ปลายเดือนพฤษภาคม ทะเลสาบนางฟ้ายามเที่ยงคืนยังคงเย็นยะเยือกอยู่บ้าง
เพราะเป็นครั้งแรกที่มา ทุกคนจึงไม่รู้ว่ามีปลาหรือไม่ ตรงไหนมีปลา ตรงไหนตกปลาดี
ดังนั้นวันแรก คนกลุ่มนี้จึงเป็นมิตรมาก พูดคุยกันพลางนั่งลง
เบ็ดตกปลาเรียงรายตั้งเป็นแถว
บางคนเตรียมเหยื่อขนาดต่าง ๆ บางคนตรวจสอบคันเบ็ดและสายเอ็น
ยังมีคนยืนขึ้น เดินไปเดินมาสังเกตการณ์ แล้วกลับมายังกลุ่ม พยักหน้าหนักแน่น
"ดูแล้วนี่มันทะเลสาบธรรมชาติจริง ๆ ด้วย!"
หลายคนแม้จะมาแล้ว แต่แรกเริ่มก็มากันด้วยความสงสัย
อีกทั้งเพื่อนนักตกปลาที่ร่วมทางมามีมากมาย ทุกคนก็คิดว่าจะออกมาเที่ยวด้วยกัน จึงนัดกันขับรถออกมา
คิดว่าถึงจะถูกหลอก เป็นบ่อดำ (บ่อตกปลาที่เอกชนจัดทำขึ้นเพื่อหารายได้) ก็ยอมแล้ว
แต่ตอนนี้นักตกปลารุ่นเก๋าที่อายุมากที่สุดและมากประสบการณ์พูดเช่นนี้ คนกลุ่มนี้ก็วางใจลงทันที
"จริงเหรอ?" เฉิงหู่ขยับเข้ามาใกล้ มองผู้ดูแลกลุ่มของพวกตน ทำเสียงกระซิบกระซาบ
"ลุงเจี้ยนกั๋ว ครั้งก่อนผมมา ได้ยินพนักงานที่นี่บอกว่า เมื่อก่อนมีคนพวกเขาตกปลาตัวยาวกว่าเมตรนึงได้ ลุงว่าเชื่อได้ไหม?"
เจี้ยนกั๋วลูบเครา เคี้ยวหมากพลูดังกร้วม มองผิวทะเลสาบอย่างใช้ความคิด
"แกบอกไม่ใช่เหรอว่าทะเลสาบนี้ลึกเฉลี่ย 6 เมตร? ถ้าเป็นทะเลสาบธรรมชาติลึกขนาดนี้ ก็ไม่แน่ว่าอาจมีปลาใหญ่ขนาดนั้นจริง ๆ!" เขายักคาง ให้เฉิงหู่มองไปไกล ๆ
"ข่าวที่แกโพสต์ในกลุ่มไม่รู้รั่วไหลไปได้ยังไง คนนั้นก็น่าจะเป็นหนึ่งในนั้น อุตส่าห์เอาเบ็ดตกปลาใหญ่มาด้วย... หึ! มั่นใจดีนะ!"
เฉิงหู่ยักไหล่ เขาไม่สนเรื่องนั้น เขาสนใจอย่างอื่นมากกว่า
"เจ้าของที่นี่บอกว่า นอกจากปลาคุ้มครองของชาติแล้ว ที่เหลือเอาออกไปได้หมด ปลาทะเลสาบธรรมชาติไม่เคยเห็นเบ็ดเหยื่อ คงไม่ตกทีละตัวแน่? เขาไม่กลัวขาดทุนเหรอ?"
เจี้ยนกั๋วส่ายหน้า สะบัดคันเบ็ด ผิวน้ำไกล ๆ เกิดระลอกคลื่น แล้วกลับมาสงบนิ่ง
"ตกธรรมชาติยากกว่า เขตนี้เราไม่คุ้น แค่จะจับจังหวะให้ถูกก็ยังต้องใช้เวลา ปลาแก่ ๆ มันฉลาด แกอยากได้ปลาใหญ่ ต้องให้มันยอมกินเบ็ดก่อนถึงจะได้~"
"ตกไปเถอะ!"
ลุงเจี้ยนกั๋วเงียบลง ไม่พูดอะไรอีก