"ว้าว! อากาศสดชื่นจัง!"
"ต้นไม้สองข้างทางเยอะมาก! แถมมีพันธุ์ที่เราไม่เคยเห็นด้วย!"
"มา! ถ่ายรูปให้หน่อย!"
เหล่าสาวๆ ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวถ่ายรูปกันบนทางเดิน จ้าวหมั่งกับลูกน้องอีกสองสามคนเดินตามหลัง ยกแขนขึ้นศึกษาสายรัดข้อมือ
"หัวหน้า ไม่งั้นผมเอาลูกแก้วของผมให้คุณใช้มั้ย!"
"ใช่ๆ อาจจะเป็นลูกแก้วของไอ้เสือมันกากเอง ลองของซานเป้าดูสิ!"
จ้าวหมั่งกลอกตาแล้วตบฉาดเข้าไปหนึ่งที
"บอกไปกี่รอบแล้ว! ออกมาข้างนอกต้องเรียกฉันว่าไกด์จ้าว!"
เขามองลูกแก้ววิญญาณบนสายรัดข้อมือของลูกน้องด้วยความอิจฉาเล็กน้อย
ในกรุ๊ปทัวร์ของพวกเขาทั้งหมด 20 คน มีแค่ 5 คนที่ได้ไอเทม
ในนั้นยังมีสองคนที่เป็นลูกน้องไกด์ของตัวเองอีก
ที่พวกเขาพูด จ้าวหมั่งลองไปเมื่อกี้แล้ว แต่ลูกแก้ววิญญาณของคนอื่นพอใส่ลงบนสายรัดข้อมือของตัวเอง มันไม่มีผลอะไร
น่าเสียดายที่เขาเองชายชาตรีแท้ๆ ดันไม่ได้ไอเทมเลยสักชิ้น มือเปล่าขึ้นมาบนนี้
จ้าวหมั่งร่างสูงใหญ่ถือไม้เท้าปีนเขาอันหนึ่ง เหมือนกำลังถือแท่งนางฟ้าอยู่ หมั่นไส้จนเหวี่ยงไปมา
ถึงอย่างนั้น แม้เขาจะไม่ได้ไอเทมพวกนั้น แต่ก็ยังเช่าไม้เท้าและโคมไฟบุปผามาอย่างว่าง่าย
แถมยังให้ลูกน้องเช่าไปคนละอันด้วย
แปลกดีนะ ตัวเองทั้งที่มาเพื่อหาเงิน...ทำไมถึงได้ใช้เงินตามนักท่องเที่ยวไปด้วยล่ะ?
น่าสนใจ~
…
ช่วงแรกของการขึ้นเขา เป็นถนนใหญ่ที่ราบเรียบและกว้าง
สองข้างทางปลูกต้นไม้และพืชพรรณมากมาย ถ้าสังเกตดีๆ จะพบว่าต้นไม้หลายชนิดค่อนข้างแปลกตา ไม่เหมือนพันธุ์ไม้ที่พบเห็นทั่วไปในท้องถิ่น
ตลอดทางมีนักท่องเที่ยวถ่ายรูปกันไม่หยุด บางครั้งก็เห็นหนุ่มสาวสองสามคนล้อมต้นไม้ลูบคลำไปมา ซุบซิบอะไรสักอย่างฟังไม่ได้ศัพท์