แต่คิดไปก็ไร้ประโยชน์
เขาก้มหน้าลงแล้วกดเครื่องส่งสัญญาณ
[อีก 5 นาที เจ้าสำนักจะออกมาจุดไฟอีกครั้ง ทุกคนประจำที่ เตรียมพร้อม]
เป็นไปตามคาด ท่ามกลางเสียงอึกทึกของนักท่องเที่ยว เจ้าสำนักเปลี่ยนกลับมาสวมชุดสีชมพู รวบผมยาว กลับมาเป็นภาพชายหนุ่มสุขุมอีกครั้ง
"ข้าน้อยด้อยปัญญา ไม่สามารถขับลำนำของพี่หลีได้ดีพอ ทำให้ทุกคนหัวเราะเยาะแล้ว"
สิ่งที่ตอบรับเขา คือเสียงปรบมือกึกก้องกัมปนาท
และท่ามกลางเสียงปรบมือนั้น เขาก็เอ่ยขึ้น
"การแสดงที่ศาลาดอกท้อสิ้นสุดลง ต่อไปคือของกำนัลจากหมู่บ้านหมิงเยวี่ยจ้าย"
"เพื่อขอบคุณนักท่องเที่ยว ที่ช่วยขับไล่สิ่งชั่วร้ายในหมู่บ้าน เปิดผนึกภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกปิดไว้นานหลายร้อยปีอีกครั้ง จึงจัดการแสดงนี้ขึ้น!"
เขายิ้มบางๆ หยิบท่อนไม้ออกมาจากด้านหลัง แล้วจุดไม้ขีดไฟ เปลวไฟพลุ่งขึ้น
จากนั้นเขาถือท่อนไม้นั้นเดินไปที่ข้างสะพานหิน แสงไฟริบหรี่ส่องให้เห็นมุมหนึ่งข้างกาย ดูเหมือนจะเป็นเกล็ดสีแดงทองอะไรสักอย่าง
"การแสดงมังกรไฟ"
"เริ่ม!"
ตู้ม!
ไฟดวงหนึ่งจุดประกายพลุดอกไม้ไฟขึ้นในพริบตา จากนั้นไฟบนสะพานหินทั้งหมดก็สว่างขึ้น ทุกคนจึงมองเห็นสิ่งที่ค่อยๆ ลดเลี้ยวไปตามสะพานหิน วิ่งตรงมายังกลุ่มนักท่องเที่ยวได้ชัดเจน!
มันคือโคมมังกรมีชีวิต! ที่ส่งเสียงประทัดดังเปรี๊ยะๆ พร้อมเปลวไฟ!
"ว้าว!"
โคมมังกรนั้นเคลื่อนมาถึงหน้านักท่องเที่ยวอย่างรวดเร็ว เสียงพิณโบราณที่ไพเราะเมื่อครู่หายไป กลายเป็นเสียงซัวหน่าและซอจีนที่บรรเลงขึ้นพร้อมกัน ราวกับต้องการกลบความคิดฟุ้งซ่านในใจนักท่องเที่ยว