สวี่จือจือได้ยินสวี่เย่เอ่ยเช่นนั้น ก็พลางกอดผ้าที่นอนที่ม้วนไว้แนบอกแล้วพูดขึ้นว่า "ไหนล่ะว่าไม่จำเป็น? ของพวกนี้ยังใช้ได้อีกตั้งนะ? เราจะไปเสียเงินฟุ่มเฟือยทำไมกัน?"
"มีเงินพวกนั้น ก็เก็บไว้เถอะ ต่อไปพี่ต้องเอาไว้ใช้ยามแต่งพี่สะใภ้"
"พี่ตอนนี้มีเงิน" สวี่เย่กล่าว ตัวเขาตอนนี้มีอยู่ตั้งห้าสิบตำลึงทีเดียว!
อีกทั้งต่อไปในหน่วยปราบปีศาจรับภารกิจ เงินทองจะขาดแคลนได้อย่างไร
ไม่ขาดเงินแน่นอน!
สวี่จือจือส่ายหน้าเอ่ยว่า "ต่อให้มีเงิน ก็ห้ามใช้สุรุ่ยสุร่ายเด็ดขาด เผื่อวันหน้าต้องใช้เงินมากขึ้นอีกเล่า?"
"อีกอย่างพี่ต้องใช้เงินฝึกบำเพ็ญด้วย จะประหยัดได้ก็ควรประหยัด"
นางรู้ดีว่าเรื่องฝึกบำเพ็ญน่ะคือเรื่องเผาเงินแท้ๆ
ยิ่งบำเพ็ญลึก ยิ่งเผาเงินมาก
นางทำอย่างอื่นเพื่อสวี่เย่ไม่ได้มากนัก
แต่การประหยัดนั้น เป็นสิ่งที่พอนางจะทำได้
"เอาล่ะ! ฟังเจ้า" สวี่เย่เอ่ยอย่างจนใจ
เขาอยากบอกนักว่า ตนฝึกบำเพ็ญไม่ต้องเสียเงินมากมายอะไร
แต่เขาก็รู้ดีถึงใจของสวี่จือจือ จึงไม่เถียงกับนางอีก
ไม่นาน รถม้าที่หน่วยปราบปีศาจส่งมาเพื่อย้ายของโดยเฉพาะก็มาถึง
สวี่เย่ขนของที่จัดเตรียมไว้ขึ้นรถ พี่น้องทั้งสองร่วมเดินทางไปยังศาลเงียบสงบของหน่วยปราบปีศาจด้วยกัน
สวี่เย่นั่งอยู่ในรถม้า หันกลับไปมองที่พำนักเดิมที่เคยอาศัยอยู่ ในใจก็ถอนหายใจเบาๆ
จากวันนี้เป็นต้นไป เบื้องหน้าคงเป็นหนทางใหญ่เส้นใหม่โดยสิ้นเชิง
...
ศาลเงียบสงบ หน่วยปราบปีศาจ
แม้จะเรียกว่าเป็นของหน่วยปราบปีศาจ แต่ศาลเงียบสงบกลับสร้างอยู่ข้างๆ หน่วยปราบปีศาจ มีความเป็นเอกเทศ