เมื่อเกาเจี๋ยฟังเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ท่าทีของเขากลับนิ่งเฉย ราวกับไม่ถือสาอะไร
ใบหน้ายังคงยิ้มบาง ๆ ตลอดเวลา
แค่นั้นเอง?
เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของจ้าวเหิงและสวี่เย่ก็มืดมนลง
ไอ้หมอนี่หมายความว่ายังไง?
อะไรที่เรียกว่าแค่นั้นเอง?
ซูอวี่ก่อเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ ยังคิดว่าไม่เป็นไรอีกหรือ?
ตู้หยวนซิวสีหน้าไม่สู้ดีนัก เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "ท่านเกา ท่านหมายความว่าอย่างไร?"
"ตามกฎของหน่วยปราบปีศาจ การกระทำของซูอวี่ครั้งนี้ถือเป็นการสมคบคิดกับศัตรู ตามกฎหมายต้องประหาร!"
ได้ยินดังนั้น เกาเจี๋ยก็หัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ย "ท่านตู้ พูดจาหนักเกินไปแล้วมิใช่หรือ?"
"ถึงแม้ครั้งนี้ซูอวี่จะทำเกินไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้ก่อเรื่องใหญ่โตอะไรไม่ใช่หรือ?"
"ท่านดูสิ ตอนนี้พวกเขายังมีชีวิตอยู่เป็นอย่างดีมิใช่หรือ?"
พูดพลาง สายตากวาดมองไปที่สวี่เย่และคนอื่น ๆ
ได้ยินคำพูดนี้ จ้าวเหิงก็เดือดดาลทันที "หมายความว่ายังไง? หรือความหมายของท่านคือ ต้องให้ข้าตายแล้วท่านถึงจะพอใจ?"
หลินอวี่เยียนก็ไม่พอใจเช่นกัน "ท่านเกา ถ้าพูดตามท่าน เพียงแค่พวกเราตายถึงจะเรียกว่าเรื่องใหญ่ใช่หรือไม่?"
พูดพลาง สายตาของนางก็แฝงไว้ด้วยความอันตราย
เพียงแค่เกาเจี๋ยกล้าพูดว่าใช่
เจ้าเสือปราบปีศาจชุดขาวที่ไร้อำนาจผู้นี้
วันหน้าแน่นอนว่าจะให้เขาอยู่ในอำเภอไป๋หยุนไม่ได้โดยสะดวก
เกาเจี๋ยได้ยินคำพูดนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าตนพูดผิด
รีบเอ่ยขึ้นทันที "ทั้งสองท่านใจเย็นก่อน ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น"
"เช่นนั้นท่านหมายความว่าอย่างไร?" สวี่เย่ถามเสียงเรียบ