หวังฮ่าวมองถังหนา ๆ ตรงหน้า ภายในเปล่งแสงสีแดงเจิดจ้า ถึงไม่ต้องเข้าใกล้ก็สัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนที่ถาโถมเข้ามา
“นี่คือการแสดงที่พวกแกต้องเตรียมไว้”
สวี่จิ้งยื่นชี้ไปที่ถังน้ำเหล็กหลอม ก็รู้สึกตื่นเต้นไม่แพ้กัน
“ตีเหล็กให้เป็นดอกไม้ไฟ!”
...
หลังจากบอกข้อควรระวังกับสองคนนั้นจบ เขาก็จ้องดูทั้งสองลองทำอยู่หลายครั้ง
ผลลัพธ์ดีเกินกว่าที่คิดไว้
หวังฮ่าวเป็นคนกล้าแต่รอบคอบจริง ๆ ที่จริงอาชีพนี้ไม่ได้ยากอะไร เขามีพื้นฐานและแววอยู่แล้ว แค่ควบคุมแรงและมุมให้ดี น้ำเหล็กที่หลอมละลายเมื่อตีกระจายออก ตกลงมาจะเหลือเพียงเม็ดเหล็กเย็นเฉียบเท่านั้น
ไม่เป็นอันตรายต่อพวกเขา
ส่วนสองคนนั้น ตื่นเต้นจนปิดไม่มิดแล้ว ยิ่งพอฟ้ามืดลง น้ำเหล็กที่ตีออกไป สวยงามยิ่งกว่าดอกไม้ไฟเสียอีก
พวกเขาไม่กล้าจินตนาการว่าถ้าการแสดงนี้ได้โชว์ออกมา จะต้องทำให้ผู้คนตกตะลึงขนาดไหน!
นึกถึงตอนที่มาถึง พวกเขายังดูหมิ่นแหล่งท่องเที่ยวโทรม ๆ แห่งนี้ ทั้งคู่ยิ่งอยากตบหน้าตัวเองในตอนนั้นให้สาหัส
มีทั้งงิ้วนกและตีเหล็กให้เป็นดอกไม้ไฟตามที่ท่านสวี่บอก
คราวนี้ถ้าแหล่งท่องเที่ยวไม่ดัง ก็ไม่เป็นธรรมแล้ว!
ทุกอย่างพร้อมเรียบร้อย ในอีกไม่กี่วันต่อมา คณะกายกรรมแค่ต้องมาซ้อมเบา ๆ เก็บรายละเอียดท่าทางและสีหน้า ส่วนหวังฮ่าวกับอาซานฝึกตีน้ำเหล็กวันละหนึ่งเตา พราะสวี่จิ้งไม่เหลือเงินจริง ๆ เตาน้ำเหล็กทีละเตาไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย
อีกด้านหนึ่ง จ้าวต้าเสวียพาคนงาน ตามที่สวี่จิ้งสั่ง ขุดลอกถนนจากประตูแหล่งท่องเที่ยวไปยังหมู่บ้านโทรมจนหน้ากระดิ่ง ถึงขั้นที่ตอนหลังพวกเขาแทบไม่รู้จักสถานที่ที่ทำงานมาหลายปี เมื่อสวี่จิ้งโบกมือก็เป็นอันสิ้นสุดงานซ่อมแซมครั้งนี้
ทุกคนมารวมตัวกันที่ประตูแหล่งท่องเที่ยว สวี่จิ้งปรบมือ ยิ้มมองพนักงานของตัวเอง
“ลำบากทุกคนแล้ว พรุ่งนี้ทุกคนพักผ่อนที่บ้านให้เต็มที่วันหนึ่ง วันมะรืนค่อยมาแหล่งท่องเที่ยว เราจะเริ่มเตรียมประชาสัมพันธ์”
เขาหันไปมองคณะกายกรรมที่นำโดยหัวหน้าคณะหลิว หลังจากการฝึกสิบคืนติดต่อกัน สีหน้าท่าทางของคนเหล่านี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าอยู่ในสภาพที่ดีมาก