ทั้งสามคิดจะก้าวเข้าไปอีกครั้ง แต่กลับถูกขวางไว้ด้วยแรงกดดันไร้รูปร่าง
พวกเขาทำได้เพียงมองดวงตาสีม่วงคู่นั้นที่อยู่ด้านหลังหลินเฉิน ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไป
ไม่นานมันก็ผ่านพ้นลำคอ แล้วหายลับเข้าไปด้านหลังศีรษะของเขา
“จบสิ้นแล้ว!” ผู้อาวุโสหูมีสีหน้าสิ้นหวัง “เนตรผู้ที่สวรรค์เลือกเข้าไปในสมองของเขาแล้ว”
พลังงานแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ แม้แต่พวกเขาทั้งสามยังต้านทานไม่ไหว แล้วหลินเฉินจะรับมือได้อย่างไร
ผู้อาวุโสชิวดิ้นรนสุดกำลัง ทว่าต่อหน้าเจตจำนงสายนี้ เขากระทั่งลุกขึ้นยังทำไม่ได้
“ข้าไม่น่าพาเจ้ามาที่นี่เลย!” เขานึกเสียใจ
หากไม่พาหลินเฉินมาที่นี่ บางทีเรื่องเช่นนี้คงไม่เกิดขึ้น
ต่อให้หนีไม่พ้น อย่างน้อยก็ยังรอให้หลินเฉินแข็งแกร่งขึ้นอีกสักหน่อย บางทีอาจมีโอกาสชนะก็ได้
แต่ตอนนี้ดูท่าแล้ว นี่คือสถานการณ์ที่ไม่มีทางรอด
อีกทั้งหลินเฉินคล้ายรู้อยู่ก่อนแล้ว เขาใช้ชีวิตของตนพิสูจน์ความจริงข้อนี้
เพื่อไม่ให้มีใครต้องสละชีวิตอีกในภายหน้า
ช่างยิ่งใหญ่นัก!
ฮือ ๆ...
จู่ ๆ ผู้อาวุโสชิวก็นึกถึงกิจการหนังสือเล่าเรื่องในอนาคต ยิ่งเศร้าใจขึ้นไปอีก เขาจึงร้องไห้โฮออกมา
อีกด้านหนึ่ง ปรมาจารย์อู่คงยังไม่ยอมแพ้ เขาเห็นหลินเฉินถูกเจตจำนงสายนั้นกลืนกิน ดวงตาก็แดงก่ำ
เขาเงยหน้า สายตาทะลุผ่านกำแพงเมือง จ้องตรงไปยังท้องฟ้าและทะลวงผ่านความว่างเปล่า
ราวกับมองเห็นดวงตาสีม่วงขนาดมหึมาคู่หนึ่ง กำลังทอดมองลงมายังฟ้าดิน
ในแววตาเหยียดหยามคู่นั้นยังแฝงความเย้ยหยัน
คล้ายกำลังหัวเราะเยาะความไร้สามารถของพวกเขา
ปรมาจารย์อู่คงเป็นถึงจอมมารที่แท้จริง
คนหยิ่งผยองเช่นเขาเคยถูกดูแคลนถึงเพียงนี้เสียเมื่อไร
ยิ่งไปกว่านั้น หลินเฉินที่ดวงตาคู่นี้กำลังจะสังหาร ยังเป็นอาจารย์ของเขา และเป็นความหวังที่จะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นต่อไป