แสงไฟค่อย ๆ สว่างขึ้นทีละดวง
แท่นยกด้านข้างเวทีค่อย ๆ ลอยขึ้น เผยให้เห็นร่างสี่ร่าง ท่ามกลางหมอกแห้งและลำแสงที่ทำให้พวกเขาค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น เสียงเชียร์กึกก้องพลันระเบิดขึ้นทั่วทั้งฮอลล์อีกครั้ง
ฉินสวี่ถอยไปยืนข้างเวที เปิดพื้นที่หลักให้เมนเทอร์ทั้งสี่
คนแรกที่เอ่ยปากคือเพ่ยฉวยเสวียน เธอสวมเสื้อสายเดี่ยวเกาะอกสีดำชมพูและกางเกงขาสั้นสีเดียวกัน ผมยาวหยักศกปล่อยสยายคลุมไหล่ ยืนอยู่ทางซ้ายของเวทีพร้อมรอยยิ้มเป็นทางการที่ส่งไปยังพีระมิด “สวัสดีเทรนนี่ทุกคน ฉันคือเมนเทอร์ด้านการเต้นของพวกคุณ เพ่ยฉวยเสวียน”
เสียงของเธอใสกังวาน แม้แต่การแนะนำตัวธรรมดา ๆ ก็ยังเปี่ยมไปด้วยพลังสะกดใจ
เพ่ยฉวยเสวียนเคยเป็นนักเต้นหลักของเกิร์ลกรุปซิลเวอร์ เมื่อสองปีก่อนเธอยกเลิกสัญญากับบริษัทเดิมและออกจากวง ปัจจุบันเป็นศิลปินของหัวอิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์
หลังจากแยกตัวไปทำงานเดี่ยว เธอออกซิงเกิลมาหลายเพลง และทยอยจัดคอนเสิร์ตไปหลายครั้ง เพียงแต่ผลตอบรับไม่ค่อยดีนัก กระแสเมื่อเทียบกับตอนอยู่ในวงแล้วลดลงไปมาก
ถึงแม้ช่วงสองปีที่ผ่านมาเส้นทางอาชีพจะไม่ราบรื่น แต่ชื่อเสียงและฐานแฟนคลับที่สั่งสมมาแต่เดิมก็ยังอยู่ ตอนนี้เธอยังคงเป็นหนึ่งในไอดอลหญิงของประเทศหัวที่โดดเด่นที่สุด
“อ๊ายยย ฉันเป็นแฟนคลับพี่เสวียนค่ะ!”
“คุณครูสวยมาก!”
เหล่าเทรนนี่ส่งเสียงกรี๊ดต้อนรับกันอย่างคึกคัก
จากนั้นเฉินถิงก้าวออกมาข้างหน้า เขาสวมเสื้อสูทลำลองสีขาวนวล รอยยิ้มอ่อนโยนชวนให้รู้สึกอบอุ่นและเข้าถึงง่าย ราวกับได้อาบไอแดดในฤดูใบไม้ผลิ “สวัสดีทุกคน ผมเฉินถิง เป็นเมนเทอร์ด้านการร้องและแต่งเพลงของพวกคุณ”
มีเทรนนี่ด้านล่างกระซิบกันเบา ๆ “คุณครูเฉินถิงดูอ่อนโยนจัง…”