“ไมค์ นายวางใจได้เลย!”
“นายก็รู้นี่ว่ากองทัพน้ำของฉันเป็นยังไง พวกเขาลงมือเมื่อไร รับรองว่าจัดการซูยวนไอ้สารเลวนั่นได้แน่!”
ภายในบริษัทซากุระ
ทานาชิตะ โคจิโร่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้ามีรอยยิ้มเย็นเยียบ
ปลายสายคือผู้อำนวยการสร้างแอนิเมชันอเมริกันเรื่อง «หมาคาบหนู»
“คุณทานาชิตะ ผมหวังว่าคุณจะทำได้อย่างที่พูด!”
“ตลาดอันกว้างใหญ่ของจีน ไม่ใช่ที่ที่คนนอกจะมายุ่มย่ามได้!”
“ครับ!”
ณ ประเทศประภาคารที่อยู่ห่างออกไปนับพันลี้
ชายในชุดสูทยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ จ้องมองถนนคนเดินฝั่งตรงข้าม
นี่คือถนนคนเดินที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงของประเทศประภาคาร
ขณะนี้จอขนาดใหญ่หลายจอริมถนนกำลังฉายโฆษณาแอนิเมชันเรื่องหนึ่ง
สุนัขหูโตตัวหนึ่งงับหัวหนูขาดในคำเดียว
«หมาคาบหนู»!
“ตลาดของประเทศประภาคารใหญ่ก็จริง แต่ไม่มีคู่แข่งมานานแล้ว น่าเบื่อชะมัด!”
ชายในชุดสูทยกมือลูบผมสีทองบนศีรษะ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
เขาเปิดโทรศัพท์ ภายในมีภาพหน้าจอโปสเตอร์ภาพหนึ่ง
ตรงกลางภาพมีหมูน้อยสีแดงยืนอยู่
“คนจีนกินขยะแบบนี้กันเหรอ?”
“น่าสมเพช”
........
“ผลวิเคราะห์ออกมาแล้ว กองทัพน้ำพวกนี้ส่วนใหญ่มาจากต่างประเทศ”
“เราจึงคาดว่าผู้วางแผนเบื้องหลังเป็นองค์กรจากต่างประเทศ”
ภายในบริษัทแฟงเท่
พนักงานฝ่ายประชาสัมพันธ์กำลังจับตาดูจอขนาดใหญ่
ที่จริงเมื่อคืนพวกเขาก็สังเกตเห็นแล้วว่ากระแสวิจารณ์เรื่อง «จูจูเสีย» เริ่มควบคุมไม่อยู่
แต่ตอนนั้นซูยวนมั่นใจเต็มเปี่ยม บอกให้พวกเขาไม่ต้องเข้าไปยุ่ง
ทุกคนเลยไม่ได้ใส่ใจ จนตอนนี้เรื่องกลับบานปลายเป็นหายนะ
“ถ้ากระแสยังลุกลามต่อไปแบบนี้ เรตติ้ง «จูจูเสีย» ของเราคงพังยับแน่!”