ทั้งสองนั่งกินมื้อเที่ยงเผชิญหน้ากันแบบนี้
คนหนึ่งคือเครื่องถอนเงินอันดับหนึ่งที่มีชื่อเสียงโด่งดัง อีกคนคือควีนความงามภูเขาน้ำแข็งผู้สูงส่งเกินเอื้อม
แต่ตอนนี้ทั้งคู่กลับแบ่งปันอาหารกลางวันธรรมดาจานหนึ่งกันอยู่ในมุมห้องอาหารอันอึกทึก
บรรยากาศคลุมเครือค่อย ๆ แผ่ซ่านระหว่างทั้งสองคนอย่างเงียบเชียบ
เซียจือเวย์กินช้ามาก ทุกคำเคี้ยวอย่างละเอียด ลิ้มรสอาหารในปากอยู่นานกว่าจะค่อย ๆ กลืนลงไป
สำหรับเธอแล้ว งานเลี้ยงหรูหรามื้อนี้เป็นของหายาก เธอจึงเสียดายจนไม่กล้ากินเร็ว
ส่วนซูเจอกวาดข้าวราดเนื้อราดน้ำเกรวี่ตรงหน้าจนเกลี้ยงในเวลาไม่กี่อึดใจ ตอนนี้กำลังจิบชานมอย่างสบายอารมณ์ พลางมองเซียจือเวย์ที่นั่งกินข้าวอยู่ฝั่งตรงข้าม
คนโบราณเคยกล่าวไว้ว่า ความงามชวนให้อิ่มท้อง คำพูดนี้ไม่ได้ไร้เหตุผล
แค่มองใบหน้าเล็ก ๆ สวยประณีตของเซียจือเวย์ ซูเจอก็รู้สึกว่าชาป้าหวังฉาจีไม่ใส่น้ำตาลในมืออร่อยขึ้นอีกหลายเท่า
ตอนนั้นเอง เซียจือเวย์ก็สังเกตเห็นสายตาของซูเจอ เธอเงยหน้าขึ้นพอดีกับสบตาเขา
เห็นจานตรงหน้าเขาว่างเปล่าแล้ว เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ “คุณกินเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ อาหารน้อยไปหรือเปล่า ถึงได้รีบกินขนาดนั้น?”
“ถ้าคุณยังไม่อิ่ม ฉันไปตักมาให้อีกจานที่ช่องบริการดีไหม?”
ซูเจอส่ายหน้า “เปล่า ฉันแค่กินข้าวเร็วเฉย ๆ ถ้าคุณเคยเรียนมัธยมในสี่มณฑลแซนเหอ คุณก็ฝึกจนกินเร็วแบบนี้ได้เหมือนกัน”
“อ๋อ อ๋อ”
เซียจือเวย์พยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง เธอไม่ค่อยเข้าใจว่าความเร็วในการกินข้าวเกี่ยวอะไรกับพื้นที่ด้วย