“ระเบิดแล้ว!”
“ระเบิดแล้ว ระเบิดแล้ว!!”
เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวหลี่เพิ่งมาถึงออฟฟิศ ยังไม่ได้ช่วยเสิ่นจวงชงชา ก็ถูกตาแก่คนนั้นลากเข้าไปข้างใน ยกมือถือขึ้นมาแล้วกระโดดโลดเต้น
คุณลุงเฉินเกือบจะยัดมือถือใส่จมูกเสี่ยวหลี่ ชี้ไปที่อันดับหนึ่งบนจอพร้อมตะโกนอย่างตื่นเต้น
“เขาว่าน-หยวนของฉันระเบิดแล้ว!!”
?
นี่กลายเป็นเขาว่าน-หยวนของนายได้ยังไง?
“เป็นเขาว่าน-หยวนของเสี่ยวสวี่ต่างหาก!”
“เฮ้อ! อย่าไปสนใจรายละเอียดพวกนี้!!”
เสิ่นจวงหัวเราะลั่น เอานิ้วกลางของเสี่ยวหลี่กดลง
“ฉันเพิ่งรู้วันนี้เองว่า พวกที่ไปเที่ยวกับเราเมื่อวาน มีคนดังอยู่หลายคน!!”
เขาเปิดหน้าอื่น “นี่! เมิ่งชิง! จิตรกรรุ่นใหม่ไฟแรง! รู้ไหมปู่ของเขาเป็นใคร? ปรมาจารย์ด้านจิตรกรรมจีนระดับราชบัณฑิตเชียวนะ! ไม่นึกว่าเมื่อวานเขาก็อยู่ด้วย!”
ตาเสี่ยวหลี่เป็นประกาย ตั้งใจฟังขึ้นมาในที่สุด ขยับเข้าไปดูจอของเสิ่นจวง
“ไอ้หนุ่มนี่โพสต์บล็อกกลางดึกทีเดียว ดึงคนครึ่งวงการจิตรกรรมตื่นกันหมด! พวกเขาค้นหาเขาว่าน-หยวนกันทั้งคืน ผลคือเจอเรื่องแม่น้ำช่วงนี้! ตอนนี้เรื่องมันดังไปถึงเบื้องบนแล้ว!”
เสิ่นจวงเท้าสะเอวหัวเราะลั่น
“เชื่อไหม? เพราะจิตรกรน้อยคนเดียวแท้ ๆ! โทรศัพท์นายกเทศมนตรีเมืองหย่งอานดังจนแทบระเบิดทั้งคืน!”
เสี่ยวหลี่ตาโต
เขาไม่เชื่อจริง ๆ!
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ได้ยินว่าพวกผู้อาวุโสในบ้านเขาอยากรู้ว่าคนเก่งที่เมิ่งชิงพูดถึงเป็นใคร แต่ดันสื่อสารผิดพลาด กลายเป็นว่าคนนั้นถูกตัดแม่น้ำเลยติดอยู่ในเขตท่องเที่ยวออกมาไม่ได้!”
ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!
เสิ่นจวงหัวเราะจนน้ำตาเล็ดกับเหตุผลเพี้ยน ๆ นี้
แต่อย่าเพิ่งว่าเลย บางครั้งเรื่องที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้ ดันเกิดขึ้นได้จริง ๆ!
อย่าว่าแต่เขาเป็นแค่ NPC เลย ต่อให้เป็นปรมาจารย์ด้านจิตรกรรมจริง ๆ หรือไง? ไม่มีขาหรือไง?