การครอสโอเวอร์ที่เหนือความฝันทำให้คนทั้งกลุ่มยิ่งตื่นเต้นขึ้นไปอีก
ถ้าทั้งสองรู้จักกัน เช่นนั้นถ้าได้พบเจ้าของศาลา ก็จะได้รู้จักหลี่ไป๋ด้วยหรือไม่?
ให้ตายสิ
"ค้นหาต่อ! ใกล้พอแล้วก็อย่าหยุด! ถ่างเวลาออกไปให้เต็มที่! หาเพิ่มอีกสักสองสามบทออกมา!!"
ทั้งสองทีมคิดตรงกันโดยไม่ได้นัดหมาย ดึงดันส่งนักท่องเที่ยวไปสองระลอก จากนั้นก็มารวมตัวกับทีมสำรวจพื้นที่ท่องเที่ยวสายวิถีแห่งเสียงเพลงที่มาทีหลัง...
ต่างฝ่ายต่างไม่รู้ฐานะของกันและกัน เป็นเพียงการค้นหาจนพบคำตอบที่ถูกต้องสำเร็จ และร่วมมือกันก้าวเข้าสู่ห้องโถง
ส่วนทีมสุดท้ายที่ร่วมทางมากับพวกเขา
ยายผมหงอกมองทีมของจ้าวหมั่งที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้ารังเกียจ
"ทำไมต้องเป็นไอ้หนุ่มแว่นดำขี้เหร่คนนี้อีกแล้วนะ เฮ้อ! ดูแล้วยังไงก็ไม่รู้..."
?
จ้าวหมั่งตาเบิกกว้าง
คุณป้า?
ผมนั่งอยู่ข้าง ๆ คุณตรงนี้เลยนะ! แค่เพราะอายุมากกว่า จะมาพูดจาเหลวไหลไปทั่วไม่ได้หรอกมั้ง?
เขาอาบน้ำทุกวันเลยนะ!!
แต่ไม่ว่ายังไง สุดท้ายพวกเขาก็ให้คำตอบที่ถูกต้องเช่นกัน สี่ทางรวมเป็นหนึ่ง ทุกคนนั่งในโถงหลักด้วยความชุ่มชื่นใจ
ในที่สุดก็ได้เห็นตัวจริงของเจ้าของศาลาดอกท้อ
"...เด็กขนาดนี้?"
บรรดาอาจารย์ต่างพากันตะลึง
"เป็นไปไม่ได้! คนที่วาดภาพและแต่งกลอนต้องเป็นคนอื่นแน่!"
"คนนี้น่าจะเป็นพนักงานที่มาแสดงมากกว่า!"
"ใช่ ๆ ๆ!"
ทุกคนพยักหน้า มองไปทางเดียวกัน
ถึงแม้เด็กคนนี้จะดูสง่างามราวกับสายลมและแสงจันทร์ นั่งอยู่ตรงนั้นราวกับเซียนดอกท้อ ทุก ๆ การเคลื่อนไหวล้วนเปี่ยมไปด้วยมาดผู้ยิ่งใหญ่...แต่!