“ก็จนปัญญานี่นา…ข้าน้อยไร้วัฒนธรรม…”
“สุดยอดไปเลย…”
“ภูเขาต้าหาน…หนึ่งภูเขาสี่ทิวทัศน์เลยนะ…”
ทิวป่าเชิงเขา ทิวหินกลางเขา ทิวหญ้ายอดเขา…แล้วก็ทิวหิมะตรงหน้า!
ไม่ใช่แค่หิมะขาวโพลนเต็มตา!
ยังมีสายน้ำหยาดหยดพรั่งพรูลงมาจากแผ่นสีเงิน ตกลงกระแทกสระเยือกเย็นเสียงดังสนั่น
[ติ๊ง!]
มือถือของนักท่องเที่ยวทุกคนดังขึ้นพร้อมกัน
[ถึงพื้นที่ใหม่ ภูเขาต้าหาน—น้ำตกเหินหิมะ]
เสาหินทำไม่ได้แฮะ
รอบสระเยือกเย็นมีต้นไม้ขึ้นระเกะระกะตามซอกหินใหญ่ที่ถูกหิมะทับถม ต้นไม้ป่าบางต้นเหลือแต่กิ่งก้านตั้งเอนเรียงราย
ขอบสระด้านนอกจับตัวเป็นแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ กลางผืนน้ำสีฟ้าน้ำแข็งที่กระเพื่อมระลอก กลับมีแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ เกาะอีกชั้น
และใจกลางแผ่นน้ำแข็งนั้น มีเสาหินมหึมาหนึ่งต้นปักอยู่!
ส่วนที่โผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา ยาวกว่า 3 เมตร เอียงสูงกว่า 2 เมตร
ไม่เพียงเท่านั้น เสาหินต้นนี้หนามาก ขนาดสามคนโอบยังไม่มิด บนเสามีรอยสลักเป็นวง ๆ เป็นแผ่น ๆ ดูเผิน ๆ เห็นร่องรอยของลวดลายสลักหิน
ลวดลายประณีตพ้นเป็นวงซ้อนกันไปจนถึงยอดเสา
ตัวเสาที่ปกคลุมด้วยคราบหินและมอส บางครั้งเห็นแววสีบรอนซ์เก่าคร่ำ หรือมุมสะท้อนแสงโลหะเป็นประกาย
โจวเหย่และพวกยืนอยู่ไกล ๆ จู้โส่วกับเพื่อน ๆ พากันถ่ายรูปถ่ายวิดีโออย่างบ้าคลั่ง
“ดึงกล้องเข้าไปใกล้ ๆ!”
“ใช่! เล็งไปที่ยอดเสาหินนั่น!”
“เฮ้ย มอสหนามาก…นี่วางไว้ที่นี่นานแค่ไหนแล้วเนี่ย ดูไม่ออกเลยว่ารูปร่างจริง ๆ เป็นยังไง…”