ที่โต๊ะกรรมการ ฉินสวี่เอนตัวพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย
เขาจำเทรนนี่คนนี้ได้ วันสัมภาษณ์ เพลงที่เจียงตู้ร้องสดโดยไม่มีดนตรีประกอบเป็นเพลงแต่งเอง ท่วงทำนองกับน้ำเสียงนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของฉินสวี่เป็นครั้งคราวจนถึงตอนนี้
อีกอย่าง เท่าที่เขารู้มา เจียงตู้ไม่ได้เก่งแค่ร้องเพลง ฝีมือการเต้นก็ไม่เลวเหมือนกัน วิดีโอแสดงความสามารถที่ส่งมาตอนสอบรอบสองก็เป็นการเต้น
ตอนนี้เจ้าตัวก็ยังเป็นคนแรกที่ก้าวขึ้นเวทีภายใต้บททดสอบที่เขาคิดขึ้นมาเฉพาะหน้า
น่าสนใจ
ฉินสวี่ตั้งตารออย่างเต็มที่ว่าเจียงตู้จะนำการแสดงแบบไหนมาให้ชม “นายกล้าหาญดีนี่ เจียงตู้นักเรียน”
เจียงตู้เงยหน้าขึ้น สบตากับฉินสวี่ แล้วพยักหน้าเบา ๆ เพื่อเป็นการตอบรับคำพูดนั้น
การยอมรับอย่างสงบนิ่งราวกับเป็นเรื่องธรรมดา ทำให้รอยยิ้มในดวงตาของฉินสวี่ลึกซึ้งขึ้นเล็กน้อย
โกสต์ที่นั่งอยู่ข้างฉินสวี่เลิกคิ้ว สายตากวาดผ่านใบหน้าที่งดงามเกินวัยของเจียงตู้ ก่อนจะส่งเสียงฮึมฮำเบา ๆ อย่างไม่รู้ความหมาย
ฉินสวี่ไม่สนใจความเคลื่อนไหวของโกสต์ น้ำเสียงกลับมาเป็นแบบกรรมการ ทว่าความสนอกสนใจยังไม่จางหาย “แนะนำตัวก่อน แล้วก็เริ่มการแสดงของนายได้เลย”
กลางเวที เจียงตู้ก้มศีรษะเล็กน้อย
“ผมชื่อเจียงตู้ อายุสิบแปดปี เป็นเทรนนี่อิสระครับ”
“เวทีแรกที่ผมเตรียมมาเป็นเพลงร้องเต้นที่แต่งเองครับ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “เป็นเพลงที่ผมเขียนเอง ชื่อว่า ‘นี้หลี่’ ครับ”