ตอนนี้เป็นช่วงเลิกพักเที่ยงของห้องแปด ผู้คนส่วนใหญ่ก็อยู่ในที่นั่งของตัวเองด้วยความง่วงเหงาหาวนอน
หวังเมี่ยนเรียกสวีหวี่ให้ยืนรอที่หน้าประตูห้องก่อน
เขาผลักประตูเปิดเข้าไปก่อน แล้วยืนอยู่หน้าบรรยายในห้องเรียน
ใช้ฝ่ามือตบลงบนโต๊ะบรรยาย ทำให้เกิดเสียง "ปังๆๆ"
ไม่นานนัก ความสนใจของนักเรียนก็ถูกดึงกลับมา
คนที่สนิทกับฟางชวีและคนอื่นๆ ในห้อง ก็พากันแซวขึ้นมา
"เหลียวหวัง! นายทำอะไรน่ะ ทุกคนกำลังมองหน้าเท่ๆ ของนายอยู่ไง!"
"ใช่ๆ ฮ่าๆๆๆ เหลียวหวัง ไม่กี่วันไม่ได้เจอ รู้สึกว่านายผมเยอะขึ้นนะ"
"ใช่ๆๆ ฉันเคยเห็นแต่แนวผมที่ถอยไป เหลียวหวังนายเว้าเข้า มายังไง บอกพวกเราหน่อยสิ!"
เหลียวหวังยิ้มพร้อมโบกมือไปที่กลุ่มแซว "ไปๆๆ อย่ามาหลอกฉัน"
"ทุกคนฟังนะ ตอนนี้ห้องเราจะมีเพื่อนใหม่มาร่วมครอบครัวใหญ่ของห้องแปด ขอเสียงปรบมือหน่อย!"
"แต่—"
"แต่ยังไงล่ะ เหลียวหวัง นายพูดให้จบ ๆ ประโยคได้ไหม ฮ่าๆๆๆ"
"เงียบก่อน ฟังฉันพูด" เหลียวหวังตบมือ "เพื่อนใหม่คนนี้ มีอะไรพิเศษแถมเธอจะเล่าให้ฟังเอง พวกเธอต้องดูแลเธอดีๆ"
พอพูดจบ เหลียวหวังก็กวักมือเรียกสวีหวี่ที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องให้เข้ามาแนะนำตัว
ไม่กี่นาทีที่สวีหวี่ยืนอยู่หน้าประตู เพื่อนนักเรียนห้องอื่นที่เดินผ่านก็เริ่มนินทากันเงียบ ๆ อยู่ที่ระเบียงข้างห้องแปด
"เฮ้ เสี่ยวหมิง นี่เพื่อนใหม่ห้องแปดเหรอ?"
"ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ฉันแค่รู้ว่าเพื่อนคนนี้สวยมาก"
"ไม่ต้องพูดก็รู้ ฉันมีตา! ดูท่างานนี้ต้องรีไฟนอลตำแหน่งสาวสวยของโรงเรียนอีกครั้งแล้วล่ะ?"
"เลิกเถอะ จี้ชื่อซือไม่ยอมแน่ เธอยังต้องใช้ตำแหน่งสาวสวยของโรงเรียนเพื่อไล่ตามกู้เชิ่งหนุ่มหล่อประจำโรงเรียนอยู่นะ"
"ฟังพี่พูดเถอะ สาวสวยของโรงเรียนไม่ใช่สิ่งที่เธอจะชอบได้ ~"
......
สวีหวี่หายใจเข้าลึก ๆ ที่หน้าประตู แล้วกำสายกระเป๋าที่ห้อยลงมาแน่น เติมกำลังใจให้ตัวเองในใจ
เธอทำได้ สวีหวี่ นี่คือโอกาสที่เธอหาเอง กับชีวิตในโรงเรียนที่เธอเฝ้าฝัน!
พอกล้าขึ้นแล้ว เธอก็ก้าวเดินเข้าไปในห้องเรียนอย่างช้า ๆ
ผมยาวสลวย สีอ่อน ถูกแสงแดดย้อมเป็นสีน้ำตาลอ่อน
ขนตายาวหนาและงอนงาม ทอดเงาลงบนใบหน้าเมื่อเจ้าของกะพริบตา
ริมฝีปากเล็กและบาง สิ่งที่ขาดไปก็แค่สีเลือดเล็กน้อย
แต่หญิงสาวผิวขาว รูปร่างเล็กบาง
เมื่อเธอเดินเข้ามาในรองเท้าหนังสีน้ำตาลกับถุงเท้ายาวสีขาว เหล่านักเรียนสายโอตาคุในห้องแทบคิดว่าตัวละครอนิเมะบางตัวเดินออกมาจากหน้าจอ
"แม่เจ้า เทวดาชัด ๆ......"
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแรกที่อุทานออกมา แต่พูดไม่ผิดแน่นอน!
"โอ้โห เหลียวหวัง นายไปหาสาวสวยแบบนี้มาจากไหนเนี่ย!"
"แม่เจ้า นี่มันสาวสวยประจำห้องชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ?"
"แกพูดอะไรนักหนา นี่มันเกินกว่าสาวสวยประจำห้องอีกนะ......"
"เหอเฉา! น้ำลายแกไหลมาที่ขากางเกงฉันแล้ว!"
"แกพูดบ้าๆ อะไร ฉันไม่ได้น้ำลายไหล! ฉันจะสู้กับแกให้รู้แล้วรู้รอด!"
......
"สวัสดีทุกคน ฉันชื่อสวีหวี่"
หญิงสาวหันหลัง หยิบชอล์กขึ้นมา แล้วเขียนชื่อตัวเองบนกระดานดำอย่างสวยงามและลื่นไหล
เห็นลายมือก็รู้จักคน เขียนบนกระดานได้สวยมาก
ไม่แข็งทื่อเกินไป ยังมีความนุ่มนวลแบบผู้หญิง
เสียงนุ่มๆ ของสวีหวี่ตกอยู่ในหูของนักเรียนทุกคนในห้อง ราวกับสายลมที่โชยมาพร้อมกลิ่นหอมของดอกมะลิ ทำให้รู้สึกสบายใจ
"ฉันไม่เคยใช้ชีวิตในโรงเรียนมาก่อน......" สวีหวี่ก้มหน้าลง น้ำเสียงดูหดหู่ขึ้นมาเล็กน้อย "ร่างกายฉันไม่ค่อยดี ปัญหาหัวใจเล็กน้อย เลยต้องเรียนที่บ้านมาตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาโรงเรียน หวังว่าจะอยู่กับทุกคนได้ดีๆ"
พอสวีหวี่พูดจบ ห้องเรียนที่เคยคึกคักก็เงียบลงเล็กน้อย
จากนั้นก็มีเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้น
"ปัญหาหัวใจ? ไม่ใช่โรคหัวใจใช่ไหม?"
"น่าจะใช่ ไม่งั้นจะบอกว่าก่อนหน้านี้อยู่บ้านตลอดได้ยังไง"
"งั้นเพื่อนใหม่ก็โชคดีสิ เธอไม่ต้องมาโรงเรียน!"
"สมองแกไม่ดีรึไง สำหรับเธอแล้ว สิ่งที่อยากได้มากที่สุดคือชีวิตปกติต่างหาก!"
"โอ้ ขอโทษที......"
......
เหลียวหวังที่พิงอยู่ข้างโต๊ะบรรยายกวาดสายตามองรอบห้อง สุดท้ายก็จ้องไปที่ตำแหน่งติดหน้าต่างแถวที่สี่
ยกมือชี้ แล้วก้มลงพูดกับสวีหวี่ว่า "คุณสวี นั่งตรงนั้นได้เลย ตรงนั้นยังไม่มีใคร ถ้ามีความต้องการอะไรเพิ่มเติม ค่อยมาบอกครูได้"
สวีหวี่มองตามมือของเหลียวหวังไป ที่นั่งติดหน้าต่าง ตอนนี้มีแสงแดดจ้าที่สอดเข้ามาอย่างซุกซนตกลงบนโต๊ะ
จึงพยักหน้าตาม "ค่ะ ขอบคุณอาจารย์"
"เอาล่ะ ทุกคน" เหลียวหวังเพิ่มเสียงเล็กน้อย "สรุปว่า ต้องดูแลเพื่อนใหม่ให้ดี ห้ามรังแกเธอนะ"
"ได้เลย! วางใจเถอะเหลียวหวัง!"
"พวกเราจะปกป้องสาวสวยประจำห้องของเราอย่างดี!"
"ไอ้หนู!" เหลียวหวังพยักหน้าอย่างพอใจ เอามือไขว้หลัง แล้วเดินออกไปพร้อมรอยยิ้ม
เขาบอกแล้ว ว่าเด็กห้องแปดของเขาล้วนเป็นเด็กดี
"นั่น...... ไม่ใช่ที่นั่งของกู้เชิ่งเหรอ?"
"จริงๆ แล้ว ที่นั่งนั้น กู้เชิ่งก็ไม่ค่อยได้ใช้นี่นา? เขาไม่เคยบ่นว่าแดดแยงตารึไง?"
"ห้องเราเพิ่งมีสาวสวยเข้ามา คงไม่เจอเรื่องร้ายเร็วขนาดนั้นหรอกใช่ไหม?"
"เธอร่างกายก็ไม่ค่อยดี แล้วถ้ากู้เชิ่งโมโหขึ้นมาจะทำยังไง?"
"จะทำยังไง แกก็ลุยเข้าไปสิ ฉันไม่กล้าหรอกนะ"
......
สวีหวี่เดินไปที่นั่งติดหน้าต่างแถวที่สี่ท่ามกลางสายตาเวทนาของทุกคน แล้วนั่งลงอย่างเรียบร้อย
เธอหยิบหนังสือออกจากกระเป๋า วางเรียงอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะ
"สวัสดี ฉันชื่อเฉินหยางหยาง เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะหน้าเธอ"
เพื่อนร่วมโต๊ะหน้าเป็นผู้หญิงหน้ากลม ยิ้มแล้วตาหยี มองแล้วมีเสน่ห์มาก
สวีหวี่ก็ยิ้มตอบ ลักยิ้มที่แก้มทั้งสองข้างค่อย ๆ เผยออกมา
จู่ๆ เฉินหยางหยางก็ลดเสียงลง แล้วโน้มตัวมาหาสวีหวี่ "คนที่นั่งข้างเธอ วันนี้ไม่มา แต่หลังจากนี้เธอต้องระวัง อย่าไปทำให้เขาโมโหเด็ดขาด น่ากลัวมาก!"
อีกฝ่ายพูดจริงจังเหลือเกิน ทำให้สวีหวี่ต้องจำไว้อย่างดี
เธอหันไปมองที่นั่งว่างตรงนั้น
น่าจะเป็นที่นั่งของผู้ชายที่ช่วยเธอตอนเที่ยง เขาก็ ไม่น่ากลัวนี่นา?
ฟางชวีและฉินไค่ที่นั่งอยู่แถวหลังมีสีหน้าเลื่อนลอย
หยิบโทรศัพท์ออกมาพิมพ์อย่างรวดเร็ว
[กลุ่ม เพื่อนรักสามคน (3)
ฟางผู้ชาญฉลาด: ใครเปลี่ยนชื่อกลุ่มฉันวะ?
ฟางผู้ชาญฉลาด: ช่างมัน ไม่สำคัญ ที่สำคัญคือ พี่ฉัน เธอมีเพื่อนร่วมโต๊ะแล้วนะ! @กู้เชิ่ง
ฉินไค่หน้าหล่อ: ยังเป็นสาวน้อยที่เธอช่วยไว้ตอนเที่ยงอีกด้วยจ้า~
ฉินไค่หน้าหล่อ: รูป.jpg
ฉินไค่หน้าหล่อ: ดูสิ นี่คือ "การทำความดี" ที่ฉันถ่ายไว้ตอนเที่ยง เพื่อนร่วมโต๊ะใหม่ของเธอจ้า~
กู้เชิ่ง: ......]