หลังเลขาสาวออกไป
ทานาชิตะ โคจิโร่รินชาร้อนใส่ถ้วยให้ตัวเอง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
เป็นเวลาสามทุ่มพอดี
เขาเปิดโทรทัศน์ และบังเอิญว่ารายการที่กำลังฉายอยู่คือ «วิญญาณแมว»
นี่คือการ์ตูนอนิเมะตัวชูโรงของบริษัทพวกเขา
ตอนนี้ฉายมาถึงตอนที่ 25 แล้ว
ทานาชิตะ โคจิโร่เปิดระบบหลังบ้านในโทรศัพท์เพื่อตรวจสอบเรตติง
“อืม ไม่เลว”
ข้อมูลหลังบ้านแสดงให้เห็นว่าทุกอย่างยังคงเป็นไปอย่างราบรื่น
เรตติงอยู่ที่ประมาณ 3 มาโดยตลอด ทิ้งห่างคู่แข่งอย่างขาดลอย และกวาดเรียบการ์ตูนทุกเรื่องที่ฉายในช่วงเวลาเดียวกัน
ผลงานระดับนี้ทำให้ทานาชิตะ โคจิโร่พอใจมาก
โชคดีที่ «หมีป่าป่วนเมือง ตอน ตรุษจีน» ฉายทางโทรทัศน์ในช่วงบ่ายเป็นหลัก
ไม่อย่างนั้นเรตติงของ «วิญญาณแมว» คงได้รับผลกระทบอยู่บ้าง
คิดถึงตรงนี้ ทานาชิตะ โคจิโร่ก็ยกมุมปากขึ้นอย่างดูแคลน
พูดกันตามตรง บริษัทซากุระมีขนาดใหญ่เกินไป
ซูยวนมีแค่ «หมีป่าป่วนเมือง» เรื่องเดียว จะเอาอะไรมาเทียบกับเขา?
ไม่มีทางเทียบได้อยู่แล้ว
“ซูยวนเอ๋ย ซูยวน! นายกล้าปฏิเสธข้อเสนอซื้อกิจการของฉันได้ยังไง?”
“ฉันควรเรียกนายว่าโง่ หรือหยิ่งผยองดีล่ะ?”
ทานาชิตะ โคจิโร่จิบชาร้อน สีหน้าหม่นหมอง
“ฮึ!”
“หวังว่านายจะไม่เสียใจทีหลังก็แล้วกัน!”
จังหวะนั้นเอง มือของทานาชิตะ โคจิโร่พลันสั่น เขาเผลอกดปุ่มเปลี่ยนช่องบนรีโมตเข้า
ภาพบนโทรทัศน์เปลี่ยนไปพอดี
เสียงดนตรีสดใสฟังสบายดังขึ้น
“อาโย อาโย~ ชอบกินถังหูลู่หวาน ๆ~”
“อาโย อาโย~ บางทีก็เผลอทำอะไรเปิ่น ๆ~”
“.....”
“บ้าจริง! นี่มันอะไรกันเนี่ย!”
ทานาชิตะ โคจิโร่พ่นชาร้อนออกมาคำหนึ่ง
เขาดูอยู่สองสามวินาทีถึงแน่ใจว่า ที่แท้ก็เป็นการ์ตูนเรื่องหนึ่ง!