ในหมิงเยวี่ยจ้าย สวี่จิ้งที่กำลังทบทวนงานร่วมกับพนักงานก็เงยหน้าขึ้นทันที
เมื่อครู่นี้เอง ในรายชื่อพนักงานของระบบในหัวเขา ค่าภักดีของลุงเซวียพุ่งจาก 89 คะแนนเป็น 100 คะแนนในพริบตา
ตาแก่นั่นเป็นอะไรไป?
เรียกลูกค้าแล้วสนุกจนติดใจหรือไง?
สวี่จิ้งคิดไม่ตก ได้แต่เกาหัวแล้วประชุมกับทุกคนต่อ
โดยรวมแล้วงานวันนี้ทำได้ดี รูปแบบกิจกรรมก็ไม่มีอะไรผิดพลาด เพียงแต่ภารกิจช่วงหลังน่าจะปรับเปลี่ยนให้หลากหลายกว่านี้ ไม่อย่างนั้นคงน่าเบื่อซ้ำซากเกินไป
แล้วเขาคิดกิจกรรมแบบนี้ออกมาได้ยังไงน่ะหรือ?
หึ ชาติก่อนดูรายการวาไรตี้มาเยอะ ก็แค่เอามาปรับปรุงนิดหน่อยแล้วใช้ได้เลย
ตอนนี้ปัญหาใหญ่ที่สุดคือพนักงานไม่พอ!
โดยเฉพาะหลังเริ่มพิธีสังเวย คนทั้งหมิงเยวี่ยจ้ายก็เหลืออยู่แค่บนลานกว้างนี่เท่านั้น
ตอนนี้คนยังน้อยอยู่ก็ไม่เป็นไร แต่ต่อไปถ้ามีนักท่องเที่ยวมากขึ้น แล้วทุกคนมาไม่ทันลานกว้าง หรืออยากไปเดินเที่ยวที่อื่น หมิงเยวี่ยจ้ายก็จะกลายเป็นเมืองร้างเอาได้
เพราะงั้นก่อนที่ที่นี่จะดัง เขาต้องรีบหาพนักงานค่าแรงถูกเพิ่ม หรือไม่ก็...นักแสดงมืออาชีพ?
ระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิดเงียบ ๆ การหารือด้านหน้าก็ได้ข้อสรุปในที่สุด
จ้าวต้าเสวียลุกขึ้น จัดชายเสื้อให้เรียบร้อย ดันแว่นขึ้น แล้วพูดอย่างเป็นระเบียบแบบแผน
“พี่จิ้ง รายได้วันนี้มาจากค่าบัตรเข้าชมกับค่าใช้จ่ายภายใน รวมเป็นเงิน 846 หยวน หักต้นทุนกับค่าจ้างคณะกายกรรมชิงอวิ๋นแล้ว เหลือ 346 หยวนครับ”
ชิ
สวี่จิ้งขบฟัน ถึงค่าน้ำค่าไฟของหมิงเยวี่ยจ้ายจะไม่ต้องจ่าย แต่น้ำแข็งแห้งกับน้ำเหล็กหลอมเป็นค่าใช้จ่ายจริง ๆ นะ
ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่งหลังได้ยินตัวเลข
การแสดงวันนี้ออกมาดีเกินคาด นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่พวกเขาเห็นนักท่องเที่ยวในเขตท่องเที่ยวเผยรอยยิ้มจากใจ