......
บนเตียงคนไข้ จูจูเสียที่พันผ้าพันแผลจนหัวโตเหมือนบ๊ะจ่างค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา
ที่แท้ทุกอย่างก็เป็นแค่ความฝัน
แต่ในมือของจูจูเสียกลับมีอมยิ้มที่เจ้าหญิงเฟยเฟยมอบให้
บางที...มันอาจไม่ใช่ความฝันก็ได้
ชาวเน็ตพากันตะลึง
จบจริงเหรอ?
จูจูเสียกลับไปแล้วจริง ๆ เหรอ?
แล้วเสี่ยวเฟยเฟยล่ะ อาจารย์มึนงงล่ะ โปปีล่ะ เฉียงเฉียงล่ะ?
ทำไมทุกคนหายไปหมดเลย?
「เดี๋ยวก่อน...ทั้งหมดนี่เป็นแค่ความฝันเหรอ?」
「ไม่ใช่ความฝันแน่นอน!」
「แล้วคนอื่น ๆ ล่ะ? ไม่สนใจคนอื่นแล้วเหรอ?」
「ตอนจบอะไรเนี่ย!」
「บาดใจสุด ๆ!」
「โธ่เอ๊ย ฉันจะร้องไห้ตายแล้ว!」
「ล้อเล่นหรือเปล่า! จบกันแค่นี้เลยเหรอ?」
「......」
ชาวเน็ตตั้งตัวไม่ทันกันเป็นแถว ตอนจบมาถึงเร็วเกินไปแล้ว
อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายวัน สุดท้ายทั้งหมดเป็นแค่ความฝันงั้นเหรอ?
นี่...นี่มันสนุกตรงไหนกันวะ?
แต่จังหวะนั้นเอง
เนื้อเรื่องไม่ได้จบลงทันทีเหมือนทุกครั้ง กลับเปิดเพลงปิดเป็นครั้งแรก
ภาพด้านบนย้อนให้เห็นชีวิตของจูจูเสียบนเกาะหมูน้อย
ทั้งความสุข อุปสรรค ความพยายาม และความอบอุ่น......
เพลงปิด 「ท่วงทำนองสีเขียว」 ดังขึ้น
ผู้แต่งคำร้องและทำนอง: ซูยวน
ชาวเน็ตต่างรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที
พอชื่อซูยวนโผล่มา ก็แปลว่าจะต้องมีคนโดนเชือดอีกแล้วไม่ใช่เหรอ?!
ให้ตายสิ!
อย่าเข้ามานะ!
แต่เพลงปิดก็ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
「ป่าไพศาล~ หยาดฝนโปรยปราย~」
「เสียงที่ลอยมา~ ซู่ซ่าพร่างพรม~」
「หยาดฝนกำลังโอบกอดลำธาร~」
「.......」
ท่วงทำนองสดใส แต่ฟังแล้วกลับมีความเศร้าจาง ๆ แฝงอยู่