“คุณซู เพลง ‘ไม่กลัว’ แต่งเสร็จหรือยัง?”
หวังซินหลิงถามขึ้นกะทันหันด้วยความสงสัย
“เสร็จแล้ว รอแค่เธอส่งเพลงออกมา ทุกอย่างก็เรียบร้อย”
“เยี่ยมไปเลย!”
หวังซินหลิงพูดอย่างตื่นเต้น “งั้น ‘เทพศาสตรากุมาร’ ก็จะได้ออกอากาศเร็ว ๆ นี้แล้วใช่ไหม?”
“คงอีกไม่นาน”
ซูยวนยิ้ม “แต่จะเป็นวันไหนแน่ คงต้องรออีกหน่อย”
“เอ๊ะ?” หวังซินหลิงชะงัก
“พูดให้ถูกคือ กำลังรอใครบางคนอยู่”
........
“สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”
ทานาชิตะ โคจิโร่หันไปถามเลขาสาวของตัวเอง “ละครเรื่องใหม่ของเรา จะออกอากาศได้เมื่อไหร่?”
“พร้อมออกอากาศได้ทุกเมื่อค่ะ”
เลขาสาวตอบตามตรง “งานผลิตเสร็จหมดแล้ว สถานีโทรทัศน์ก็กันช่วงเวลาออกอากาศไว้ให้ ท่านประธานคิดว่าออกอากาศตอนไหนถึงจะเหมาะคะ?”
“ยังไม่ต้องรีบ ขอฉันคิดดูก่อน”
ทานาชิตะ โคจิโร่จมอยู่กับความคิด
ช่วงนี้เขากลุ้มใจมาก เดิมทีผมก็ไม่ได้มีเยอะอยู่แล้ว ตอนนี้แทบจะร่วงหมดหัว
เหตุผลน่ะหรือ ง่ายนิดเดียว
ไอ้ซูยวนสารเลวนั่นเป็นต้นเหตุทั้งหมด
คราวก่อนเขากับผู้รับผิดชอบของดิคัสจ้างกองทัพน้ำไปถล่มจูจูเสียทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต
ทีแรกคิดว่าจะทำให้ซูยวนล้มละลายได้
แต่ผลกลับกลายเป็นว่า กระแสของจูจูเสียพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ
พวกเขาไม่เพียงทำลายซูยวนไม่สำเร็จ แต่ยังช่วยให้จูจูเสียได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นไม่น้อย
ทานาชิตะ โคจิโร่โมโหจนกินอะไรไม่ลงอยู่หลายวัน
เท่านั้นยังไม่พอ
หลังจากทางการสั่งปิดกองทัพน้ำ ยังมีพวกว่างจัดไปร้องเรียนบริษัทของพวกเขาอีก
วันเดียวกันนั้น กระทรวงวัฒนธรรมก็ลงโทษพวกเขาหลายข้อ
ทานาชิตะ โคจิโร่ถึงกับอึ้ง พวกคุณไม่ถามสักคำก็ลงโทษฉันเลย หมายความว่ายังไงกัน?
ไม่กลัวหรือว่าถ้าฉันถอนตัวจากตลาดหัวเซี่ย พวกคุณจะไม่มีการ์ตูนดูอีก?
แต่คนของกระทรวงวัฒนธรรมไม่ฟังคำอธิบายของเขาเลยแม้แต่น้อย
รองรัฐมนตรีคนหนึ่งชื่อเฉินไท่ยังประกาศให้เขารีบไสหัวไป