เมื่อเห็นว่าหลินเฉินมีธุระต้องทำ ไห่เทียนหลานกับผู้อาวุโสชิวจึงเดินไปยังที่ไกล
เว่ยซวงเลี่ยงสาวเท้าเข้ามาใกล้ ก่อนกล่าวว่า “ขอบคุณท่านพี่เฉินที่ช่วยชีวิตข้า!”
หืม?
หลินเฉินชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ “เจ้ายังจำเรื่องก่อนหน้านี้ได้หรือ?”
แม้แต่ผู้อาวุโสหลิวยังจำเรื่องก่อนหน้านี้ไม่ได้ แต่เว่ยซวงเลี่ยงกลับจำได้ เจ้าหมอนี่ช่างพิเศษนัก
ก่อนหน้านี้หลินเฉินเคยสงสัยว่า ตอนอยู่ในสำนักเว่ยซวงเลี่ยงแสดงท่าทีน่าอับอายขายหน้าไปทั่วเช่นนั้น บนตัวเขาอาจมีระบบอยู่ก็เป็นได้
บัดนี้ดูท่า การคาดเดาของตนคงถูกต้องถึงแปดในสิบส่วน
เว่ยซวงเลี่ยงเหลียวซ้ายแลขวา ก่อนพลิกมือขึ้นฉับพลัน เผยสิ่งของชิ้นหนึ่งออกมา
“ท่านพี่เฉิน สิ่งนี้ขอมอบให้ท่าน”
หลินเฉินก้มลงมอง เห็นก้อนสิ่งของสีเหลืองอร่ามคล้ายอุจจาระวางอยู่บนมือของเว่ยซวงเลี่ยง ทั้งยังสั่นระริกอยู่ราง ๆ
อาเจียน!
หลินเฉินอดถอยหลังไปหลายก้าวไม่ได้ “รีบเอาไปให้พ้น เจ้าเอาของแบบนี้มาขอบคุณข้าหรือ?”
“ท่านพี่เฉิน นี่ไม่ใช่อุจจาระ แต่เป็นสิ่งของชนิดหนึ่ง...จะอธิบายให้ท่านฟังอย่างไรดีล่ะ?”
เว่ยซวงเลี่ยงยกก้อนนั้นขึ้นวางบนศีรษะของตนทันที
ชั่วพริบตา แสงสีเหลืองจาง ๆ ก็แผ่ปกคลุมร่างของเขา ก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
เปลือกตาหลินเฉินกระตุกถี่ เจ้าหมอนี่ไม่ปกติจริง ๆ ด้วย
เพิ่งผ่านไปครู่เดียว คนผู้หนึ่งก็วิ่งมาจากที่ไกล ในมือประคองอัญมณีเปล่งประกายระยิบระยับ
“ศิษย์น้องเว่ย เจ้าดูสิ นี่ใช่ของเจ้าหรือไม่?”
ชายผู้นั้นวิ่งมาถึงเบื้องหน้า แล้วยื่นอัญมณีให้ด้วยสองมือ
“ใช่ของข้า ขอบคุณศิษย์พี่!”
เว่ยซวงเลี่ยงรับมาโดยไม่แม้แต่จะมอง ก่อนเอ่ยขอบคุณ
“ไม่เป็นไร” ชายผู้นั้นไม่ได้สงสัยแม้แต่น้อย กล่าวจบก็เดินจากไป