ซูชิงเสวี่ยยังคงหมกมุ่นอยู่กับภาพลวงตาว่าตนเองสามารถควบคุมทุกสิ่งได้
นางคิดว่าเรื่องนี้ไม่มีความผิดพลาดใดๆ เกิดขึ้นได้
ดังนั้น เมื่อเสียงของเกาเจี๋ยแผ่วลง นางจึงพูดออกมาอย่างมั่นใจโดยไม่ทันคิด
เพียงแต่ พอพูดจบ สีหน้าก็เปลี่ยนทันที รู้สึกตัวได้ในชั่วพริบตา
ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ นางหันขวับไปมองเกาเจี๋ย "เจ้าพูดเมื่อครู่ว่าอะไร... เจ้าพูดว่าอะไรนะ"
นางคิดว่าตนเองฟังผิดไปหรือไม่
บ่าวหนุ่มรอยแผลเป็นก็สีหน้าเปลี่ยนไปมากเช่นกัน
ในเวลานี้ เกาเจี๋ยสีหน้าหมองคล้ำ เนื้อบนใบหน้าสั่นเทา เอ่ยเสียงสั่นเครือ "คุณหนูซู ท่านคุณชายซู... ท่านตายแล้ว! ถูกสังหารแล้ว!"
เปรี้ยง!
คำพูดนี้เอ่ยออกมา ดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจซูชิงเสวี่ยอย่างแรง
ซูชิงเสวี่ยสั่นสะเทือนไปทั้งร่าง ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ แววตาเผยความตื่นตระหนก
ทว่า ไม่นานนัก นางก็ตั้งสติได้ รุดเข้าไปกระชากคอเสื้อเกาเจี๋ยแล้วคำราม "เจ้าว่าเสี่ยวอวี่ตายแล้ว?"
"ใช่!" เกาเจี๋ยตัวสั่นเทา แต่ตอบอย่างหนักแน่น
ซูชิงเสวี่ยเซถลาไปมา ฝีเท้าลอย ปั่นฟันกัดแน่น "เป็นไปได้อย่างไร? ใครกันบังอาจฆ่าคนของตระกูลซูข้า!"
มิใช่ว่านางไม่อยากเชื่อ
เพราะนางรู้ดี ถึงจะเป็นคุณหนูรองแห่งตระกูลหลิน หรือบุตรชายรองเจ้าเมือง ก็ไม่มีทางกล้าฆ่าซูอวี่
เพราะพวกเขาต่างก็เกรงกลัวตระกูลซู
ไม่กล้าทำให้ตระกูลซูต้องสูญเสีย
แล้วใครเล่าจะกล้ามีความกล้าเช่นนี้?
"ข้าเอง!"
ทว่า ขณะที่เกาเจี๋ยกำลังจะเอ่ยขึ้น
เสียงหนึ่งก็ดังลอดออกมาจากภายในศาลาว่าการหน่วยปราบปีศาจ