มองส่งคนกลุ่มนั้นจากไป จ้าวต้าเสวียก็กลับมาสวมรอยยิ้มต้อนรับแขกใหม่ต่อ
คนไม่เยอะ ก็ดีเหมือนกัน
แบบนี้ทุกคนจะได้มีเวลามากขึ้น สัมผัสถึงการออกแบบและความตั้งใจของท่านสวี่น้อย!
ส่วนจะตั้งใจแค่ไหน...
ก็ต้องให้นักท่องเที่ยวไปสัมผัสด้วยตัวเองแล้วล่ะ เพราะวันนั้นตอนพวกเขาไปทำทีมบิลดิงกัน ก็ยังไม่เคยเจอความสนุกทั้งหมดเลย~
————
อีกด้านหนึ่ง กลุ่มสี่คนเดินเข้าประตูเหนือ ก็เห็นป้าย[ห้ามผ่านไปด้านหน้า]ทันที
มีเพียงทางเลี้ยวซ้ายทางเดียว
เสิ่นจวงนำหน้าไปก่อน พาคนอื่นเดินไปข้างหน้า
ผ่านป่าไม้เงียบสงบ หมอกยามเช้ายังไม่จางหายไปหมด ทั้งสี่คนก็มาถึงตำแหน่งสะพานไม้แล้ว
จูหงดูแผนที่ แล้วเผยรอยยิ้ม หันกลับไปกระซิบกับฉางหูว่า
"เห็นไหมที่เราออกมาตรงนี้ ถ้าจะมาจากหมิงเยวี่ยจ้าย ก็ต้องผ่านทะเลสาบนางฟ้าแล้วล่องน้ำย้อนมามิฉะนั้นถ้าเดินทางใหญ่ก็ต้องข้ามสามสะพาน"
ฉางหูยกนิ้วโป้งให้ แล้วยื่นปากไปทางข้างหน้า จากนั้นก็เดินตามคนอื่นข้ามแม่น้ำ
ต้นน้ำของแม่น้ำเตี้ยวเจี่ยวไหลเชี่ยวกราก
พวกเขายืนอยู่บนสะพานยังสัมผัสได้ถึงละอองน้ำที่พุ่งใส่หน้า จูหงบิดไหล่ไปมา มองคลื่นน้ำสีขาวขุ่นออกไปไกล กระแอมเตรียมจะร่ายบทกวี
"มหึ..."
"เลิกมหึหาอะไรได้แล้ว! ตรงนั้นคนรวมตัวกันเยอะ! รีบไปดูกันเถอะ!"
ฉางหูคว้าคอเสื้อเพื่อนรักไว้ แล้วรีบลงจากสะพานตามเสิ่นจวงพวกเขาไป
……
ลานตรงตีนเขากว้างใหญ่กว่าที่คิดไว้ น้ำลดหลั่นเป็นชั้น ๆ ไหลลงมาจากขั้นบันไดด้านบน มาบรรจบกันแล้วไหลอ้อมวงรอบนอกของลานกลมลงสู่แม่น้ำเตี้ยวเจี่ยว