“ฮูหยิน...”
ซางสือซวี่เงยหน้าขึ้น สีหน้าซีดเผือด นางเงยหน้าขึ้นอย่างเศร้าสร้อย ขอบตาแดงก่ำ ทว่ากลับฝืนกลั้นไว้ ไม่ยอมให้น้ำตาหยดริน
มือทั้งสองขยำชายเสื้อแน่น ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า
“อาการป่วยของมารดาบ่าว หมอบอกว่าหากยื้อไว้อีกก็...คงไม่ไหวแล้ว บ่าว...”
“ข้ารู้”
ฮูหยินกั๋วกงกล่าวตัดบทเสียงเย็น ดวงตาคู่นั้นจับจ้องลงมาอย่างกดดัน ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น
“สือซวี่ จวนกั๋วกงกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ มีสาวใช้ชั้นต่ำอยู่มากมาย ข้าไม่ไว้ใจผู้ใดทั้งนั้น มีเพียงเจ้าที่ข้าเชื่อใจ อย่าทำให้ข้าผิดหวัง”
ซางสือซวี่ได้ยินดังนั้นก็ชะงักงัน คุกเข่าอยู่กับที่อย่างเหม่อลอย
“เมื่อเรื่องสำเร็จ ข้าจะให้เงินห้าสิบตำลึง”
ฮูหยินหยิบตั๋วเงินที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกจากแขนเสื้อ วางลงบนโต๊ะ แล้วใช้นิ้วเคาะเบา ๆ ก่อนเอ่ยอย่างสงบนิ่ง
“อาการป่วยของมารดาเจ้าย่อมหายดีเป็นแน่”
ห้าสิบตำลึง
ในหัวของซางสือซวี่พลันอื้ออึง
ยาที่มารดากินอยู่ในยามนี้ ยาหนึ่งเทียบต้องใช้เงินถึงสองตำลึง ห้าสิบตำลึงก็เท่ากับยี่สิบห้าเทียบ เป็นชีวิตตลอดทั้งฤดูหนาว
“ฮูหยินต้องการให้บ่าวทำสิ่งใดเจ้าคะ?”
ฮูหยินกั๋วกงกลับไม่รีบตอบ เพียงเบือนหน้าไปปรายตามองแม่นมผู้ดูแลที่ยืนอยู่ข้างกาย
แม่นมผู้นั้นแซ่เหยียน อายุห้าสิบกว่า ใบหน้าเหี่ยวย่นราวกับเปลือกส้มตากแห้ง นางดูแลกฎระเบียบและการอบรมสาวใช้ทั้งหมดในจวน
แม่นมเหยียนเข้าใจความหมายอย่างยิ่ง จึงก้าวไปข้างหน้า วางถาดในมือลงตรงหน้าซางสือซวี่
บนถาดมีขวดกระเบื้องใบเล็ก ว่างเปล่าไร้ลวดลาย มีเพียงเชือกแดงผูกตรงปากขวด
“นี่คือยาบำรุงรากฐานและปรับสมดุลปราณ”
แม่นมเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแห้งผาก “กินวันละเม็ด ติดต่อกันเจ็ดวัน ก่อนทดลองหอสามวัน ให้เริ่มอาบน้ำหอมทุกวัน ห้ามกินเนื้อสัตว์ ห้ามพบคนนอก”
ทดลองหอ
สองคำนี้ราวกับน้ำเย็นถังหนึ่งที่สาดรดลงมา ซางสือซวี่จึงเข้าใจในที่สุดว่าพวกเขาต้องการให้นางทำสิ่งใด
คุณหนูใหญ่แห่งจวนกั๋วกงเป็นบุตรสาวสายตรง ปีนี้เพิ่งปักปิ่น ก่อนสิ้นปีได้หมั้นหมายกับแม่ทัพเจิ้นเป่ย เซิ่งสืออัน
เซิ่งสืออันอายุยี่สิบสี่ ปีสิบหกสืบทอดตำแหน่งบิดา ปีสิบแปดนำทัพไปประจำชายแดนเหนือ ตลอดหกปีทำศึกใหญ่เล็กกว่าสามสิบครั้ง ขับไล่ชาวเป่ยตี๋ออกไปจากภูเขาอินซานได้ถึงสามร้อยลี้
ในหมู่สตรีแห่งเมืองหลวงลือกันเป็นการส่วนตัวว่าแม่ทัพเซิ่งมีรูปร่างสูงใหญ่สง่างาม เพียงแต่นิสัยเย็นชาเกินไป เข้าหาได้ยาก
เมื่อสิ้นปีกลับเมืองหลวงเพื่อรายงานราชกิจ ฮ่องเต้พระราชทานสมรสด้วยพระองค์เอง ยกคุณหนูสายตรงแห่งจวนกั๋วกงให้เขา
กำหนดวันแต่งงานไว้ต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้า
ทว่าช่วงหลายวันนี้ ภายในจวนกั๋วกงกลับมีบรรยากาศไม่สู้สงบ
ยามซางสือซวี่ทำงานอยู่ในห้องซักล้าง นางเคยได้ยินพวกหญิงรับใช้สูงวัยซุบซิบนินทากันว่า แม่ทัพเซิ่งได้รับบาดเจ็บในสนามรบตอนยังหนุ่ม บาดเจ็บตรงที่...พูดยาก
ยังมีคนกล่าวว่า ชายแดนเหนือหนาวเหน็บ แม้แต่สาวใช้ข้างห้องสักคนแม่ทัพก็ไม่มี หลายปีมานี้ไม่ข้องแวะกับสตรี เกรงว่าอาจมีโรคเร้นลับบางอย่าง
แม่นมเฉียน ผู้เลี้ยงดูคุณหนูใหญ่ ร้อนใจจนริมฝีปากเป็นแผลพุพองไปหมด ส่วนคุณหนูใหญ่เองไม่พูดอะไร ทว่าหลายวันนี้แทบไม่ออกจากห้อง
ตระกูลใหญ่ที่ส่งบุตรสาวออกเรือน ก่อนแต่งงานมักส่งสาวใช้ที่ไว้ใจได้ไปทดลองหอ ซึ่งเป็นธรรมเนียมลับของบางตระกูล
เพื่อทดสอบว่าเจ้าบ่าวยังทำหน้าที่สามีได้หรือไม่ มีโรคหรือความผิดปกติใดปิดบังอยู่หรือเปล่า คุณหนูของตนจะได้ไม่ต้องแต่งไปเป็นแม่ม่ายทั้งที่สามียังมีชีวิต
แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เปิดเผยต่อสาธารณะไม่ได้ หากคนนอกล่วงรู้ ชื่อเสียงของคุณหนูก็จะพังพินาศ
ดังนั้นสาวใช้ที่ถูกเลือกไปทดลองหอจึงต้องคัดแล้วคัดอีก ต้องปิดปากให้สนิท ซื่อสัตย์ กล้าเสียสละ และต้องเตรียมใจว่าจะไม่ได้ออกเรือนไปชั่วชีวิต
ซางสือซวี่เข้าใจทุกอย่างแล้ว
เหตุใดจึงเลือกนาง ก็เพราะมารดาของนางอยู่ในกำมือจวนกั๋วกง นางไม่มีทางแพร่งพราย และไม่มีที่ให้พูดเรื่องนี้ด้วย
“เจ้ายินยอมหรือไม่?”
ฮูหยินกั๋วกงถามซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงหนักกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย หางเสียงกดต่ำลง ราวกับกำลังปิดฝาโลงให้คนตาย
นางเงยหน้าขึ้น ท่ามกลางม่านน้ำตาพร่ามัว ใบหน้าของฮูหยินกั๋วกงยังคงอยู่เหนือศีรษะอย่างสงบนิ่ง แฝงความเวทนาไว้พร้อมกับความรำคาญอยู่หลายส่วน
“บ่าว...ยินยอมเจ้าค่ะ”
อย่างมากก็แค่ไม่ได้ออกเรือนไปชั่วชีวิต ขอเพียงมารดามีชีวิตอยู่ เรื่องอื่นล้วนไม่สำคัญ
ในที่สุดใบหน้าฮูหยินกั๋วกงก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ “ดี ข้ารู้อยู่แล้วว่าไม่ได้มองเจ้าผิดไป”
นางเบือนหน้าไปสั่งแม่นมเหยียน “พานางลงไปเถิด สิ่งที่ต้องสอนก็สอนให้ดี อย่าให้การทดลองหอเกิดความผิดพลาด”
“เจ้าค่ะ”
แม่นมเหยียนขานรับ แล้วก้มลงเก็บขวดกระเบื้องใบนั้น
มือของนางซูบผอม ข้อนิ้วใหญ่หยาบ เมื่อกำขวดไว้ในฝ่ามือก็ดูราวกับกำสิ่งที่ไม่อาจเปิดเผยได้
ซางสือซวี่พยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น เข่าชาจนแทบยืนไม่อยู่
นางเซถลาไปเล็กน้อย แม่นมเหยียนจึงยื่นมือมาประคองแขนไว้
“ไปเถิด” แม่นมเหยียนกล่าว
ซางสือซวี่เดินตามหลังนางออกไป
ยามก้าวข้ามธรณีประตู นางอดหันกลับไปมองไม่ได้ ฮูหยินกั๋วกงกำลังพับสัญญาฉบับนั้นเก็บเข้าแขนเสื้ออีกครั้ง ท่าทางสงบนิ่งราวกับเก็บเทียบเชิญธรรมดาแผ่นหนึ่ง
ลูกประคำหมุนอีกครั้ง หยกเขียวกระทบกันเบา ๆ
แสงสุดท้ายบนขอบฟ้าลับหายไป โคมใต้ระเบียงยังไม่ได้จุด ทั้งจวนกั๋วกงจมอยู่ในความมืดสลัวสีเทาหม่น
ซางสือซวี่เหยียบเงาของแม่นมเหยียน เดินไปยังเรือนข้างทีละก้าว
เจ็ดวัน
นางมีเวลาเพียงเจ็ดวัน
อีกเจ็ดวัน นางจะถูกส่งไปอยู่ต่อหน้าบุรุษที่ไม่เคยพบ แล้วมอบกายให้เขา
ซางสือซวี่กำหมัดแน่น นางหลับตาลงอย่างแรง
อย่างมากก็แค่ไม่ได้ออกเรือนไปชั่วชีวิต
แม่นมเหยียนผลักประตูเรือนข้างออก ภายในมืดสลัวจนมองไม่เห็นสิ่งใด
ได้ยินเพียงเสียงแหบแห้งของแม่นมดังก้องขึ้นในราตรี
“ตั้งแต่วันพรุ่ง เรื่องแรกที่บ่าวเฒ่าจะสอนเจ้าคือ...วิธีปรนนิบัติบุรุษ”
ประตูปิดลงด้านหลัง
ในเรือนข้างมีเพียงเตียงแคบ ๆ กับผ้าห่มบางหนึ่งผืน ซางสือซวี่นอนทั้งชุด จ้องคานห้องที่มืดสนิท ตาค้างไม่อาจหลับลง
คำพูดของแม่นมเหยียนยังวนเวียนอยู่ในหู
“วิธีปรนนิบัติบุรุษ” หกคำนี้ฟังดูเบาหวิว ทว่าราวกับเข็มหกเล่มทิ่มแทงสมองนาง
นางพลิกตัว เอาหน้าซุกหมอน พยายามคิดถึงเรื่องอื่นอย่างสุดกำลัง
คิดถึงมือของมารดา มือคู่นั้นแช่อยู่ในน้ำเย็นมาสิบกว่าปี ข้อนิ้วใหญ่หยาบ ตามซอกนิ้วมีขี้เถ้าจากเตาไฟฝังอยู่เสมอ
มารดาบอกว่า ชื่อสือซวี่นี้ได้มาจากหมอดูข้างถนน ใช้เงินสามอีแปะ หมอดูบอกว่าเด็กคนนี้มีดวงชะตาเปี่ยมด้วยฤดูกาล ทุกข์ก่อนแล้วจึงสุข
ทุกข์ก่อนแล้วจึงสุข
นางกัดริมฝีปาก ยิ้มออกมาครู่หนึ่ง ทว่ายิ้มไปยิ้มมา น้ำตาก็รินลงมา เย็นเฉียบ
เงินห้าสิบตำลึง มารดาจะมีชีวิตอยู่ ต่อให้นางต้องอดทนกับสิ่งใดก็ยอม
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด นอกหน้าต่างค่อย ๆ ปรากฏแสงสีเขียวอมเทา ระฆังยามเช้าจากทิศทางวัดต้าเซียงกั๋วที่อยู่ไกลออกไปดังอู้อี้ขึ้นทีละระลอก
ซางสือซวี่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ขอบตาบวมเป่ง ในหัวมึนงงราวกับมีแป้งเปียกอุดอยู่
นางจัดผมอยู่หน้ากระจกทองแดงมัวหม่นตรงมุมห้อง แล้วดึงชายเสื้อที่ยับย่นจากเมื่อคืนให้เรียบ
ประตูเรือนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
แม่นมเหยียนผลักประตูเข้ามา ในมือถือชามยาสีดำคล้ำ ด้านหลังมีสาวใช้ตัวน้อยอายุสิบห้าสิบหกปีเดินตามมา สาวใช้น้อยก้มหน้า วางข้าวของกองหนึ่งไว้บนเตียงแล้วก็ถอยออกไป ตั้งแต่ต้นจนจบไม่กล้ามองซางสือซวี่แม้แต่แวบเดียว
แม่นมเหยียนวางชามยาลงบนโต๊ะดังตึง ก้นชามกระทบพื้นไม้ส่งเสียงดังโครม
“ดื่มเสีย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตื่นเช้ามาทุกวันต้องดื่มหนึ่งชาม ติดต่อกันเจ็ดวัน ต้องปรับพื้นฐานร่างกายให้ดีก่อน”
แม่นมนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง วางมือซ้อนกันบนเข่า หลังเหยียดตรง ท่าทางนั้นทำให้ซางสือซวี่นึกถึงป้ายบรรพชนในศาลบรรพชน เย็นชาไร้ความรู้สึก ไม่ยินดียินร้าย
ยาขมฝาดจนโคนลิ้นชาเป็นระลอก ซางสือซวี่ขมวดคิ้วแล้วดื่มรวดเดียวจนหมด
แม่นมเหยียนไม่พูด เพียงมองนางอยู่อย่างนั้น
นางมองซางสือซวี่อยู่นาน นานเสียจนซางสือซวี่รู้สึกขนลุก นิ้วมือขยำผ้าเช็ดหน้าแน่นโดยไม่รู้ตัว
“ในเมื่อเจ้ารับงานนี้แล้ว”
ในที่สุดแม่นมก็เอ่ยขึ้น “ในใจเจ้าก็ต้องรู้ตัว”
“อย่าได้คิดว่าตนเป็นคุณหนูสายรอง”
มุมปากแม่นมเหยียนตกลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเยาะหยัน “เมื่อก่อนนายท่านกั๋วกงเมาสุรา เกิดนึกสนุกขึ้นมา จึงร่วมหลับนอนกับมารดาเจ้าในห้องเก็บฟืนหลังครัวเพียงครั้งเดียว มารดาเจ้าก็ตั้งครรภ์เจ้า”
“ฮูหยินกั๋วกงเมตตา ไม่สั่งประหารมารดาเจ้า ก็นับเป็นพระคุณใหญ่หลวงแล้ว”
“ส่งมารดาเจ้าไปอยู่ข้างนอก ส่วนเจ้าให้อยู่ในจวนเป็นสาวใช้ชั้นต่ำ เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ควรขอบคุณเสียด้วยซ้ำที่มารดาเจ้าคลอดออกมาเป็นบุตรสาว หากตอนนั้นคลอดเป็นบุตรชาย ป่านนี้มารดาเจ้าคงสิ้นชีวิตไปนานแล้ว”