วันนี้ความกดอากาศดูเหมือนจะต่ำกว่าครั้งก่อนอีก สวี่จิ้งนั่งคนเดียวบนเบาะนุ่ม มองพระตรงหน้า แปลก ๆ เหมือนกำลังถูกไต่สวนสามฝ่าย
“โยมน้อย วันนี้ท่าน……ขึ้นมาจากทางที่เคยขึ้นมาเมื่อครั้งก่อนหรือ?”
สวี่จิ้งยิ้ม พยักหน้าตอบรับ
พระชรามองหมิงฉานแวบหนึ่ง แล้วจึงถามต่อ
“ครั้งนี้ขึ้นมา มีธุระอะไรหรือ?”
“ข้ามาเพื่อเชิญอาจารย์ทุกท่านลงจากภูเขา ถนนลงเขาสร้างใกล้เสร็จแล้ว ขั้นต่อไปก็ต้องเตรียมสร้างที่นี่”
พระที่อยู่ข้างหลังพระตาเรียวหลายรูปสีหน้าไม่เปลี่ยน แต่เห็นได้ชัดว่าหูตั้งใจฟังมากขึ้น
“อืม……” พระชราพยักหน้า “ก็จริง แล้วเราจะออกเดินทางเมื่อไหร่?”
“ถ้าสะดวก ก็วันนี้เลยนะครับ~”
?
ดวงตาของพระชราเบิกกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
รีบร้อนขนาดนี้?
แต่เขาพินิจดูชายตรงหน้าอย่างละเอียด ไม่ได้มีทีท่าล้อเล่น
“……ถ้าเช่นนั้นโยมน้อยคงต้องรอสักครู่หนึ่ง พวกเราต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อน จึงจะจากไปได้”
สวี่จิ้งโบกมือ
“ไม่เป็นไร พวกท่านไปจัดการเถอะ ขอข้าเดินเล่นรอบ ๆ สักหน่อย”
ใต้เขายังเป็นฤดูร้อน บนเขากลับมีหิมะบาง ๆ ปกคลุม ถ้าไม่ใช่เพราะเขาปีนขึ้นมาสัมผัสด้วยตัวเองตลอดทาง ก็คงไม่เชื่อว่าเขตทิวทัศน์ของตัวเองมีภูเขาประหลาดเช่นนี้
น่าเสียดายที่ตอนนั้นพ่อแม่ไม่ได้พัฒนาอย่างละเอียด จึงไม่ได้ค้นพบทิวทัศน์งดงามที่นี่ และประตูพุทธศาสนาทั้งสองแห่งบนภูเขา
ไม่อย่างนั้น เอาจุดนี้เป็นจุดขาย ก็คงไม่ตกต่ำถึงขั้นนั้น