เดินไปตามทางเดินเล็ก ๆ ฝนตกหนักขึ้นกว่าเดิม
บรรดาคนแก่ชายหญิงของสถาบันวัฒนธรรมแห่งชาติเบียดเสียดอยู่กลางฝูงชน ไม่พูดไม่จา ย่ำเท้าอย่างอิดโรย
ให้ตายสิ…
ยายผมหงอกลูบหัวใจตัวเอง เริ่มสงสัยว่าการตัดสินใจขึ้นเขาของตัวเองถูกหรือเปล่า?
แต่…
"การเดินทางครั้งนี้… ตายก็ไม่เสียดายแล้วนะ…"
"ถุยถุยถุย! พูดอะไรน่ะ!" ตาเฒ่าเมิ่งรีบตบแก้มย่น ๆ ของยายเบา ๆ ทำให้ยายตาใสขึ้นมาบ้าง
"นี่มัน… มันเป็นการแสดง! ต้องมีเอฟเฟกต์เทคโนโลยีอะไรสักอย่างแน่ ๆ อย่าแปลกใจมากนัก! ทำใจปกติ! ทำใจปกติ!"
ยายผมหงอกกุมหน้าไว้อย่างไม่เชื่อสายตา เมื่อเห็นตาเฒ่าเมิ่งเป็นห่วงเป็นใย
"นี่แกตบปากข้าคนนี้เหรอ?!"
"…"
ตาเฒ่าเมิ่งไม่เห็นทางจะอธิบายให้ฟัง จึงแค่นหัวแล้วเดินขึ้นเขาต่อ
ส่วนฉางหูก็ยิ้มเจื่อน ๆ เดินต่อไปข้างหน้า
"เมื่อกี้นี้มันน่าทึ่งจริง ๆ นะครับ อาจารย์จวง…"
"ไม่ใช่แค่น่าทึ่ง! ชาตินี้ฉันไม่เคยเห็นเรื่องมหัศจรรย์แบบนี้มาก่อนเลย! มันเหมือนตำนานของเซียนบนเขาในบ้านเกิดฉันเลย!"
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ความสนใจของยายผมหงอกก็ถูกดึงกลับมาในทันที
ยายพูดไม่หยุด บางครั้งยังหันหน้ากลับไปด้วยความประหลาดใจ
"ที่นี่นี่… น่ากลัวจริง ๆ เมื่อกี้แกบอกว่าเจ้าหนุ่มคนนั้นเป็นคนดูแล? เป็นไปได้ยังไง จะสร้างที่แบบนี้ขึ้นมาได้ยังไงกัน!"
พวกเขาส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว ข้าง ๆ จูหงก็พยายามอธิบายอย่างบ้าคลั่ง
"ไม่… ไม่ใช่ของจริงนะ! ไม่ใช่เทพ! ของปลอมทั้งนั้น!"
ท่านอาจารย์หยวนท่าทีเหมือนเสียสติ
"แล้วอะไรจริง! แกบอกฉันมา! ว่าอะไรจริงกันแน่?!"
"…"
จูหงสงสัยอย่างแรงว่าเมื่อปกติท่านอาจารย์คนนี้ไม่แต่งกลอน เพราะเอาเวลาไปเล่นมุก
"ยังไงก็เถอะ ท่านจำไว้ นี่คือสถานที่ท่องเที่ยว! ก็สถานที่ท่องเที่ยวไง! มีอะไรดึงดูดสายตาหน่อยจะแปลกตรงไหน?"
นี่เรียกว่าดึงดูดสายตารึ?
ท่านอาจารย์หยวนหายใจฟืดฟาดขึงตาใส่
นี่ถึงขั้นดึงดูดหัวใจและวิญญาณได้เลยนะ!
จะมาเล่นอะไรแบบนี้กัน!
คุณตาคนนี้พลันรู้สึกว่า สถานที่ท่องเที่ยวที่ครอบครัวเคยพาไปเที่ยวก่อนหน้านี้มันห่วยแตกยิ่งกว่าขี้เสียอีก