“อะไรนะ?”
จินน่าผู้สุขุมเยือกเย็นเริ่มเก็บอาการไม่อยู่ เธอขมวดคิ้วแล้วยืดหลังตรง
“ตกลงกันไว้ว่า 200 ไม่ใช่เหรอ?”
หวังไข่ยักไหล่ ท่าทางซื่อสัตย์ติดดินหายไปจนหมด
“ขอโทษนะ แต่เพื่อนผมไม่ค่อยพอใจฝีมือของพวกคุณเท่าไหร่”
“หึ หนูน้อยคนนี้คงไม่ค่อยได้เห็นคณะเต้นกันสินะ พวกเรา...”
“เขาเพิ่งกลับมาจากเมืองเอส จะไม่เคยเห็นคณะเต้นเก่ง ๆ ได้ยังไง?”
หวังไข่พูดประโยคเดียวก็ทำจินน่าพูดไม่ออก
เมืองเอส หนึ่งในสี่มหานครระดับซูเปอร์ คนที่เคยอยู่ที่นั่นจะมองคณะเต้นเล็ก ๆ ของพวกเธอไม่เข้าตาก็เป็นเรื่องปกติ
“พี่นา”
สวี่จิ้งเอ่ยขึ้น พลางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
“ผมเป็นคนจ่ายเงิน พวกคุณก็ได้โอกาสแสดง ได้เรียนรู้ระบำชุดใหม่ แถมยังเพิ่มพูนฝีมือ ได้ประโยชน์สามต่อ ค่าจ้าง 150 ต่อการแสดงก็ไม่ได้ถูกเลย”
“อีกอย่าง ถ้าผลงานการแสดงหลังจากนี้ได้ตามที่ผมต้องการ ผมก็ยังจ่าย 200 ต่อการแสดงเหมือนเดิม”
จินน่ายังไม่ยอมแพ้
“แต่คุณดูแค่ระบำชุดเดียวแล้วตัดสินว่าพวกเราไม่มีฝีมือ แบบนี้ก็ไม่ค่อยยุติธรรมนะ? ไม่งั้นให้พวกเราเต้นให้ดูอีกรอบ...”
“ไม่ต้อง”
สวี่จิ้งโบกมือ
เรื่องเต้น เขาไม่ใช่มืออาชีพ แต่ชาติที่แล้วเขาเคยเห็นนักเต้นฝีมือเยี่ยมมานับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นความอ่อนช้อย ความมีชีวิตชีวา หรือการทรงตัว ล้วนอยู่ในระดับสมบูรณ์แบบอย่างยิ่ง
เขาไม่ได้คาดหวังให้คนกลุ่มนี้ไปถึงระดับนั้น แต่อย่างน้อยก็ควรมีฝีมือสักหนึ่งในสามของพวกเขาสิ?
ระบำนั้วไม่ใช่สิ่งที่ใคร ๆ จะเต้นให้ดีได้ง่าย ๆ