หลังจากหลินเฉินถามจบ จ้าวชิงซานก็ลุกขึ้นยืน วางมือลงบนไหล่ของหลินเฉิน
เงาร่างของทั้งสองพลันหายวับไปจากที่เดิม
หลินเฉินรู้สึกเพียงว่าตรงหน้าพร่าไหว พริบตาเดียวทั้งคู่ก็มาอยู่บนชั้นบนสุดแล้ว
เมื่อยืนอยู่ตรงนี้และทอดสายตามองออกไป สำนักชิงซานทั้งสำนักก็ปรากฏแก่สายตา
“เจ้าสี่ ข้ามีแผนที่ที่ไม่สมบูรณ์อยู่แผ่นหนึ่ง บางทีมันอาจเกี่ยวข้องกับเผ่ามังกร เจ้าเอาไปเถอะ!”
จ้าวชิงซานยกกล่องไม้สีม่วงใบเล็กออกมาจากมุมห้อง
กล่องไม้ส่งกลิ่นหอมสดชื่นออกมา
หลินเฉินรับมาด้วยสองมือ แล้วค่อย ๆ เปิดออก
เสียงกึกดังขึ้น ฝากล่องเปิดออกจนสุด แสงสีม่วงสายหนึ่งพลันปรากฏแก่สายตา
หลินเฉินเห็นเกล็ดสีม่วงชิ้นหนึ่งอยู่ในกล่อง
เกล็ดนั้นไม่สมบูรณ์ บนผิวมีลวดลายสีดำสลักอยู่เป็นเส้น ๆ
ดูจากรูปร่างแล้ว คล้ายแผนที่ที่ชำรุดอยู่แผ่นหนึ่ง
หลินเฉินยื่นมือไปแตะเบา ๆ
ซี่!
บนเกล็ดพลันเกิดกระแสไฟฟ้าขึ้น ช็อตปลายนิ้วของเขา
หลินเฉินชักมือกลับทันที สีหน้าเปี่ยมความตื่นเต้นขณะถามว่า “ท่านอาจารย์ นี่คือเกล็ดมังกรหรือ?”
“ไม่ผิด!”
จ้าวชิงซานพยักหน้า “นี่คือสิ่งที่ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักชิงซานได้มาโดยบังเอิญ ณ แดนมังกรร่วงหล่น สืบทอดมาจนถึงทุกวันนี้ แต่ไม่มีใครค้นพบความลับของมัน เจ้ามีวาสนากับมัน ก็เอาไปเถอะ!”
หลินเฉินสัมผัสได้ว่ามังกรไฟน้อยบนข้อมือมีปฏิกิริยา จึงรู้ว่าคำพูดของท่านอาจารย์เป็นความจริง เขาเก็บมันเข้าแหวนมังกรเงินอย่างไม่ใส่ใจ
สิ่งที่เขาหยิบออกมาแทนคือแผ่นหยกชิ้นหนึ่ง
นี่คือเคล็ดวิชาระดับเสวียนที่หานปิงเสวี่ยมอบให้เขา เป็นคัมภีร์ที่ไม่สมบูรณ์เช่นกัน
สิ่งที่ต่างกันคือ เขาอาศัยระบบและหินวิญญาณฟื้นฟูมันกลับมาได้บางส่วนแล้ว