วันที่ 23 มิถุนายน ท้องฟ้าแจ่มใส ค่อนข้างร้อน
สวี่จิ้งและเจียงฉงยืนอยู่ที่ประตูข้างฝั่งตกปลา ต้อนรับขบวนใหญ่ที่ยาตรามาอย่างอึกทึก
การเปิดประตูข้างทะเลสาบนางฟ้านอกจากจะอำนวยความสะดวกแก่นักท่องเที่ยวแล้ว ยังสะดวกแก่คนกลุ่มนี้ด้วย
เขามองดูรถคันแล้วคันเล่าขับเข้ามา ผู้คนหลั่งไหลออกมาเป็นแถว เกือบสองร้อยกว่าคนเดินมาหยุดตรงหน้า
“คุณสวี่จิ้งใช่ไหมครับ?”
ชายหัวหน้าดูราวสามสิบต้นๆ ดูแลตัวเองดี ดวงตาหงส์เรียวเล็ก แม้ยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ก็ยังเห็นแววแหลมคมในนั้น
“ผมเป็นผู้รับผิดชอบหลักในการสำรวจครั้งนี้ หลี่หวนซิง ทำงานในกรมทรัพยากรที่ดินครับ”
สวี่จิ้งยื่นมือจับทักทาย แล้วมองไปด้านหลังเขา
“พวกนี้คือ…”
ด้านหลังหลี่หวนซิง มีคนเดินออกมามากกว่าสิบคน ทยอยเข้ามาจับมือกับเขา
“สำนักมรดกทางวัฒนธรรม ทีมโบราณคดีปลาคาร์ป หัวหน้าทีมหลิวฉวน”
“รองผู้อำนวยการสถาบันวิจัยธรรมชาติและที่ดิน…”
“สำนักกิจการศาสนา…”
“สถาบันสถาปัตยกรรมโบราณ…”
เจียงฉงยืนข้างสวี่จิ้ง ใบหน้าเปื้อนยิ้มจับมือไปด้วย ยิ่งฟังยิ่งใจคอไม่ดี
องค์ประกอบทีมสำรวจโอเวอร์กว่าครั้งก่อนอีก
แม้แต่หน่วยความมั่นคงแห่งชาติกับสำนักกิจการศาสนาก็มาด้วย?
สวี่จิ้งยังคงยิ้ม ไม่เปลี่ยนสีหน้า มีเพียงตอนเจอแผนกสุดท้ายไม่กี่แผนกถึงได้เผยรอยยิ้มเล็กน้อย
“หัวหน้าจูหง”
ตรงหน้ายืนอยู่คือคนคุ้นเคยของพวกเขา คนจากสภาวัฒนธรรม
แต่ทีมครั้งนี้นำโดยรองผู้อำนวยการ จูหงและฉางหูสองคน นับว่าเป็นแค่มาช่วยงาน
อีกคนคือสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติ ที่มีฉีเหมิงผู้อำนวยการซึ่งเคยถูกฟ้าผ่าเมื่อครั้งก่อน