ซูเจอยกมือเรียกแท็กซี่ที่แล่นผ่านมาอย่างส่งเดชตรงริมถนน เปิดประตูแล้วมุดเข้าไปนั่งเบาะหลัง ก่อนจะพูดกับคนขับเสียงเรียบว่า
“ไปหวงเชาเอ็นเตอร์เทนเมนต์”
ยี่สิบกว่านาทีต่อมา แท็กซี่ก็จอดลงหน้าตึกสูงใหญ่ที่หรูหราตระการตา
ซูเจอสแกนจ่ายเงินแล้วเปิดประตูลงจากรถ ก่อนจะเดินเข้าไปในหวงเชาเอ็นเตอร์เทนเมนต์อย่างคุ้นเคย
ชาติก่อนเขามาที่นี่ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว ความคุ้นเคยที่เขามีต่อสถานที่แห่งนี้เป็นรองแค่บ้านของตัวเองเท่านั้น
เมื่อมาถึงหน้าคลับ ภาพที่ปรากฏแก่สายตาซูเจอก็ไม่ต่างจากชาติที่แล้ว
ยังคงมีหญิงสาววัยรุ่นสองแถวในชุดกี่เพ้าผ่าสูงยืนต้อนรับอยู่สองข้างประตูใหญ่
ซูเจอเห็นภาพนี้จนชินตาแล้ว ชาติก่อนทุกครั้งที่เขามาหาเฉินต้าหลง เขาจะต้องบ่นเรื่องนี้ให้อีกฝ่ายฟังอยู่เสมอ
ตอนนั้นเขาพูดว่า “ลุงครับ ฟังคำแนะนำจากหลานหน่อยเถอะ ชุดของพนักงานต้อนรับหน้าร้านเราได้เวลาเปลี่ยนแล้วนะ ตอนนี้กี่เพ้าไม่ทันสมัยแล้วจริง ๆ”
“คนที่มาที่นี่ส่วนใหญ่ก็เป็นคุณชายวัยหนุ่ม พวกเขาอายุรุ่นเดียวกับผม ผมจะไม่รู้ได้ยังไงว่าพวกเขาชอบมองอะไร”
“ผมบอกเลยนะลุง ลองจัดถุงน่องดำหรือชุดนักเรียนญี่ปุ่นอะไรทำนองนั้นสิ รับรองว่าได้ผลดีกว่ากี่เพ้าสองแถวนี้เยอะ”
ตอนนั้นเฉินต้าหลงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แม้จะไม่เข้าใจ แต่หลานชายคนโตเป็นนักวิทยาศาสตร์เพียงคนเดียวของตระกูลเฉิน ทั้งยังเป็นคนที่มีการศึกษาสูงและฉลาดที่สุดในตระกูล