผู้เฒ่าเย่ที่หมดสติไม่ได้สติมาตลอด ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ
“จวิน... จวินเหยากลับมาแล้วหรือ?”
เสียงของผู้ชราแผ่วเบาอย่างยิ่ง
เย่จวินเหยาตาแดงก่ำ รีบเดินไปข้างเตียงแล้วกุมมือคุณปู่ไว้แน่น
“คุณปู่ เป็นหนูเองค่ะ หนูกลับมาแล้ว”
เมื่อเห็นหลานสาว ผู้เฒ่าก็ดูมีเรี่ยวแรงขึ้นไม่น้อย ดวงตาขุ่นมัวมีประกายสว่างวาบขึ้นมาสายหนึ่ง
“เมื่อกี้คุณปู่เหมือนได้ยิน... หลานบอกว่าพาแฟนมาด้วยหรือ?”
“รีบ... รีบเรียกเขามาให้คุณปู่ดูหน่อย”