ศิษย์พี่หยุนกลืนน้ำลายลงคอ ทว่าไม่ได้ลงมือโจมตีในทันที
กลับเดินหน้าต่อไป
จนกระทั่งเดินไปถึงระยะสามเมตรจากหลินเฉิน จู่ ๆ ก็ชนเข้ากับม่านไร้รูปร่าง ก่อนจะถูกแรงสะท้อนกระเด็นกลับมา
“มีแนวป้องกันด้วยหรือ?”
เขายื่นมือทั้งสองข้างออกไปคลำเบื้องหน้า และสัมผัสได้ถึงเขตอาคมไร้รูปร่างชั้นหนึ่งจริง ๆ
ฮึ่ม!
เขาส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ พลางกดฝ่ามือลงบนเขตอาคม
ตอนนี้เขาเป็นผู้บำเพ็ญขั้นคืนสู่ที่แท้จริงแล้ว พลังที่สั่งสมมาก่อนหน้านี้ปะทุขึ้น
เมื่อสะสมจนถึงจุดหนึ่งแล้วระเบิดออกมา เขาก็ทะลวงขึ้นสู่ขั้นคืนสู่ชั้นสามได้ในคราวเดียว
พลังที่เขาครอบครองอยู่ในตอนนี้แตกต่างจากก่อนหน้าอย่างฟ้ากับเหว
ชีพจรปราณทั้งเก้าสายของเขาก่อนหน้านี้เปรียบเสมือนลำธาร แม้จะคอยกดข่มขอบเขตและขยายลำธารให้กว้างขึ้นอยู่ตลอด แต่ก็ไม่อาจเปลี่ยนแก่นแท้ได้
ทว่าตอนนี้กลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ลำธารทั้งหลายไหลลงสู่ตันเถียน กลายเป็นทะเลสาบกว้างใหญ่
ปริมาณพลังแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
เพียงแต่เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนจึงทะลวงขั้นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
อีกสองคนก็เป็นเช่นเดียวกัน
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
หรือเป็นเพราะหลินเฉิน?
เขาคิดไม่ตก พลังในมือค่อย ๆ เพิ่มขึ้น แล้วกดลงอย่างช้า ๆ
เมื่อรู้สึกว่าตนมาถึงขีดจำกัดแล้ว เขตอาคมตรงฝ่ามือก็ยุบเว้าลงไปด้านใน
“ขยับได้!”
เขารีบชักมือกลับ ก่อนหันไปเรียกทุกคนว่า “เข้ามากันให้หมด!”
เสียงผู้คนอื้ออึงดังขึ้น!
ฝูงชนพากันมารวมตัว
ศิษย์พี่หยุนมองผู้บำเพ็ญขั้นคืนสู่ทั้งสองคน พลังบำเพ็ญของพวกเขาด้อยกว่าเล็กน้อย เพิ่งบรรลุถึงขั้นคืนสู่ชั้นสองเท่านั้น
แต่ความแข็งแกร่งก็ยังนับว่าไม่ธรรมดา
“ที่นี่มีเขตอาคม พวกเราต้องใช้พลังนุ่มนวลค่อย ๆ ทำลาย ห้ามใช้กำลังดิบ”
ศิษย์พี่หยุนชี้มือ “พวกเราสามคนยืนคนละตำแหน่ง แล้วพาคนของตนกดดันเขตอาคม”