กดรับบัฟ “รายได้วันละหมื่น”!
กดรับบัฟ “ปราศจากโรคภัยและเคราะห์ร้าย”!
——
กู่หลินชวนรู้สึกมาตลอดว่าดวงชะตาของตัวเองในชีวิตนี้ย่ำแย่เกินทน
ตอนอายุสิบแปด เขาเรียนจบมัธยมปลาย แต่วันสอบเข้ามหาวิทยาลัยกลับท้องเสียเพราะกินของไม่สะอาด ทำให้คะแนนออกมาแย่กว่าปกติมาก สุดท้ายจึงหมดสิทธิ์เข้ามหาวิทยาลัยระดับปริญญาตรี ได้แต่เรียนวิทยาลัยอาชีวศึกษา
ถึงจะพูดกันเล่น ๆ ว่ามหาวิทยาลัยระดับปริญญาตรีที่ดีไม่ได้เหนือกว่าวิทยาลัยอาชีวศึกษา แต่เล่นมุกก็ส่วนเล่นมุก เดิมทีเขามีโอกาสรักษาที่นั่งในมหาวิทยาลัยระดับสองไว้ได้ แถมยังลุ้นมหาวิทยาลัยระดับหนึ่งได้ด้วยซ้ำ ผลกลับกลายเป็นพังไม่เป็นท่า จะให้ยอมรับก็ยากจริง ๆ
แต่เรื่องยังไม่จบแค่นั้น
ช่วงครึ่งเทอมแรกของปีหนึ่ง พ่อแม่ของกู่หลินชวนก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ครอบครัวสามคนที่เคยอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา พลันเหลือเขาเพียงลำพัง
โชคดีที่ครอบครัวยังมีเงินเก็บอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นกู่หลินชวนคงต้องลาออกไปทำงานจริง ๆ
กว่าจะกัดฟันเรียนวิทยาลัยอาชีวศึกษาครบสามปีได้ ในที่สุดก็ถึงวันเรียนจบเสียที
แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นเรียนจบปุ๊บก็ตกงานปั๊บ
เขางุนงงเหลือเกิน ทำไมงานถึงหายากขนาดนี้นะ?
เขาก็แค่อยากหางานที่มีเงินเดือนสี่ถึงห้าพันหยวนเท่านั้นเอง ข้อเรียกร้องแค่นี้มันมากเกินไปหรือไง?
กว่าจะหางานได้สักงาน ถึงเงินเดือนจะน้อยไปหน่อย งานจะเหนื่อยไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็พอเลี้ยงตัวเองได้
แต่สุดท้ายล่ะ?
ทำงานยังไม่ถึงครึ่งปี บริษัทก็ปิดกิจการเสียแล้ว!
บางครั้งกู่หลินชวนก็คิดว่า คนเราจะโชคร้ายต่อเนื่องแบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอกมั้ง?
ไหนว่าผ่านทุกข์แล้วจะได้พบสุขไง?
ไม่ใช่ว่าเขาว่ากันหรือว่า เมื่อพระเจ้าปิดประตูบานหนึ่งให้คุณ ก็ย่อมเปิดหน้าต่างให้อีกบานหนึ่ง?
ถ้าอย่างนั้น ขอถามหน่อยเถอะว่าหน้าต่างอยู่ไหน?
“ชีวิตแบบนี้จะอยู่ต่อไปได้ยังไง!”
กู่หลินชวนที่ยืนรอสัญญาณไฟแดงอยู่ตรงทางแยกอดเงยหน้ามองท้องฟ้าไม่ได้ ท้องฟ้ามืดครึ้มไม่ต่างจากอารมณ์ของเขาในตอนนี้
เหนื่อยแล้ว พังไปให้หมดเลย!
กู่หลินชวนหลับตาลง
วินาทีต่อมา——
เสียงอุทานตกใจดังขึ้นระลอกหนึ่ง ปะปนกับเสียงใครบางคนตะโกนว่า “หนีเร็ว!” กู่หลินชวนลืมตาขึ้นอย่างงุนงง ยังไม่ทันเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นก็รู้สึกแน่นอึดอัดที่หน้าอก ร่างทั้งร่างถูกแรงมหาศาลผลักถอยหลัง จนแผ่นหลังชนราวกั้นด้านหลังอย่างแรงถึงหยุดลง
โครม!
รถบรรทุกที่พลิกคว่ำไถลผ่านทางแยกด้วยความเร็วสูง ก่อนพุ่งชนแนวต้นไม้ตกแต่งฝั่งตรงข้าม จากนั้นแรงส่งยังไม่หมด มันพุ่งทะลุเข้าไปชนร้านค้าริมถนนด้านหลังแนวต้นไม้ เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่ว
แต่เวลานี้กู่หลินชวนไม่มีใจจะเป็นห่วงคนอื่นแล้ว
เขาก้มมองหน้าอกตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนแทบคลายไม่ออก
ท่อเหล็กเส้นหนึ่งหนาเกือบเท่าสามนิ้วมือแทงทะลุหน้าอกไปจนถึงแผ่นหลังของเขา พอท่อเหล็กทิ้งน้ำหนักลง ปลายด้านหนึ่งก็ยันพื้นไว้ ค้ำร่างทั้งร่างของเขาไม่ให้ล้มลง
“บ้าเอ๊ย! ฉันนี่โชคร้ายเกินไปแล้วมั้ง?”
กู่หลินชวนยืนอึ้งไปทั้งคน เขาแค่บ่นออกมาเท่านั้น ไม่ได้คิดจะทำให้ตัวเองตายจริง ๆ สักหน่อย!
เวลานี้คนที่อยู่รอบ ๆ ต่างตกใจจนขวัญกระเจิง
ตอนรถบรรทุกที่บรรทุกท่อเหล็กมาเต็มคันพลิกคว่ำตรงทางแยก ท่อเหล็กที่อยู่บนรถก็กระจายเกลื่อนเต็มไปหมด คนอื่น ๆ ต่างหันหลังวิ่งหนีโดยไม่รู้ตัว มีเพียงชายหนุ่มคนนี้ที่หลับตาไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร ผลคือวินาทีถัดมาก็เกิดเรื่องน่าสลดขึ้น
“รีบโทรเรียกรถพยาบาลเร็ว!”
มีคนในฝูงชนตะโกนขึ้น
ผู้คนมุงดูอยู่รอบ ๆ จนเต็ม แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้
ก็สภาพของกู่หลินชวนตอนนี้ ใครจะรู้ว่าถ้าขยับตัวเขาแล้วอาการบาดเจ็บจะยิ่งหนักขึ้นหรือเปล่า?
“ดูเร็ว เลือดออกเยอะมาก!”
ตอนนั้นเองก็มีคนชี้ไปที่ท่อเหล็กพร้อมอุทานขึ้น
ท่อเหล็กกลวงมีเลือดสดไหลออกมาตามช่องด้านใน ก่อนจะไหลลงพื้นและแผ่ขยายออกอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็ขยายเป็นวงกว้าง
ฉันกำลังจะตายแล้วหรือ?
กู่หลินชวนเองก็เห็นภาพนั้น เขารู้สึกว่าภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน เสียงที่ได้ยินข้างหูก็ดูเหมือนจะค่อย ๆ ห่างไกลออกไป
เขานึกถึงวัยเด็กของตัวเอง
นึกถึงพ่อแม่ที่จากไปแล้ว
แล้วก็นึกถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในปีนั้น
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ชีวิตของตัวเองย่ำแย่ถึงขนาดนี้อีกแน่
แต่ว่า...คงไม่มีโอกาสแล้วล่ะ!
“หืม?”
“ทำไมฉันยังไม่ตาย?”
ผ่านไปนานพอสมควร เลือดที่ไหลออกมาจากท่อเหล็กก็ไหลมาถึงปลายเท้าของกู่หลินชวนแล้ว เลือดยังไหลลงท่อระบายน้ำที่อยู่ไม่ไกลเป็นสาย ๆ ราวกับท่อน้ำแตก
ตามหลักแล้ว เสียเลือดไปมากขนาดนี้ เขาน่าจะช็อกไปนานแล้วไม่ใช่หรือ?
แต่กู่หลินชวนกลับพบว่าจู่ ๆ สติของตัวเองก็แจ่มชัดขึ้นมาอีกครั้ง
“...”
นี่มันไม่ถูกต้องแล้วมั้ง?
ต่อให้กู่หลินชวนไม่มีความรู้ทางการแพทย์เลยสักนิด ตอนนี้ก็ยังรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ผู้ชายวัยผู้ใหญ่ที่มีสุขภาพปกติจะมีเลือดในร่างกายประมาณห้าพันมิลลิลิตรเท่านั้น
แต่เลือดที่ไหลนองอยู่บนพื้นนี่มีมากกว่าห้าพันมิลลิลิตรไปแล้วไม่ใช่หรือ?
เมื่อมองท่อเหล็กที่ยันอยู่ตรงร่องระหว่างแผ่นพื้น เลือดในท่อก็เหมือนจะไหลออกมาไม่รู้จักหมด ยังคงไหลทะลักออกมาอย่างต่อเนื่อง
ตอนนี้ไม่ใช่แค่กู่หลินชวนที่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
แม้แต่คนที่ยืนอยู่รอบ ๆ บางคนก็สังเกตเห็นแล้ว
“คนคนนี้เสียเลือดไปตั้งเยอะ ทำไมยังไม่ตายอีก?!”
คำพูดนี้ฟังดูเหมือนกำลังแช่งให้กู่หลินชวนตาย แต่เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ได้หมายความแบบนั้น เพียงแค่ตกใจว่ากู่หลินชวนเสียเลือดไปมากขนาดนี้ได้อย่างไร
นี่เป็นมนุษย์จริง ๆ หรือเปล่า?
สายตาของผู้คนรอบข้างเปลี่ยนจากความเห็นใจเมื่อครู่ กลายเป็นความสงสัยและหวาดกลัวในชั่วพริบตา
ถูกมองเป็นตัวประหลาดเข้าแล้ว!
กู่หลินชวนสังเกตเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของคนเหล่านี้ แต่ตอนนี้เขาไม่มีใจจะไปสนใจแล้ว
เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นจับท่อเหล็ก พยายามยืนขึ้นด้วยตัวเอง แล้วดึงท่อเหล็กที่แทงทะลุหน้าอกออกมา
แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่ตายไปในเร็ว ๆ นี้
ในเมื่อเป็นอย่างนั้น สิ่งสำคัญที่สุดก็คือรีบจัดการปัญหาที่ค้างคาอยู่ตรงหน้านี้ก่อน
“ซี๊ด——!”
เจ็บ! เจ็บเหลือเกิน!
เมื่อครู่ยังไม่รู้สึกเท่าไร เพราะมัวแต่อึ้งอยู่ แต่ทันทีที่กู่หลินชวนพยายามดึงท่อเหล็กออกจากหน้าอก ความเจ็บปวดระลอกแล้วระลอกเล่าก็ถาโถมเข้ามาราวกับคลื่น เกือบทำให้เขาเจ็บจนหมดสติไป
“เวรเอ๊ย! ออกมาสิวะ!!!”
กู่หลินชวนเองก็ฮึดสู้จนตาแดง เขาใช้สองมือจับท่อเหล็กแล้วเอนตัวไปด้านหลัง
ฉึก——!
เลือดพุ่งกระฉูดออกมาราวกับท่อน้ำที่แตก พ่นออกมาไม่หยุด
ตุบ!
เมื่อไม่มีสิ่งค้ำยัน กู่หลินชวนก็ล้มลงกับพื้นทันที
เจ็บ!
เจ็บปวดลึกล้ำถึงกระดูก!
ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด สมองมึนงงราวกับจะดับวูบลงในวินาทีถัดไป
แล้วก็...
หึ่ง——
หูทั้งสองข้างพลันไม่ได้ยินเสียง
ภาพตรงหน้าถูกจุดดำจำนวนมากบดบังไปกว่าครึ่ง
ตุบ!
หืม?
ร่างกายเหมือนจะตกลงบนพื้นนุ่ม ๆ ความเจ็บปวดแสนสาหัสและอาการวิงเวียนที่มีก่อนหน้านี้ก็สลายหายไปราวกับคลื่นที่ถอยกลับ
ในความพร่าเลือน กู่หลินชวนเห็นท้องฟ้าสีครามกับเมฆขาว
แต่ท้องฟ้าในความทรงจำของเขาน่าจะมืดครึ้มไม่ใช่หรือ?
【มนุษย์ดาวฟ้าครามทุกคนโปรดทราบ!!!】
【เกมปลูกผักเอาชีวิตรอดได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว มนุษย์ทั้ง 10,500 ล้านคนบนดาวฟ้าครามถูกส่งเข้ามาครบถ้วนแล้ว!】
【คำเตือน!!!】
【นี่ไม่ใช่เกม! ความตายหมายถึงจุดจบ! โปรดเห็นค่าทุกโอกาสที่คุณได้รับ!】
【สุดท้ายนี้ ขอให้ผู้เอาชีวิตรอดทุกคนไปถึงจุดหมายปลายทาง!】
เสียงเย็นชาแผ่วเบาราวกับเสียงจากสรวงสวรรค์ดังก้องอยู่ในสมอง ทำซ้ำติดต่อกันถึงสามรอบจึงสิ้นสุดลง
กู่หลินชวนยกมือข้างหนึ่งกุมหน้าผาก พลางลุกขึ้นจากพื้น
เขามองไปรอบ ๆ
ที่นี่ไม่ใช่ทางแยกเดิมอีกต่อไป แต่เป็นสนามหญ้าขนาดประมาณสามร้อยตารางเมตร ทางซ้ายมือของเขามีกระท่อมมุงหญ้าหลังหนึ่งที่ดูเหมือนจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ ส่วนตรงกลางสนามหญ้ามีแปลงนาแปลงหนึ่งซึ่งถูกแบ่งเป็นช่องขนาด 6 คูณ 6 อย่างเป็นระเบียบ
“ที่นี่ที่ไหน?”
“แล้วเสียงเมื่อกี้...ทุกคนปลูกผักเพื่อเอาชีวิตรอด? ปลูกผัก?”
ถ้าประสาทสัมผัสทั้งหมดไม่สมจริงเกินไป กู่หลินชวนคงสงสัยว่านี่เป็นภาพหลอนก่อนตายของตัวเองหรือเปล่า
จริงสิ บาดแผลของฉันล่ะ?!
กู่หลินชวนรีบก้มมองหน้าอกตัวเอง
ผลคือเขาพบด้วยความยินดีว่า นอกจากเสื้อผ้าและกางเกงที่ยังเปื้อนเลือดเต็มไปหมดแล้ว บาดแผลตรงหน้าอกที่ถูกท่อเหล็กแทงทะลุกลับหายไปแล้ว!
หายแล้วเหรอ?!
เขายื่นมือไปคลำดู สัมผัสที่สมจริงทำให้มั่นใจว่าบาดแผลน่าสยดสยองนั้นหายไปแล้วจริง ๆ
“เป็นเพราะเสียงเมื่อกี้หรือเปล่า?”
“ท่านรักษาบาดแผลของฉันให้หายแล้วหรือ?”
ตอนนั้นเอง กู่หลินชวนก็สังเกตเห็นเครื่องหมายคำถามสีทองตรงมุมซ้ายบนของสายตากำลังกะพริบไม่หยุด
เมื่อครู่เขามัวแต่ตกใจและตรวจดูบาดแผล ตอนนี้ถึงเพิ่งสังเกตเห็น