หน้าประตูใหญ่ของลานสี่ประสานเลขที่ 95
เห็นท่าทางของเหยียนฝู่กุ้ย เจ้าของจมูกหมาแล้ว ฉินฉางหลินก็อดขำไม่ได้
แต่เขาก็ยังล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋า แจกให้เหยียนฝู่กุ้ย อี้จงไห่ สวี่ฟูกุ้ย และเฒ่าเจี่ย
รวมถึงผู้ชายวัยกลางคนจากลานสี่ประสานอีกหลายคน คนละมวน
จากนั้นก็ถามว่า “ทำไมไม่เห็นพี่ต้าชิงล่ะ?”
“ฮ่า ๆ! พี่ต้าชิงจะกลับมาได้ยังไงเวลานี้? ตอนนี้เขายุ่งจะตาย
เดี๋ยวนี้เขาเป็นพ่อครัวใหญ่ชื่อดัง แขกยังไม่กลับก็เลิกงานไม่ได้ คงต้องรออีกสักชั่วโมง”
“ฮ่า ๆ เออจริงด้วย ข้าลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท”
ฉินฉางหลินโบกมือ “พวกท่านคุยกันเถอะ ข้าดื่มไปเยอะแล้ว กลับไปพักให้สร่างเมาก่อน”
อี้จงไห่จุดบุหรี่ สูดเข้าไปอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้
“ฉางหลิน ชีวิตเจ้าช่างสุขสบายจริง ๆ ทุกวันมีทั้งเหล้าทั้งเนื้อ น่าอิจฉาเสียจริง”
ฉินฉางหลินยิ้มโดยไม่ตอบ แล้วเดินโซเซกลับเข้าห้องไป
พอเข้าประตู เขาก็เห็นเสี่ยวซิ่วกำลังก้มหน้าเย็บพื้นรองเท้าอยู่
ไห่ถังกำลังเย็บเสื้อบุนวมให้เสี่ยวซิ่ว เสื้อทำไปได้กว่าครึ่งแล้ว ส่วนพื้นรองเท้าของเสี่ยวซิ่วก็ใกล้เสร็จเต็มที
ทั้งคู่พอเห็นเขากลับมา ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “คุณชายกลับมาแล้ว!”
เสี่ยวซิ่วจมูกไว พอเดินเข้ามาใกล้ฉินฉางหลินก็ได้กลิ่นเหล้าทันที
"คุณชาย ดื่มไปเท่าไรเจ้าคะ? กลิ่นเหล้าติดตัวไปหมดแล้ว!”
ฉินฉางหลินขยิบตาให้เธอ แล้วส่งสายตาไปทางหลังประตู
เสี่ยวซิ่วเข้าใจทันที รีบวิ่งไปปิดประตูและลงกลอน
ฉินฉางหลินหยิบขาหมูพะโล้สองขาออกมาจากกระเป๋าสะพาย จริง ๆ แล้วเอาออกมาจากพื้นที่ระบบ