“ฮ่า ๆ ๆ! บากะ!”
“ซูยวนเอ๋ยซูยวน! ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงนายจนได้!”
ทานาชิตะ โคจิโร่กุมท้องหัวเราะลั่น จนแทบหายใจไม่ทัน
“ท่านประธานหัวเราะอะไรอยู่คะ?”
เลขานุการสาวถามด้วยความสงสัย
ทานาชิตะ โคจิโร่ยื่นโทรศัพท์ให้เธอ “ดูเองสิ ซูยวนทำซีรีส์เรื่องใหม่ เธอเดาสิว่าเป็นเรื่องอะไร?”
“หมูเป็นฝูงเลย! ฮ่า ๆ ๆ!”
เลขานุการสาวงุนงงไปหมด จนกระทั่งดูภาพโปสเตอร์จบถึงเข้าใจว่าท่านประธานหมายถึงอะไร
การ์ตูนแอนิเมชันเกี่ยวกับหมูเรื่องหนึ่ง.....
สีหน้าของเลขานุการสาวดูแปลกไปชั่วขณะ เธอไม่รู้ว่าควรหัวเราะดีไหม
เอาจริงเหรอเนี่ย?
เธอจำได้ว่าบริษัทซากุระเลิกใช้สัตว์เป็นตัวละครหลักในการ์ตูนมาหลายสิบปีแล้วไม่ใช่เหรอ?
แถมยังเป็นหมูธรรมดาแสนธรรมดาอีกต่างหาก
ทำออกมาแล้วจะมีคนดูจริง ๆ เหรอ?
“ท่านประธาน เขาไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมคะ?”
เลขานุการสาวพึมพำ “แน่ใจนะคะว่าเขาคือคนเขียนบทเรื่อง ‘หมีป่าป่วนเมือง’ ไม่ใช่มีใครแอบอ้าง?”
“ฉันยังอยากให้เป็นคนแอบอ้างเลย!”
ทานาชิตะ โคจิโร่หัวเราะจนพอใจ แล้วใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะหายใจเป็นปกติ
เขาหัวเราะเยาะ “ดูสิ ทางการยังรับรองให้เขาแล้ว จะผิดได้ยังไง”
“หมอนั่นทำการ์ตูนจีนที่มีแต่หมูออกมาจริง ๆ ด้วย ฮ่า ๆ ๆ นี่กินเนื้อหมูเป็นโรคจนสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง?”
เลขานุการสาวหลุดหัวเราะพรืดออกมาในที่สุด
“ลายเส้นหยาบไปหน่อยไหมคะ? มิน่าตัวเอกถึงเป็นหมู คนทั่วไปคงควบคุมลายเส้นแบบนี้ไม่ไหว”
เลขานุการสาวชี้รายละเอียดต่าง ๆ บนโปสเตอร์ ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกขนลุก