และในเวลานี้ เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างนิ่งเงียบ เกาเจี๋ยก็หันไปทางซูอวี่ แล้วเอ่ยขึ้น "ไปกันเถอะ!"
ว่าแล้วเขาก็จะพาตัวซูอวี่ออกไป
ซูอวี่ไม่ได้พูดอะไร เดินตามเกาเจี๋ยหันหลังจะไป
ตั้งแต่ต้นจนจบ เกาเจี๋ยหรือแม้กระทั่งซูอวี่ รวมไปถึงทุกคน ล้วนไม่มีใครเอ่ยถามสวี่เย่แม้แต่คำเดียว
ราวกับว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับสวี่เย่เลยแม้แต่น้อย
แต่ทว่า สวี่เย่ก็เป็นผู้เสียหายในเรื่องนี้เหมือนกัน
แต่กลับไม่มีใครสนใจ
หรืออาจจะมีคนสนใจ รวมถึงตู้หยวนซิวและหลินอวี่เยียนพวกเขาที่เป็นห่วง
แต่พวกเขาก็ไม่มีทางแก้ไขอะไรได้
เพราะว่า จ้าวเหิงและหลินอวี่เยียนเองก็ยอมจำนนแล้ว
พวกเขาจะมีวิธีอะไรได้เล่า?
สวี่เย่ไม่พอใจอย่างยิ่ง!
ไม่พอใจที่สุด!
ทำไมเล่า?
ทำไมทุกครั้งที่ตระกูลซูต้องการให้เขาตาย สุดท้ายกลับถอนตัวได้อย่างปลอดภัยทุกครั้ง?
เพียงเพราะว่าเขาไร้อำนาจไร้ฐานะ?
เพียงเพราะตระกูลซูมีอำนาจใหญ่ เป็นตระกูลใหญ่ของอำเภอไป๋หยุน ดังนั้นพวกเขาจึงทำอะไรตามอำเภอใจได้?
เพียงเพราะตระกูลซูมีอำนาจใหญ่ ทุกครั้งที่ต้องการฆ่าเขาสวี่เย่ เขาสวี่เย่ก็ต้องยอมจำนน?
ต่อให้ฆ่าเขาสวี่เย่ไม่ได้ ครั้งต่อไปสวี่เย่ก็ต้องยื่นคอให้เขาเชือดอีก!
อัดอั้น!
อัดอั้นเหลือเกิน!
ยอมจำนนครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป เขาล้วนยอมจำนน
แต่สิ่งที่ได้กลับมาทุกครั้งคือการที่อีกฝ่ายเอาเปรียบหนักขึ้นเรื่อย ๆ
สิ่งนี้ทำให้สวี่เย่ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
จังหวะที่เกาเจี๋ยกำลังจะพาซูอวี่จากไป
สวี่เย่จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา "หยุด! ใครอนุญาตให้พวกเจ้าออกไป?"