ซ่า... ซ่า...
ยามเช้าตรู่ ฝอยฝนโปรยละเอียดดุจเส้นไหม ลูบไล้ทุกอณูผิวของหุบเขาลึกในหมู่บ้านโบราณ
ท่ามกลางขุนเขา หมอกขาวลอยอบอวล ผสานกับสายฝนพร่างพรม เกิดเป็นภาพวาดหมึกสีน้ำมันลึกลับเลือนราง
ทางเดินหินชนวนสีเขียวที่เงียบสงัด เมื่อถูกน้ำฝนชโลมยิ่งดูโบราณคร่ำคร่า ย่าน B ของหมู่บ้าน ข้างทางเดินมีบ้านไม้สไตล์สง่างามหลังหนึ่ง ป้ายหน้าบ้านสลักชื่อที่พัก [เซี่ยหมิง] ไว้อย่างงดงาม
ประตูไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ศีรษะหนึ่งโผล่ออกมา
“ฝนตกจริง ๆ เหรอ?!”
จ้าวเยียนหรานหันไปมองเพื่อน ๆ ด้วยความเป็นห่วง
“ท่านผู้นำทางไม่ได้ดูพยากรณ์อากาศเหรอ? โชคร้ายจัง หย่งอานไม่ได้ตกฝนมานานแล้ว แต่ดันมาตกตอนเราจะขึ้นเขาพอดี...”
เมิ่งจั๋วเปิดประตู ยื่นร่มหลายคันออกมา เลิกคิ้วพลางหัวเราะ
“ที่พักนี่เหมือนรู้ว่าวันนี้ฝนจะตกแน่ะ เตรียมร่มไว้ตั้งเยอะ ผู้เข้าพักทุกคนเบิกได้”
“เฮ้! จริงด้วย!”
โจวพั่ววิ่งออกมา ดีดร่มกางดังพลั่ก
ร่มกระดาษมันสีเขียวอมขาวท่ามกลางฝนปรอยในหมู่บ้านโบราณ ยิ่งดูพลิ้วไหวสง่า แม้กระทั่งกลิ่นอายเสเพลของลูกคุณหนูจอมแสบอย่างโจวผีผียังดูอ่อนลงไปหลายส่วน
“ร่มนี้ก็สวยดีนะ! เราไปไหนกันดี? ไปหาป้าใหญ่หลิว กินมื้อเช้ากันก่อนไหม?”
ป้าหลิวอวิ๋นที่ขายขนมข้าวเหนียวนุ่ม หลังจากคร่ำเคร่งทั้งวันทั้งคืน ในที่สุดก็ทำเมนูมื้อเช้าหลากหลายออกมาได้ กลายเป็นเจ้าแม่มื้อเช้าประจำหมู่บ้านหมิงเยวี่ย
ทุกคนพยักหน้ารัว ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว ก่อนเงาร่างจะหายวับไปในตรอกเล็ก ๆ ของหมู่บ้านหมิงเยวี่ย
เขต A ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำเขียวใสสะอาดตา มีบ้านไม้สไตล์สง่าแยกออกมาหนึ่งหลัง สลักอักษร [ชุนอวิ้น] เป็นชื่อที่พัก